I SA/Wa 1988/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska Sędziowie: sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) asesor WSA Joanna Skiba Protokolant Michał Samoraj po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2008 r. sprawy ze skargi A.R. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego oddala skargę. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...], utrzymała w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2006 r. odmawiającą zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. o nadaniu dr A.K.R. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie psychologii. Z ustaleń organu wynika, że Sekcja Nauk Humanistycznych i Społecznych, po zapoznaniu się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, powołała dwóch kolejnych recenzentów, a następnie po wysłuchaniu czterech recenzentów Centralnej Komisji oraz po przeprowadzeniu dyskusji z udziałem recenzentów Rady Wydziału, w głosowaniu tajnym, wypowiedziała się przeciw uchyleniu poprzedniej decyzji Centralnej Komisji o odmowie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału. Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji postanowiło w głosowaniu tajnym, jednomyślnie, utrzymać w mocy poprzednią decyzję Centralnej Komisji, odmawiającą zatwierdzenia omawianej uchwały Rady Wydziału. Ponowne rozpatrzenie sprawy potwierdziło, zdaniem organu, słuszność podstawowych zarzutów pod adresem dorobku i rozprawy Kandydatki, wymienionych w decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] listopada 2006 r. Dotyczą one poziomu rozprawy habilitacyjnej, a także dorobku. Prace Habilitantki nie zawierają nowych rozwiązań problemów naukowych. Mając to na uwadze Centralna Komisja uznała, że Kandydatka nie spełnia warunków przewidzianych w art. 16 i art. 17 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Skargę na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wniosła A.R. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną interpretację tego przepisu; 2. naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: a) art. 10 kpa poprzez pozbawienie strony jej czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, a w szczególności poprzez uniemożliwienie skarżącej wypowiedzenie się co do zgromadzonych materiałów przed wydaniem decyzji; b) art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie pogłębiający zaufania obywateli do organów państwa. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w myśl art. 19 ust. 1 ustawy Centralna Komisja zatwierdza jedynie uchwałę o nadaniu stopnia doktora habilitowanego i pojęcie zatwierdzenia należy rozumieć wąsko, jako możliwość przeprowadzenia weryfikacji postępowania w przedmiocie uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego. W praktyce chodzi o sprawdzenie czy zostały spełnione aspekty formalno – prawne. Do zakresu kompetencji Centralnej Komisji nie należy ponowna ocena merytoryczna rozprawy habilitacyjnej kandydata lub osiągniętego przez niego dorobku naukowego, gdyż to odbywa się na innym etapie postępowania habilitacyjnego. Dokonywanie zaś ponownej analizy merytorycznej rozprawy habilitacyjnej i dorobku naukowego skarżącej, dodatkowo z pominięciem zasady jawności postępowania administracyjnego i czynnego udziału strony w postępowaniu, stanowi bezsporne przekroczenie przyznanych Centralnej Komisji kompetencji w oparciu o analizowaną ustawę. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie i podtrzymała stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, gdyż obie zaskarżone decyzje Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów są zgodne z prawem. Nie ma racji skarżąca powołując w skardze naruszenie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.). Przepis ten (w brzmieniu mającym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie) stanowi, że uchwała o nadaniu stopnia doktora habilitowanego staje się prawomocna z chwilą jej zatwierdzenia przez Centralną Komisję, z zastrzeżeniem art. 9 ust. 5. Z treści tego przepisu nie wynika by kompetencje Centralnej Komisji sprowadzały się jedynie do badania samej uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego w aspekcie formalno – prawnym. Celem zatwierdzenia takiej uchwały przez Centralną Komisję jest badanie zarówno samej uchwały jak i całego postępowania związanego z przewodem habilitacyjnym pod względem formalno – prawnym, jak również badanie takiej uchwały pod względem merytorycznym tj. spełnienia przez kandydata do stopnia doktora habilitowanego przesłanek z art. 16 i 17 powołanej ustawy. Gdyby wolą ustawodawcy było ograniczenie kompetencji Centralnej Komisji tylko do badania uchwały w aspekcie formalno – prawnym to wyraźnie zostałoby tak uregulowane stosownym brzmieniem przepisu. Nadto treść art. 19 ust. 1 i dalszych ustawy o stopniach naukowych (...), w sposób nie budzący wątpliwości, wskazują na zakres kompetencji Centralnej Komisji przy zatwierdzaniu uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego. Wynika to z brzmienia np. art. 19 ust. 4, art. 35 ust. 3 i 4 tej ustawy oraz z brzmienia przepisów wydanego z upoważnienia tej ustawy Statutu Centralnej Komisji. Bezzasadnie więc zarzuca skarżąca przekroczenie ustawowych kompetencji przez Centralną Komisję przy ocenie uchwały Rady Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. o nadaniu skarżącej stopnia doktora habilitowanego. W toku postępowania prze Centralną Komisją został zebrany obszerny materiał dowodowy. W obu postępowaniach przed tym organem zostały wydane w sumie cztery recenzje oceniające dorobek naukowy i rozprawę habilitacyjną. Wszystkie te recenzje są jednoznacznie negatywne. Treść tych recenzji jak i przebieg protokołowanych posiedzeń Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych oraz posiedzeń Prezydium Centralnej Komisji pozwoliły Centralnej Komisji na podjęcie decyzji o treści, która została zaskarżona przez A.R. W sprawach o nadanie stopnia naukowego postępowanie charakteryzuje się daleko idącymi odrębnościami, a tylko w zakresie nieuregulowanym w ustawie przepisy kpa stosuje się odpowiednio (art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach (...)). Odrębności te to przede wszystkim pominięcie udziału strony w postępowaniu przed Centralną Komisją, poza dopuszczeniem środka zaskarżenia. W postępowaniu przed Centralną Komisją postępowanie dowodowe ogranicza się do uzyskania recenzji oraz stanowisk Sekcji. Ze względu na szczególny tryb postępowania w tego rodzaju sprawach i stosowania przepisów kpa tylko odpowiednio nie można przyjąć za zasadny zarzut skargi naruszenia art. 10 kpa i art. 8 kpa. Jednoznacznie negatywne oceny recenzentów nie mogą zostać zaprzeczone wyjaśnieniami strony. Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.