II SA/Bd 1022/07

Dnia 26 lutego 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędziowie: sędzia WSA Krzysztof Gruszecki (spr.) asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 26 lutego 2008 roku sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zaopiniowania wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Gminnej Komisji Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w [...] z dnia [...] r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (słownie: sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. II SA/Bd 1022/07 Uzasadnienie W. S. złożył w dniu 28 czerwca 2006 r. wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5 % zawartości alkoholu oraz piwa w lokalu przy ul. W. w Ch. Burmistrz Ch. decyzją z dnia [...] odmówił wydania zezwolenia. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone w dniu [...]r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. Decyzją z dnia [...]r., działając na podstawie art. 18 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r., Nr 147, poz. 1231 z późn. zm.) Burmistrz Ch. ponownie odmówił wydania skarżącemu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5 % oraz piwa przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży. Organ wskazał, że Gminna Komisja Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ch. pozytywnie zaopiniowała wniosek, jako zgodny z uchwałą Rady Miasta i Gminy Ch. Nr VI/41/03 z dnia 20 marca 2003 r., zmienionej uchwałą nr XIV/93/04 z dnia 25 lutego 2004 r. W złożonym odwołaniu W. S. zarzucił decyzji organu pierwszej instancji brak ostatecznego ustalenia treści mających zastosowanie w sprawie przepisów gminnych oraz bezpodstawne uznanie, że proponowana przez niego lokalizacja stoi w sprzeczności z tymi przepisami. W wyniku rozpatrzenia odwołania organ drugiej instancji decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Ch. Następnie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 7 marca 2007r., sygn. akt II SA/Bd 22/07 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Ch. Postanowieniem z dnia [...]r., nr [...] na podstawie art. 18 ust. 3a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w związku z art. 106 § 1 kpa oraz § 3 pkt 7 załącznika nr 1 Uchwały nr VIII/35/07 Rady Miejskiej w Ch. z dnia [...]r. w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5 % alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu sprzedaży oraz zasad usytuowania na terenie Miasta i Gminy Ch. miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych (Dz. Urz. Województwa Kujawsko – Pomorskiego z dnia 06 sierpnia 2007r. Nr 94, poz. 1475) Gminna Komisja Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych Miasta i Gminy Ch. zaopiniowała negatywnie ww. wniosek. Na powyższe postanowienie, skarżący złożył zażalenie, podnosząc, że według jego wiedzy przepisy uchwały powoływane w zaskarżonym postanowieniu przestały obowiązywać wskutek podjęcia w dniu 12 czerwca 2007r. nowej uchwały. Skarżący kwestionuje ustalenia organu wydającego opinię, że w/w uchwała nie weszła w życie. Ponadto kwestionuje ustalenia, iż planowany przez niego punkt sprzedaży i podawania napojów alkoholowych ma się mieścić w należącym do jego siostry budynku, gdyż wg niego tego typu punkt - sezonowy - nie potrzebuje żadnego budynku i funkcjonuje w oparciu o tzw. małą architekturę ( parasole, ogrodzone podesty, pergole). Ponadto wniosek nie dotyczy budynku i posadowionej na nieruchomości kwiaciarni, zaś nieruchomość rozciąga się na długości ponad 100 m, co umożliwia lokalizowanie na niej różnej działalności. Skarżący zarzuca, że nowa uchwała Rady Miejskiej w Ch. dokonała między innymi ustalenia miejsc, w których zabrania się sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych, określając w § 3 Załącznika Nr 1, m.in. ,,na odcinku ul. W. od skrzyżowania z ul. K. do skrzyżowania z ul. I A. W. P. na wysokości wjazdu w ulicę od strony K.", co jego zdaniem uniemożliwia prowadzenie działalności gospodarczej w tym zakresie. Dodatkowo podnosi, że siostra wniosła o uchylenie uchwały Rady Miasta i jego zdaniem okoliczność ta może mieć charakter zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 k. p. a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. na mocy postanowienia nr [...] z dnia [...]r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu stwierdziło, że jeżeli lokalizacja planowanego punktu sprzedaży napojów alkoholowych jest zgodna z uchwałami rady gminy wskazanymi w art. 12 ust. 1 i 2 ww. ustawy, to komisja rozwiązywania problemów alkoholowych wydaje opinię pozytywną, w przypadku zaś sytuacji braku zgodności - opinia jest negatywna. Kolegium podało, że w przedmiotowej sprawie opinia została wydana w oparciu o art. 18 ust. 3a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Przepis ten dał uprawnienie komisji do wydania opinii w sprawie zezwolenia w zakresie zgodności lokalizacji planowanego punktu sprzedaży napojów alkoholowych z uchwałami rady gminy. Zdaniem SKO organ wydający opinię jest obowiązany rozpatrywać sprawę w oparciu o aktualny stan prawny. Opiniowanie zatem z powołaniem się na nieobowiązujące przepisy prawa miejscowego tj. uchwałę VI/41/03 Rady Miasta i Gminy Ch. z dnia 20 marca 2003 roku, która została uchylona uchwałą Nr VIII/35/07 Rady Miejskiej w Ch. z dnia 12 czerwca 2007 roku w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu sprzedaży oraz zasad usytuowania na terenie miasta i gminy Ch. miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, było chybione i zbędne. Dalej organ podał, że w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie uchwała Nr VIII/35/07 z dnia 12 czerwca 2007 roku, która weszła w życie 20 sierpnia 2007 roku. I tylko te przepisy prawa miejscowego są podstawą do wydania opinii. Uchwała ta nie określa odległości pomiędzy punktami sprzedaży napojów alkoholowych a obiektami o szczególnym znaczeniu. Zasady usytuowania na terenie miasta i gminy Ch. miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych określa Załącznik Nr 1 do uchwały, który w § 3 pkt 7 uchwala wyraźne zakazy sprzedaży i spożywania napojów alkoholowych na odcinku nieruchomości przylegających do ulicy W. od skrzyżowania z ulicą K. do skrzyżowania z ul. I A. W. P. na wysokości wjazdu w ulice od strony K. Uchwała ta wiąże organy w danej sprawie. Ponadto w uzasadnieniu organu II instancji stwierdzono, że nieruchomość skarżącego położona jest przy ulicy W. w odcinku od skrzyżowania z ulicą K. do skrzyżowania z ul. I A. W. P. Ustalenia komisji w tym zakresie zdaniem organu nie budzą zastrzeżeń. Wynika to również z załączonej do akt mapy geodezyjnej. Organ dodał, że faktu tego nie kwestionuje również skarżący. W skardze do sądu administracyjnego W. S. zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 kpa oraz art. 80 kpa Jednocześnie Skarżący wskazał, że organ I instancji naruszył konstytucyjne zasady stanowienia prawa miejscowego, bowiem uchwalona uchwała Nr VIII/35/07 Rady Miejskiej w Ch. z dnia 12 czerwca 2007r. w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5 % alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu sprzedaży i podawania napojów alkoholowych (Dz. Urz. Woj. Kuj-Pom. Nr 94, poz. 1475 z dnia 6 sierpnia 2007 r.) zawiera zapis o zakazie indywidualnym i skierowanym wyłącznie do skarżącego. Taka uchwała nie może stanowić podstawy prawnej rozstrzygnięcia organu I instancji. Dalej powołał się na przepis art. 12 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, który to zdaniem skarżącego, w żadnym razie nie uprawnia rady gminy do określenia w sposób jednostkowy nieruchomości nie mających szczególnego charakteru (na poparcie tej argumentacji skarżący powołał się na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 1994 r., sygn. akt SA/Gd 2818/93, opubl. w OSS z 1994 r., Nr 2 poz. 73). Taka sytuacja miała jednak miejsce w przedmiotowej sprawie. W rzeczywistości zatem, posiłkując się uprawnieniem do wydania przepisu powszechnie obowiązującego, w sposób administracyjny określono, iż skarżący nie może w planowanym przez niego miejscu podjąć działalności gospodarczej związanej ze sprzedażą piwa – co jest praktyką niedopuszczalną (wyrok NSA z dnia 26 listopada 1991 r., sygn. akt SA/Wr 1010/91, opubl. w ONSA z 1992 r., Nr 1 poz. 10). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygniecie. Dlatego też, zaskarżone do Sądu postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji należało wyeliminować z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi rada gminy ustala, w drodze uchwały, dla terenu gminy (miasta) liczbę punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu sprzedaży. Stosownie zaś do ustępu 2 powyższego artykułu rada gminy ustala, w drodze uchwały, zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Z kolei w myśl art. 18 ust. 3a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi zezwolenia, o których mowa w ust. 3, organ zezwalający wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2. Jak wskazano powyżej rozpatrywano wniosek skarżącego z dnia 28 czerwca 2006 r. i Gminna Komisja Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych Miasta i Gminy Ch. wydała w tym czasie dwie opinie. W opinii z dnia 18 września 2007r. nie ustosunkowano się jednak do wydanej wcześniej pozytywnej opinii w sprawie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5 % zawartości alkoholu oraz piwa w lokalu przy ul. W. w Ch. Podkreślenia wymaga, iż z akt sprawy nie wynika aby wcześniejsza pozytywna opinia została wyeliminowana z obrotu prawnego, organ odwoławczy nie sprawdził zaś tego faktu i nie ustosunkował się do niego. Ponadto w tym czasie Rada Miasta i Gminy Ch. wydała Uchwałę nr VIII/35/07 z dnia 12 czerwca 2007r. w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5 % alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu sprzedaży oraz zasad usytuowania na terenie Miasta i Gminy Ch. miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, która została opublikowana w Dz. Urz. Województwa Kujawsko – Pomorskiego z dnia 06 sierpnia 2007r. Nr 94, poz. 1475 i weszła w życie w dniu 20 sierpnia 2007r. Druga opinia stanowiąca przedmiot sądowej kontroli została podjęta na podstawie wyżej wskazanej uchwały, natomiast sprawa została wszczęta na podstawie pisma Burmistrza Ch.a z dnia 02 sierpnia 2007r. Jednakże podkreślenia wymaga, że w treści samego postanowienia z dnia [...]r. Gminna Komisja Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych Miasta i Gminy Ch. wskazała, że wniosek skarżącego opiniowała na podstawie Uchwały nr VI/41/03 Rada Miasta i Gminy Ch. z dnia 20 marca 2003 r. Są to sprzeczności, które powinny zostać wyjaśnione. Tym samym zasadny jest także zarzut skarżącego odnośnie naruszenia przepisów postępowania dowodowego tj. art. 7 k.p.a. a także art. 77 k.p.a. Zgodnie z wyrażoną w art. 7 kpa zasadą prawdy obiektywnej organ prowadzący postępowanie ma obowiązek podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistością. Z kolei art. 77 § 1 kpa stanowi, że organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Podzielając pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z 4 czerwca 1982 r., sygn. akt I SA 258/82 (ONSA 1982, nr 1, poz. 54) Sąd podkreśla, iż zasady ogólne postępowania administracyjnego stanowią integralną część przepisów regulujących procedurę administracyjną i są dla organów wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury, przy czym wymieniony art. 7 kpa jest nie tylko zasadą dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania, lecz w równym stopniu wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, na co wskazuje zwrot zobowiązujący organy do ,,załatwienia sprawy" zgodnie z tą zasadą. Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza w sytuacji, gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwość decyzji. Uchybienie to jest o tyle istotne, że w przypadku pozostawienia w obrocie prawnym dwóch opinii wypowiedzianych w tej samej sprawie zachodzić będzie podstawa nieważności postępowania, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 kpa, tj. sprawy już wcześniej rozstrzygniętej. Kolejną kwestią, na którą zwraca uwagę Sąd jest powołanie się przez organy przy rozpatrywaniu sprawy na § 3 pkt 7 załącznika nr 1 Uchwały nr VIII/35/07 Rady Miejskiej w Ch. z dnia 12 czerwca 2007r. w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5 % alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu sprzedaży oraz zasad usytuowania na terenie Miasta i Gminy Ch. miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych (Dz. Urz. Województwa Kujawsko – Pomorskiego z dnia 06 sierpnia 2007r. Nr 94, poz. 1475). Stwierdzić bowiem należy, że przepis § 3 pkt 7 załącznika nr 1 Uchwały został wprowadzony z przekroczeniem delegacji zawartej w przepisie art. 12 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Przepis art. 12 ust. 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości wskazuje bowiem wyraźnie jakimi kryteriami powinna kierować się rada gminy przy określaniu zasad usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży napojów alkoholowych. Wynika z niego, że najważniejszą rolę w tym zakresie odgrywa ograniczenie dostępności alkoholu. Z uchwały Rady Gminy Ch. nie wynika czym się kierowała przy wprowadzaniu zakazu w określonej części miasta (w zasadzie na terenie jednej nieruchomości). W związku z tym należy przyjąć, że w tej części uchwała została podjęta z przekroczeniem delegacji ustawowej stanowiącej podstawę jej wydania. O ile organy administracji były związane jej postanowieniami to o tyle ta reguła nie odnosi się jednak do sądów. W orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalona została zasada, iż podstawę prawną decyzji administracyjnej mogą stanowić tylko przepisy ustaw oraz rozporządzeń i zarządzeń wydanych na podstawie uprawnień zawartych w ustawach i mieszczących się pod względem treści w granicach ,,wykonania ustaw", np. w wyroku NSA z dnia 12 maja 1999 r. II SA 1765/98, LEX nr 46248, stwierdzono, że Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, w zakresie wykonywanej przez niego sądowej kontroli administracji, przysługuje - co do zasady - prawo pośredniej kontroli aktów podustawowych (oczywiście ze skutkiem mieszczącym się tylko w granicach rozpoznawanej sprawy). Uzasadniając swój pogląd Sąd stwierdził, iż na płaszczyźnie ocen co do legalności aktu prawnego podustawowego mogą się pokrywać w pewnym sensie kompetencje Trybunału Konstytucyjnego i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Inne będą oczywiście następstwa prawne orzeczenia Sądu i Trybunału w takim przypadku. I tak, ocena NSA o niezgodności aktu podustawowego z ustawą lub Konstytucją pozwoli temu Sądowi jedynie na przyjęcie, że akt ten nie mógł stanowić podstawy prawnej do podjęcia rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej w danej (i tylko tej) sprawie. Orzeczenie natomiast Trybunału Konstytucyjnego powoduje, iż dany akt podustawowy traci moc prawną i w ogóle (w szeroko rozumianym porządku prawnym) nie może być stosowany. Art. 178 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowi, że sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom. Z konstytucyjnego ukształtowania pozycji sędziego wynika prawo sędziów do kontrolowania zgodności z ustawami aktów niższego niż ustawa rzędu, realizowane poprzez odstąpienie od ich stosowania w razie stwierdzenia ich sprzeczności z ustawą. W wyroku z dnia 8 września 1994 r., SA/LU 1805/93, niepubl., NSA wypowiedział się wprost w przedmiocie skutków przekraczania przez gminę granic upoważnienia ustawowego do podjęcia uchwały wykonawczej względem ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi stanowiąc, iż: ,,1. Stosownie do art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr 16, poz. 95 ze zm.) gminie przysługuje prawo stanowienia przepisów powszechnie obowiązujących na obszarze gminy na podstawie upoważnień ustawowych. Przepisy gminne wydane bez upoważnienia ustawowego lub z przekroczeniem tego upoważnienia mogą jedynie stanowić akt wewnętrzny określający zadania i obowiązki jednostek organizacyjnych gminy, lecz pozbawione są mocy rozstrzygania o prawach i obowiązkach podmiotów tworzących wspólnotę samorządową. 2. Skoro przepis art. 12 ust. 2 ww. ustawy w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 17 kwietnia 1993 r. o zmianie ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. Nr 40, poz. 184) upoważnił radę gminy jedynie do określania zasad usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży napojów alkoholowych, to tym samym określenie przez radę gminy warunków jakim odpowiadać mają miejsca sprzedaży (powierzchnia handlowa sklepów bądź wyodrębnione stoisko) może być respektowane jako wytyczne skierowane do wójta gminy, lecz nie może być traktowane jako podstawa legalności decyzji w postępowaniu odwoławczym lub sądowo-administracyjnym, gdyż pozbawione jest znaczenia prawnego". Dlatego też należy przyjąć, że uchwała Rady Miejskiej Ch. z dnia 12 czerwca 2007r. w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych w części w jakiej wprowadzała opisane wyżej ograniczenia, z uwagi na przekroczenie delegacji wynikającej z art. 12 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości nie miała charakteru wiążącego dla sądu i nie została wzięta pod uwagę przy rozpoznawaniu sprawy. W związku z tym przy ponownym rozpatrywaniu sprawy nie będzie miała charakteru wiążącego w tej części również dla organów administracji. Jednocześnie powinny one wyjaśnić wątpliwości związane z dwukrotnym wyrażeniem opinii przez Gminną Komisję Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ch. Mając powyższe na uwadze, w oparciu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz.1270) orzeczono jak w sentencji. Na podstawie art. 152 cyt. ustawy Sąd określił, iż zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy.