I SA/Wa 1999/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Daniela Kozłowska Asesor WSA Iwona Kosińska Protokolant Monika Chorzewska-Korczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2008 r. sprawy ze skargi M. K.-J. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji oddala skargę. I SA/Wa 1999/07 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] Minister Skarbu Państwa po rozpatrzeniu odwołania M. K. – J., od decyzji Wojewody Śląskiego z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], odmawiającej zmiany w trybie art. 155 Kpa decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2003 r., nr [...] - stwierdzającej, że osobą uprawnioną do zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionej w L. w związku z wojną rozpoczętą w 1939r. na pokrycie opłat za użytkowanie wieczyste lub ceny sprzedaży nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa jest M. K. – J. i określającej wartość ww. nieruchomości na [...] zł – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] kwietnia 2007 r. W toku postępowania administracyjnego ustalono następujący stan faktyczny: Prezydent Miasta K. działając na podstawie przepisów art. 212 oraz art. 4 pkt 9b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 z późn. zm.), § 4, 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 1998 r. w sprawie sposobu zaliczania wartości nieruchomości pozostawionych za granicą na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłat za użytkowanie wieczyste oraz sposobu ustalania wartości tych nieruchomości (Dz. U. Nr 9, poz. 32 z późn. zm.) decyzją z dnia [...] września 2003 r. stwierdził, że M. K. – J. - przysługuje w całości uprawnienie do zaliczenia wartości mienia pozostawionego przez E. K. na terenach nie wchodzących w skład obecnego obszaru Rzeczypospolitej Polskiej, położonego w L. przy ul. [...] na pokrycie opłat za użytkowanie wieczyste lub ceny sprzedaży nieruchomości Skarbu Państwa. Zgodnie z operatem szacunkowym sporządzonym przez rzeczoznawców majątkowych wartość pozostawionego mienia ustalono na kwotę [...] zł, co zostało stwierdzone w pkt. 3 przedmiotowej decyzji. Wnioskiem z dnia 6 października 2005 r. M. K.-J., wystąpiła do Wojewody Małopolskiego o zmianę ww. ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. w zakresie objętym pkt. 3, w trybie przepisów art. 155 Kpa w związku z art. 20 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418). W uzasadnieniu wniosku strona podała, że w związku z wejściem w życie w dniu 7 października 2005 r. ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej zmieniły się przepisy dotyczące szacowania wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami państwa polskiego w związku, z czym wycena nieruchomości położonej w L. - dokonana na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. - będzie dla wnioskodawczyni korzystniejsza. Strona pismem z dnia 6 listopada 2005 r. uzupełniła wcześniejszy ww. wniosek, doprecyzowując żądania w ten sposób, że wnosiła o orzeczenie, że wartość pozostawionego mienia stanowi kwotę [...] zł oraz w załączeniu przedłożyła operat szacunkowy z dnia 21 października 2005 r. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 22 § 1 pkt 6 w związku z art. 123 § 1 Kpa, po rozpatrzeniu negatywnego sporu o właściwość miejscową pomiędzy Wojewodą Małopolskim a Wojewodą Śląskim, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uznał Wojewodę Śląskiego za organ właściwy miejscowo do rozpatrzenia wniosku. Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r., odmówił zmiany w trybie art. 155 Kpa decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2003 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2003r. została wydana na podstawie art. 212 oraz art. 4 pkt 9b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz § 4 i 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 1998 r. w sprawie sposobu zaliczania wartości nieruchomości pozostawionych za granicą na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłat za użytkowanie wieczyste oraz sposobu ustalania wartości tych nieruchomości. Organ wskazał, że powołane rozporządzenie zawierało również przepisy, w oparciu o które winien być sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy, określający wartość pozostawionych nieruchomości (§ 8-11). Przy określaniu wartości rynkowej pozostawionej nieruchomości, rzeczoznawca majątkowy uwzględniał ceny transakcyjne uzyskane za nieruchomości podobne, sprzedawane w porównywalnej miejscowości o zbliżonej liczbie mieszkańców i stopniu urbanizacji do miejscowości, w której leży pozostawiona nieruchomość, położone na obszarze województwa wymienione go w załączniku, o którym mowa w § 5 ust. 1 tego rozporządzenia, z uwzględnieniem różnic w poziomie rozwoju gospodarczego tych województw w okresie przed 1939 r. Zgodnie z załącznikiem zawierającym Wykaz województw porównywalnych z województwami istniejącymi przed 1939r. oraz współczynników wynikających z różnic w poziomie rozwoju gospodarczego tych województw w okresie przed 1939 r. - województwo [...] porównywalne było do województwa podkarpackiego, a wartość odpowiedniego współczynnika wynosiła 1,00. Operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawców majątkowych M. M. i M. N. w dniu 6 maja 2003r. wykonany został przy zastosowaniu ww. przepisów, a wartość pozostawionego mienia ustalono na kwotę: [...] zł (słownie: [...] złotych) co zostało stwierdzone w pkt 3 przedmiotowej decyzji, która, stała się ostateczna z dniem 13 października 2003 r. Wojewoda Śląski wskazał, że zgodnie z art. 155 Kpa decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą stron uchylona lub zmieniona przez organ administracji państwowej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony, przy czym postępowanie w tym zakresie jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie, czy zachodzą przesłanki określone w art. 155 k.p.a., uzasadniające uchylenie bądź zmianę decyzji. Organ I instancji powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2002 r., III SA 330/01 podniósł, że zmiana ostatecznej decyzji administracyjnej na mocy art. 155 Kpa jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy obowiązują przepisy prawne, na podstawie których decyzja została wydana, czyli nie jest dopuszczalne ingerowanie za pomocą art. 155 Kpa w treść decyzji, po utracie mocy przez ustawę, na podstawie której została wydana, a zatem po zmianie stanu prawnego w tej materii. Wojewoda Śląski wskazał, że oznacza to, iż art. 155 Kpa może zostać zastosowany wobec decyzji ostatecznej tylko w czasie, kiedy obowiązuje podstawa prawna, na podstawie której decyzja ta została wydana. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca, gdyż w momencie złożenia przez stronę wniosku z 6 października 2005 r. o zmianę decyzji na podstawie art. 155 Kpa obowiązywał inny stan prawny dotyczący potwierdzania uprawnień w zakresie tzw. mienia zabużańskiego niż wówczas, gdy przedmiotową decyzją przyznano stronie prawo do zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionych na terenach nie wchodzących w skład obecnego obszaru państwa, na pokrycie opłat za użytkowanie wieczyste lub ceny sprzedaży działki budowlanej oraz ceny sprzedaży położonych na niej budynków lub lokali stanowiących własność Skarbu Państwa. Przepis art. 212 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stanowiący podstawę wydania decyzji Prezydenta Miasta K. z [...] września 2003 r. został bowiem uchylony w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o zaliczaniu na poczet ceny sprzedaży albo opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami państwa polskiego (Dz. U. z 2004r. Nr 6, poz. 39). Przepisy tej ustawy utraciły moc prawną z dniem 7 października 2005 r. czyli z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418). W dniu 30 kwietnia 2007 r. M. K. – J., wniosła do Ministra Skarbu Państwa odwołanie od decyzji Wojewody Śląskiego z dnia [...] kwietnia 2007 r. Minister Skarbu Państwa po rozpatrzeniu odwołania M. K. – J. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody Śląskiego. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał że, ostateczna decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2003 r. nie jest dotknięta wadą prawną, a za jej wzruszeniem nie przemawia ani słuszny interes strony, ani interes społeczny. Podniósł, że zmiana ostatecznej decyzji na podstawie art. 155 Kpa jest dopuszczalna tylko wtedy gdy obowiązują przepisy prawne na podstawie których została wydana. Wskazał, że zmiana regulacji prawnej oznacza konieczność rozpatrywania uprawnień strony w świetle nowego stanu prawnego i prowadzi do powstania nowej sprawy administracyjnej. Zmiana okoliczności faktycznych może mieć znaczenie dla oceny występowania przesłanek interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Jednak w przedmiotowej sprawie nie doszło po wydaniu ostatecznej decyzji do zmiany stanu faktycznego. Zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie możliwość zmiany ostatecznych decyzji dotyczących mienia zabużańskiego wydanych na podstawie poprzednio obowiązujących aktów normatywnych jest sprzeczna z ukształtowaniem przepisów obecnie obowiązującej ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Przepisy tej ustawy można stosować zgodnie z treścią art. 27 tylko do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, a sytuacja taka nie istnieje w przedmiotowej sprawie, a zatem brak jest podstaw do wzruszenia ostatecznej decyzji wydanej w przedmiotowej sprawie tj. decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2003 r. ponieważ została wydana zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami prawa i porządkiem prawnym, którego podstawową zasadą jest trwałość decyzji ostatecznych. Skargę na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2007 r. nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M. K. – J. W skardze zarzucała naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: 1. art. 20 ustawy z dnia 8 lipca 2005 roku o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418), poprzez jej błędną wykładnię i uznanie, że skarżącej nie przysługuje możliwość zmiany prawomocnej decyzji w trybie przepisu art. 155 Kpa; 2. art. 27 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty, poprzez sprzeczną z jednoznaczną treścią przepisu wykładnię i uznanie, iż przepisy ustawy można stosować wyłącznie do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, oraz naruszenie przepisów prawa procesowego, które miały istotny wpływ ma wynik sprawy: 3. art. 7 Kpa poprzez jego niezastosowanie, a w szczególności załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu strony; 4. art. 155 Kpa poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie nie jest możliwa zmiana decyzji w trybie w nim określonym ze względu na istnienie przepisów szczególnych sprzeciwiających się zmianie decyzji oraz ze względu na nieistnienie słusznego interesu strony przemawiającego za zmianą decyzji. Wnosiła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podniosła, że zgodnie z dyspozycją art. 20 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty: "Do postępowań zakończonych wydaniem decyzji lub zaświadczeń potwierdzających prawo do rekompensaty stosuje się przepisy działu II rozdziału 12 i 13 Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 146 § 1." Tym samym zdaniem skarżącej ustawa jednoznacznie odwołuje się do przepisów odnoszących się do trybów wyjątkowych weryfikacji orzeczeń administracyjnych, wśród których znajduje się również tryb uregulowany w przepisie art. 155 Kpa. Skarżąca podniosła, że za taką wykładnią art. 20 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty przemawia również pośrednio orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego (sygn. OTK – A 2004/11/117) o niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej niektórych przepisów poprzedniczki ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z 2005 roku tj. ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. Skarżąca wskazała, że błędne jest zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji twierdzenie organu, że zmiana ostatecznej decyzji na podstawie 155 Kpa jest dopuszczalna tylko wtedy gdy obowiązują przepisy prawne na podstawie których została wydana. Twierdzenie to nie zostało poparte żadnym szczegółowym uzasadnieniem, zaś przepis art. 155 Kpa tego rodzaju normy nie zawiera. Tym samym nie istnieje zakaz stosowania tego trybu w wypadku zmiany unormowania. Skarżąca podniosła, że spełnione zostały wszystkie przesłanki z art. 155 kpa tj. wyrażenie zgody na zmianę decyzji przez stronę, zmianie nie sprzeciwia się przepis szczególny oraz za zmianą decyzji przemawia interes społeczny i słuszny interes strony. Skarżąca wskazała, że oczywistym jest spełnienie pierwszego z warunków wobec jednoznacznego wniosku pochodzącego od skarżącej jak również drugiego warunku gdyż nie istnieje norma sprzeciwiająca się zastosowaniu tego przepisu. Odnośnie warunku odnoszącego się do istnienia interesu społecznego lub słusznego interesu strony skarżąca podniosła, że słusznym interesem strony jest dążenie do uzyskania pełnej rekompensaty za utracone mienie, na równych prawach z innymi obywatelami aktualnie uzyskującymi rekompensatę, a interes ten w żadnym wypadku nie jest sprzeczny z interesem społecznym, a w ocenie skarżącej wręcz z interesem tym współgra. Minister Skarbu Państwa w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią przepisu art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być zmieniona lub uchylona w każdym czasie za zgodą strony, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony i przepisy szczególne nie sprzeciwiają się temu. Z treści powyżej przytoczonego przepisu wynika, że decyzja wydana na jego podstawie może dotyczyć wyłącznie zagadnień rozstrzygniętych poprzedzającą ją decyzją ostateczną, a nie zagadnień nowych. Postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej na podstawie art. 155 k.p.a. jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy zachodzą przesłanki do uchylenia lub zmiany takiej decyzji ze względu na interes społeczny i słuszny interes strony oraz czy ewentualnemu uchyleniu lub zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne. Decyzje wydawane na podstawie art. 155 k.p.a. mają charakter decyzji uznaniowych, gdyż określone w nim przesłanki nie są w żaden sposób zdefiniowane. Oznacza to, że wymagają one oceny w każdej konkretnej sprawie. Decyzją z dnia [...] września 2003 r. Prezydent Miasta K. stwierdził, w pkt. 1, że M. K. – J. przysługuje w całości uprawnienie do zaliczenia wartości mienia pozostawionego przez E. K. na terenach nie wchodzących w skład obecnego obszaru Rzeczypospolitej Polskiej, położonego w L., przy ulicy [...] na pokrycie opłat za użytkowanie wieczyste lub ceny sprzedaży nieruchomości Skarbu Państwa, natomiast w pkt 3 wartość pozostawionego mienia ustalił na kwotę [...] zł. Decyzja wydana została na podstawie przepisów art. 212 oraz art. 4 pkt 9b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, § 4, 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 1998r. w sprawie sposobu zaliczania wartości nieruchomości pozostawionych za granicą na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłat za użytkowanie wieczyste oraz sposobu ustalania wartości tych nieruchomości. Prawo zaliczenia na podstawie powołanych przepisów mogło być wykonywane bez żadnych ograniczeń procentowych lub kwotowych. Stosownie do art. 13 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej prawo do rekompensaty jest realizowane w jednej z następujących form: 1) Zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej na poczet: a) ceny sprzedaży nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa albo b) ceny sprzedaży prawa użytkowania wieczystego przysługującego Skarbowi Państwa, albo c) opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowych stanowiących własność Skarbu Państwa i ceny sprzedaży położonych na nich budynków oraz innych urządzeń lub lokali, albo d) opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, o którym mowa w przepisach odrębnych, albo 2) świadczenia pieniężnego wypłacanego ze środków Funduszu Rekompensacyjnego, o którym mowa w art. 16. Przy czym zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej dokonuje się w wysokości równej 20 % wartości tych nieruchomości. Wysokość świadczenia pieniężnego stanowi 20 % wartości pozostawionych nieruchomości. Skarżąca domaga się zmiany decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2003 r. jedynie w części dotyczącej określenia wartości pozostawionego mienia wskazując, że w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej zmieniony został na korzystniejszy, sposób ustalenia wartości mienia pozostawionego w odniesieniu do nieruchomości położonych na terenie miasta L. Należy mieć na względzie, że w kontekście art. 155 k.p.a. decyzję należy rozumieć jako cały akt, a nie jej poszczególne, nawet kompleksowe rozstrzygnięcia. A zatem jeżeli mocą decyzji administracyjnej strona nabyła określone prawa, to nie jest możliwa zmiana części tej decyzji w jednym wybranym przez stronę zakresie, w tym wypadku w zakresie wysokości wartości pozostawionego mienia. Byłoby to wybiórcze potraktowanie ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Zasada ogólna trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych jest jednym z kardynalnych założeń całego systemu ogólnego postępowania administracyjnego. Zmiana stanu prawnego nawet korzystna dla wnioskodawczyni nie uzasadnia zmiany decyzji w trybie art. 155 kpa. Zmiana stanu prawnego powoduje, że strona może wystąpić z ponownym wnioskiem o wydanie decyzji już na zasadzie obowiązujących przepisów w tym zakresie, a nie do zmiany decyzji w trybie art. 155 kpa. Na podstawie art. 155 kpa nie można dokonać zmiany decyzji polegającej na obliczeniu wartości pozostawionej nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej według zasad przyjętych w ustawie z dnia 8 lipca 2005 r., gdyż prowadziłoby to do rozstrzygnięcia nowych kwestii, czyli w tym wypadku wysokości rekompensaty na nowych zasadach, a jak już wskazano decyzja wydana na jego podstawie może dotyczyć wyłącznie zagadnień rozstrzygniętych poprzedzającą ją decyzją ostateczną, a nie zagadnień nowych (wysokości rekompensaty obliczonej według nowych zasad). Uznanie, że art. 20 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. uzasadnia wydanie decyzji zmieniającej kwotę dotychczas ustalonej rekompensaty, prowadziłoby do sytuacji, że w przedmiotowej sprawie uprawnienia skarżących określone zostałyby na dwóch podstawach prawnych art. 212 ustawy o gospodarce nieruchomościami i ustawie z 2005 r. W ocenie Sądu nie ma do tego podstaw. Zarówno samo prawo do rekompensaty jak i jej wysokość powinny być oparte na tej samej podstawie prawnej. Przedmiotowa sprawa została dokładnie i rzetelnie wyjaśniona. Przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do rażącego naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.