II SA/Kr 1215/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek (spr.) Sędziowie : WSA Krystyna Daniel WSA Mariusz Kotulski Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2008 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego J. S. kwotę 740 zł ( siedemset czterdzieści złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. II S.A./Kr 1215/06 U Z A S A D N I E N I E Decyzją nr [...] z dnia [...] 2006 r. znak: [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. l, art.34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2003r. Nr 207, poz 2016, z późn.zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, z późn.zm.) Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę S. K. na zamierzenie budowlane: Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z instalacjami wewnętrznymi: wodną, kanalizacyjną, centralnego ogrzewania, elektryczną, oraz garażem podziemnym i wjazdem przy ul. [...] w [...] położonego na działkach nr[...],[...] obr. [...], z zachowaniem warunków, zgodnie z art. 36 ust. l oraz art.42 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane szczegółowo w tej decyzji określonych. W jej uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] 2005 r. znak[...], że inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, że projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, że projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, że projektant, do projektu budowlanego dołączył oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego ,zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej oraz , że projekt budowlany jest wykonany przez osobę uprawnioną. Odnosząc się do zastrzeżeń zgłoszonych w toku postępowania organ I instancji wskazał, iż inwestor przedłożył dokumenty w tym projekt wjazdu zatwierdzony przez ZG[...] wraz ze wszystkimi, wymaganymi przepisami prawa i uzgodnieniami, że przedmiotowa inwestycja nie dotyczy projektu przyłącza, natomiast we wnioskowanym zakresie inwestor posiada stosowne uzgodnienia z [...], a zastrzeżenia dotyczące wyznaczenia linii zabudowy niezgodnie z przepisami, nie mogą być rozstrzygane na etapie pozwolenia na budowę. Dla projektowanej inwestycji wydano bowiem decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu Nr [...] z dnia [...] 2005r., od której przysługiwało stronom prawo odwołania, w terminie 14 dni od potwierdzenia odbioru decyzji i zgodnie z art. 55 w zw. z art. 64 ust. l ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 80 poz. 717 z 10 maja 2003r./, wydanie decyzji o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. W kwestii lokalizacji trzepaka organ stwierdził, że spełnia ona wymogi nałożone przepisami szczegółowymi. Organ wskazał także, iż inwestor spełnił również wymogi decyzji WZ w kwestii miejsc postojowych, a miejsca postojowe dla niepełnosprawnych usytuowano w garażu podziemnym. W odwołaniu od powyższej decyzji J. S. zarzucił , że nie uwzględniono w projekcie miejsc postojowych dla samochodów użytkowników przebywających okresowo na terenie inwestycji, że miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych usytuowano w garażu podziemnym, że nie zachowano odległości w linii prostej trzepaka od okien budynku, że projektowany budynek mieszkalny przesłania jego działkę oraz , że inwestor nie uzyskał opinii o terenie Rady i Zarządu Dzielnicy [...] Decyzją z dnia [...] 2006 r. znak: [...] na podstawie art. 81 ust. l i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz.U.Nr 207, poz. 2016 z 2003 r. z późn. zm.) oraz art. 138 § l pkt l ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.: Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz . 1071, z późn. zm..), po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewoda [...] utrzymał się w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowy projekt budowlany obejmuje budynek mieszkalny 4-kondygnacyjny z 34 mieszkaniami i garażem podziemnym. Dla mieszkańców budynku zaprojektowano w garażu podziemnym 34 miejsca postojowe na samochody osobowe, w tym dwa stanowiska dla osób niepełnosprawnych - czyli jedno miejsce postojowe na jedną jednostkę mieszkalną, co wypełnia warunek decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia, że " Inwestor powinien zrealizować w granicach własnego terenu miejsca postojowe dla samochodów mieszkańców wg wskaźnika 1 miejsce postojowe na1 mieszkanie ". Osobom niepełnosprawnym zapewniono możliwość korzystania z garażu podziemnego poprzez zastosowanie platformy pionowej. Zd. organu spełniony został także wymóg § 55 ust. l rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75 z dnia 15 czerwca 2002 r., z późn. zm.) w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który stanowi , że: " W budynku mieszkalnym wielorodzinnym nie wyposażonym w dźwigi należy (...) zainstalować odpowiednie urządzenie techniczne, umożliwiające dostęp osobom niepełnosprawnym (...) do kondygnacji podziemnej zawierającej miejsca postojowe dla samochodów osobowych ". W konsekwencji organ odwoławczy uznał zgłoszony w odwołaniu zarzut odnoszący się do miejsc postojowych za bezzasadne. Organ stwierdził także, iż nie narusza wymogów warunków technicznych ww. rozporządzenia również lokalizacji trzepaka, który jak wynika z rysunków projektu budowlanego, znajduje się w odległości 10 m od skrzydeł okiennych oranżerii przynależnych do mieszkań narożnych zlokalizowanych w południowo-wschodniej części budynku. Również balkony od strony wschodniej (o wym. 1,4 m) jak i od strony zachodniej (o wym. 2,3 m) oraz ich zadaszenia, przy odległości projektowanej zabudowy od granicy wschodniej i zachodniej działki budowlanej przekraczającej 7 m - nie powodują zmniejszenia wymaganych ww. przepisami odległości od granicy działki budowlanej. Odnośnie zarzutu przesłaniania działki odwołującego się organ odwoławczy wskazał, że przepisy Prawa budowlanego nie wypowiadają się na temat zacieniania działek , a jedynie odnoszą się do nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Wskazał też , że z przepisów techniczno-budowlanych nie wynika, by inwestor miał obowiązek uzyskania opinii Rady i Zarządu Dzielnicy [...] o terenie objętym inwestycją. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy stwierdził także , iż inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym przedmiotową decyzją, uzyskał także oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw: energii, ciepłej wody użytkowej, centralnego ogrzewania, zaś z informacji technicznej Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji wynika, że doprowadzenie wody i odprowadzenie ścieków z projektowanej zabudowy można rozwiązać w oparciu miejski wodociąg oraz miejską kanalizację ogólnospławną, biegnące wzdłuż ul. [...]. Organ stwierdził również, że projekt zjazdu z ul. [...] na dz. nr [...] obr. [...] został uzgodniony przez Zarząd Gospodarki Komunalnej, że projekt budowlany spełnia wymogi określone w decyzji o warunkach zabudowy, że budynek zaprojektowano w odległości 6 m od krawędzi jezdni ul. [...] - zgodnie z wyznaczoną linią zabudowy. Wskazał nadto, że wskaźnik powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynosi 40% przy ustalonym do 40%, że gabaryty budynku tj. wysokość, długość (od strony ul. [...]), kąt nachylenia dachu, układ połaci dachowych jak również kierunek kalenicy w stosunku do frontu działki nie naruszają wskazań zawartych decyzji o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy wskazał też, że projekt zagospodarowania został sporządzony na aktualnej mapie sytuacyjno-wysokościowej, że został opracowany przez projektanta posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane i obejmuje: określenie granic terenu, usytuowanie sieci uzbrojenia terenu, układ komunikacyjny i układ zieleni, wymiary projektowanej zabudowy i jej odległości od granicy działki oraz istniejących obiektów na terenach sąsiednich; usytuowanie projektowanego budynku na działce budowlanej jest zgodne z wymaganiami techniczno-budowlanymi, teren inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej oraz , że w dniu [...] 2006 r. projekt ten został uzgodniony bez zastrzeżeń przez rzeczoznawcę do spraw sanitarno-higienicznych, rzeczoznawcę do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy oraz rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Organ podkreślił, że przedmiotowy projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia i, że dla projektu budowy IV kondygnacyjnego budynku mieszkalnego z garażami podziemnymi została opracowana Dokumentacja Geologiczno-Inżynierska, że wejście do budynku zaprojektowano bezpośrednio z poziomu terenu., że dostęp na parter zapewnia osobom niepełnosprawnym poręczowy podnośnik, że odpadki i śmieci wynoszone będą do stalowych kontenerów mieszczących się w wbudowanym zamkniętym śmietniku oraz , że projektant, a także sprawdzający dołączyli oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Konkludując powyższe organ odwoławczy wskazał, że nie stwierdził wystąpienia żadnych przesłanek, które pozwoliłyby na odmienną niż dokonana przez organ I instancji ocenę materiału dowodowego , co musiało skutkować nieuwzględnieniem odwołania. W skardze od powyższej decyzji wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. S. zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego a to art. 35 ust. l i art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207 póz. 2016, z późn. zm.) w zw. z § 18 ust. 1, § 25 i § 104 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dz. U. Nr 75, póz. 690, z późn. zm.) poprzez uznanie, iż projekt przedłożony przez inwestora spełnia wymogi określone przepisami, w szczególności techniczno-budowlanymi, a także naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy a to art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na zebraniu materiału dowodowego, w stopniu niewystarczającym dla ustalenia rzeczywistego stanu rzeczy, a w szczególności poprzez: nie ustalenie rzeczywistego wskaźnika intensywności zabudowy, który w rzeczywistości przekracza wartość 40%, przyjęcie, iż istnieje wystarczająca ilość miejsc postojowych w ramach realizowanego zamierzenia budowlanego, dla użytkowników stałych jak i przebywających okresowo, w szczególności dla osób niepełnosprawnych, przyjęcie, iż zachowana została odległość trzepaka wymagana przepisami § 25 rozporządzenia Ministra Infrastruktury wskazanego powyżej z dnia 12 kwietnia 2002 r. od okien i drzwi budynków przeznaczonych na pobyt ludzi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a nadto o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153 poz.1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania , nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art. 134 ustawy/. Zgodnie z treścią art. 135 tej ustawy sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga , jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia . Stosownie zaś do treści art. 145 § 1pkt 1/ a/ i c/ sąd uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga jest częściowo uzasadniona. Stosownie do treści art.35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /t.j.z 2006 r.Dz.U. nr 156 poz.1118/ w wersji obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a zgodnie z treścią ust. 3 tego przepisu w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W nin. sprawie organy obu instancji stwierdziły, że przedmiotowy projekt jest zgodny z ustalenia decyzji o warunkach zabudowy, w tym w zakresie ustalonego w tej decyzji wskaźnika powierzchni zabudowy , który został ustalony w wysokości 40%. Tymczasem analiza przedmiotowego projektu zdaje się wskazywać , że współczynnik ten został przekroczony. Do jego obliczenia organy, za projektem, przyjęły powierzchnię działki wynoszącą 1795,00 m2 oraz powierzchnię zabudowy 718,51 m2 . Nie wynika z przedłożonego projektu , ani z uzasadnienia decyzji obu organów w jaki sposób obliczono powierzchnię zabudowy właśnie w takiej wysokości. Gdyby przyjąć , że wartość ta odzwierciedla całkowitą powierzchnię parteru , to zdaniem Sądu, przyjęcie do obliczenia wskaźnika zabudowy tej powierzchni nie byłoby prawidłowe. Analiza projektu , a szczególnie projektu przekroju A-A planowanego budynku wskazuje, że projektowana piwnica-garaż tj. miejsca postojowe plus pomieszczenia gospodarcze i schowki nie została usytuowana całkowicie w przyziemiu , ale jej część znajduje się także ponad powierzchnią gruntu, przy czym powierzchnia piwnicy-garażu nie pokrywa się z pozostałymi kondygnacjami , lecz jest większa., na co zdaje się wskazywać, poza tym przekrojem, także znajdujące się w przedmiotowym projekcie zestawienie powierzchni poszczególnych kondygnacji. W tej sytuacji to powierzchnia piwnicy-garażu winna być uwzględniona do obliczenia przedmiotowego wskaźnika , a nie powierzchnia całkowita parteru. Po dokonaniu takich obliczeń może okazać się , że wskaźnik zabudowy przekroczy wartość wskazaną w decyzji o warunkach zabudowy.. W tej sytuacji Sąd uznał, że organy obu instancji naruszyły zasadę określoną w cyt. wyżej przepisie stwierdzając , że przedmiotowy projekt jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Uznał także, że organy te naruszyły przepisy postępowania tj. art.7 i 77 §1 Kpa poprzez nie ustalenie rzeczywistego wskaźnika intensywności zabudowy, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pozostałe zarzuty zgłoszone w skardze zd. Sądu są nieuzasadnione. Stosownie do treści § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U.Nr 75 poz. 690 ze zm./ zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne, przy czym liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Dla mieszkańców przedmiotowego budynku zaprojektowano w garażu podziemnym 34 miejsca postojowe na samochody osobowe, w tym dwa stanowiska dla osób niepełnosprawnych - czyli jedno miejsce postojowe na jedną jednostkę mieszkalną, co wypełnia warunek decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia, że " Inwestor powinien zrealizować w granicach własnego terenu miejsca postojowe dla samochodów mieszkańców wg wskaźnika 1 miejsce postojowe na1 mieszkanie ". Osobom niepełnosprawnym zapewniono możliwość korzystania z garażu podziemnego poprzez zastosowanie platformy pionowej. Zgodnie z treścią § 25 cyt. rozporządzenia przy budynkach wielorodzinnych trzepaki należy sytuować przy miejscach do gromadzenia odpadów stałych, z zachowaniem odległości nie mniejszej niż 10 m od okien i drzwi do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Ocena przedmiotowego projektu w kontekście brzmienia tego przepisu pozwala stwierdzić, że projekt ten nie narusza wymogów warunków technicznych ww. rozporządzenia w zakresie lokalizacji trzepaka, który jak wynika z rysunków projektu budowlanego, znajduje się w odległości 10 m od skrzydeł okiennych oranżerii przynależnych do mieszkań narożnych zlokalizowanych w południowo-wschodniej części budynku. Mając na uwadze przytoczone wyżej okoliczności Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku na podstawie cyt. na wstępie art. 145 § 1 pkt 1/a/ i c/ oraz art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polecając by przy ponownym rozpoznaniu sprawy przeprowadzić postępowanie dowodowe w zakresie wyżej przedstawionym tj. ustalić rzeczywisty wskaźnik intensywności zabudowy , a następnie w zależności od otrzymanego wyniku albo zastosować regułę z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane albo z art. 35 ust. 4 tej ustawy. Na zasadzie art. 152 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w pkt II sentencji wyroku, a o kosztach postępowania jak w pkt III sentencji wyroku na zasadzie art. 200 tej ustawy.