II OSK 1389/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Borkowska Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska- Górnikiewicz sędzia del. WSA Arkadiusz Despot- Mładanowicz (spr.) Protokolant Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 17 września 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej PPUH "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 281/07 w sprawie ze skarg E. L. i W. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę kasacyjną Po rozpoznaniu skargi E. L. i W. L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 27 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 281/07 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] września 2006 r., wydane w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto zasądził od organu na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania. Przedstawiając w uzasadnieniu stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia [...] września 2006 r. – wydaną po ponownym rozpatrzeniu wniosku Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowo-Handlowego "[...]" Sp. z o.o. – ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działce nr [...] obr. [...] Krowodrza wraz z wjazdem i infrastrukturą techniczną na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] obr. Krowodrza przy ul. [...] w Krakowie. Jako podstawę prawną decyzji podano art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy. W załączniku nr 1 do decyzji określono warunki zabudowy terenu oraz wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej, natomiast w załączniku nr 2 oznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji na mapie w skali 1:1000 wraz z częścią graficzną wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej. W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta Krakowa opisał dotychczasowy przebieg postępowania, które zostało wszczęte w dniu 28 stycznia 2005 r. Organ wskazał, że została sporządzona nowa analiza urbanistyczno-architektoniczna. W związku ze zgłoszonymi w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy uwagami wnioskodawcy opinia ta została uzupełniona o aneks z dnia 15 maja 2006 r. Organ wskazał, że przy ponownym sporządzaniu analizy wzięto pod uwagę obecny charakter zabudowy w objętej analizą części ul. [...]. Uwzględniono również plombowy charakter planowanej zabudowy, która będzie stanowić uzupełnienie i kontynuację już istniejącej luźnej obudowy wschodniej strony ul. [...]. Szerokość elewacji frontowej dla nowej zabudowy winna być ustalona w nawiązaniu do parametrów zabudowy wolnostojącej w sąsiedztwie terenu inwestycji. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej winna stanowić przedłużenie tych krawędzi z działek znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie. Następnie organ wyliczył opinie pozyskane w trakcie postępowania, oraz stwierdził, że zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a projekt decyzji został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów. W. L. wniósł odwołanie od tej decyzji zarzucając naruszenie: - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych materiałów dowodowych, - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, oparcie decyzji na nierzetelnej i wykonanej niezgodnie z prawem analizie urbanistyczno - architektonicznej, nie zbadanie stanu prawnego dotyczącego budowy prowadzonej na działce nr [...] obr. [...] Krowodrza przy ul. [...] i uczynienie tej budowy jednym z punktów odniesienia dla planowanej zabudowy, pomimo że WSA prawomocnym wyrokiem z 27 września 2004 r. uchylił decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę tego budynku; - art. 107 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że lokalizacja inwestycji znajduje się na terenie zabudowy śródmiejskiej oraz przez nieuwzględnienie podstawowych parametrów budynku skarżącego położonego przy ul. [...]; - art. 64 ust. 1 w związku z art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak rozstrzygnięcia o warunkach zabudowy w tekście decyzji (posłużenie się wykazem załączników w miejsce opisu warunków zabudowy); - przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez wydanie decyzji nie zawierającej wymaganych elementów (odrębnej części tekstowej i graficznej decyzji oraz analizy urbanistyczno-architektonicznej); - przepisów art. 1 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie warunków zabudowy nie uwzględniających wymagań ładu przestrzennego. Skarżący podkreślił, że jego działka nr [...] jako jedyna działka sąsiednia jest dostępna z tej samej drogi publicznej, a co za tym idzie jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Dlatego też nieprawidłowością jest obieranie za wzorzec zabudowy działki nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. SKO zwróciło uwagę na udział w postępowaniu profesjonalistów, co gwarantuje utrzymanie ładu przestrzennego na obszarach pozbawionych planu miejscowego. Potwierdzono zgodność z normą prawną wykonania analizy urbanistyczno-architektonicznej. SKO nie uwzględniło zarzutów strony co do naruszenia art. 107 k.p.a. oraz art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazując, że wyniki analizy zawierające część tekstową i graficzną stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Dlatego decyzja jest zgodna z przepisami wskazanymi przez stronę w odwołaniu. Organ odwoławczy nie podzielił również zarzutu strony co do naruszenia art. 10 k.p.a., gdyż strona została powiadomiona o toczącym się postępowaniu oraz o przysługującym jej prawie do zapoznania się z aktami sprawy w każdym stadium postępowania. W osobnych skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie E. L. i W. L. powtórzyli argumentację odwołania, a ponadto zarzucili: - naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenia postępowania w sposób podważający zaufanie obywatela do organów państwa; - naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie z jakich przyczyn odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej argumentacji zawartej w odwołaniu; - naruszenie art. 109 § 1 w związku z art. 105 § 5 i art. 126 k.p.a. poprzez niedoręczenie W. L. postanowienia Zarządu Dróg i Komunikacji w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2005 r. oraz postanowienia Zarządu z dnia [...] czerwca 2006 r. Skarżący podkreślili, że nie zostali powiadomieni o gromadzeniu dodatkowego materiału dowodowego i w ten sposób zostali pozbawieni możliwości ustosunkowania się do niego. Wskazali również na błędy w analizie architektoniczno-urbanistycznej. Przechodząc do rozważań Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu pierwszej instancji słuszny jest zarzut dotyczący pozbawienia skarżących możliwości przedstawienia swojego stanowiska przed wydaniem przez organ I instancji decyzji w sprawie. Wskazując na treść art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a. Sąd stwierdził, że skarżący nie mieli możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonej analizy, która stanowiła najistotniejszy dowód w sprawie, co stanowi naruszenie tych przepisów. Zarzuty pod adresem analizy urbanistyczno-architektonicznej skarżący zawarł w odwołaniu, jednakże Samorządowe Kolegium Odwoławcze pominęło je stwierdzając, że analiza "nie budzi zastrzeżeń pod względem merytorycznym ani formalnym." Z kolei w odpowiedzi na skargę organ II instancji wyraził stanowisko, że analiza została sporządzona przez osobę posiadającą wiedzę fachową, natomiast skarżący nie wykazali żadnymi dokumentami, że taką wiedzę posiadają. Sąd wskazał, że analiza urbanistyczna jest jednym ze środków dowodowych i podlega ocenie organu administracji zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a. pod względem jej logiczności, spójności i rzeczowości. Organ odwoławczy powinien najpierw zbadać zarzuty odwołania, a dopiero potem stwierdzać, czy analiza jest, czy też nie jest prawidłowa. Utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy organ odwoławczy powinien odnieść się do każdego z tych zarzutów i wyjaśnić dlaczego nie mógł on być uwzględniony. Arbitralne uznanie, że prowadzona analiza jest zgodna z prawem i dlatego zarzuty pod jej adresem są bezzasadne narusza obowiązek organu administracji dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia sprawy. Uzależnienie rozpoznania zarzutów strony od jej fachowej wiedzy i kompetencji, jak również przyjmowanie z góry, że analiza sporządzona przez profesjonalistę nie może być dotknięta wadami nie znajduje żadnego oparcia w obowiązującym prawie. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności narusza przepisy postępowania administracyjnego w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt "b" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach Sąd wydał w oparciu o art. 200 p.p.s.a. PPUH "[...]" Spółka z o.o., reprezentowana przez radcę prawnego T. K.o zaskarżyła opisany wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżąca kasacyjnie Spółka zarzuciła wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) naruszenie art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 ust. b) i c) p.p.s.a. wskutek nieuzasadnionego przyjęcia, iż organy administracyjne orzekające w sprawie naruszyły art. 10 § 1 k.p.a. i art. 81 k.p.a. poprzez nie zapewnienie skarżącym czynnego udziału w każdym etapie postępowania; 2) naruszenie art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 ust. b) p.p.s.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż uchybienia organów administracji w zakresie zastosowania art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. stanowią przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego; 3) naruszenie art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 ust. c) p.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji organów obu instancji wskutek nieuzasadnionego przyjęcia, iż organu naruszyły przepisy art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z czym nie wyjaśniono wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem skarżącej kasacyjnie w sprawie nie doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Jak wynika z akt sprawy, pismami Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Krakowa z dnia 31 stycznia 2006 r. skarżący zostali poinformowani o przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, które zawierały pouczenie o możliwości zapoznawania się z materiałem dowodowym sprawy w każdym stadium postępowania oraz o możliwości w dowiedzenia się co do zgromadzonych dowodów. Organ administracyjny w toku prowadzonego ponownie postępowania przesłał ponadto skarżącym do wiadomości pismo z dnia 26 maja 2006 r. o przygotowaniu projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy, który przekazano Zarządowi Dróg i Komunikacji w Krakowie z prośbą o wydanie postanowienia w przedmiocie uzgodnienia zamierzenia inwestycyjnego, w zakresie przyległego pasa drogowego. Postanowienie Zarządu Dróg i Komunikacji w Krakowie z dnia [...] czerwca 2006 r., dotyczące uzgodnienia zamierzonej inwestycji w odniesieniu do obszaru przyległego pasa drogowego (ul. [...] i ul. [...]) zostało wysłane na adres skarżących, którzy nie odebrali przesyłki, pomimo jej dwukrotnego awizowania. W trybie art. 44 § 4 k.p.a. organy pozostawiły te pisma w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Wobec powyższych okoliczności nie można przyjąć, iż organy administracji rażąco naruszyły prawa skarżących do wzięcia udziału w każdym etapie postępowania. Skarżąca kasacyjnie Spółka podniosła, iż Sąd pierwszej instancji, wskazując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 145 § 1 pkt b) p.p.s.a., nie podał, którą z przesłanek wznowienia miał na względzie. Uznając, że jedyną podstawą wznowienia, jaka mogłaby ewentualnie wchodzić w grę jest niezawiniony przez stronę brak udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), w ocenie skarżącej kasacyjnie Spółki brak jest podstaw uzasadniających twierdzenie, że uchybienie przepisom art. 10 § 1 oraz art. 81 k.p.a. może w rozpoznawanej sprawie stanowić podstawę wznowieniową określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem skarżącej kasacyjnie ewentualne uchybienie przez organy przepisom art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a. nie stanowiło istotnego naruszenia przepisów postępowania i nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Zastrzeżenia zgłoszone przez skarżących do analizy architektoniczno-urbanistycznej nie mogły wywrzeć wpływu na wynik sprawy w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Zastrzeżenia skarżących, zgłoszone w odniesieniu do przyjętej w analizie architektoniczno-urbanistycznej charakterystyki zabudowy nie zostały poparte żadnymi dowodami. Natomiast organ dokonał oględzin i pomiarów budynku. Zdaniem Spółki uwzględnienie w sprawie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli wymagało pominięcia zarzutów skarżących kierowanych wobec sporządzonej w sprawie analizy architektoniczno-urbanistycznej. Jedynym ich celem było bowiem wydłużenie czasu postępowania i wstrzymanie realizacji inwestycji. Co do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. skarżąca kasacyjnie zauważyła, że przepis ten nie nakłada na organ administracyjny obowiązku wskazania, z jakich przyczyn odmówił wiarygodności i mocy dowodowej stwierdzeniom i argumentom podniesionym w skierowanym przez stronę odwołaniu. Na koniec skarżąca kasacyjnie jeszcze raz podkreśliła, że wskazane w zaskarżonym wyroku naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie mogły wywrzeć istotnego wpływu na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną E. L. wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Twierdziła, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dysponowało dowodami doręczenia postanowień Zarządu Dróg i Komunikacji w Krakowie z dnia [...] czerwca 2006 r. Dopiero po wniesieniu skargi do Sądu pierwszej instancji organ kompletował akta i przedstawił wątpliwe dowody doręczenia. Gdyby ona i jej mąż wiedzieli o zebraniu nowych dowodów w sprawie, mogliby się do nich ustosunkować. Podniosła dodatkowo, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nakazał rozbiórkę budynku mieszkalno-usługowego zlokalizowanego na działce nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie mogła zostać uwzględniona. Rozpoznając sprawę w pierwszej kolejności należało rozważyć, czy decyzja organu I instancji jest kompletna, co ma decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Mianowicie zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu powinna zawierać część tekstową i graficzną. Natomiast wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2). Regulacja niniejsza opisuje wyraźnie z jakich części składa się decyzja o warunkach zabudowy. Jedną część stanowi rozstrzygnięcie o warunkach zabudowy (postać tekstowa i graficzna). Drugą część stanowią wyniki analizy (postać tekstowa i graficzna), ta część stanowi załącznik do decyzji. W rozpoznawanej sprawie natomiast decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] września 2006 r. nie zawiera kompletu części składowych. W decyzji nie zamieszczono rozstrzygnięcia ustalającego warunki zabudowy. Wprawdzie w załączniku Nr 1 do niniejszej decyzji zatytułowanej: "Warunki zabudowy oraz wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej", określono warunki zabudowy, jednakże wbrew tytułowi załącznika nie zawiera on już wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej. Nie można bowiem utożsamiać warunków zabudowy z wynikami analizy. Wyniki uzyskane po przeprowadzeniu analizy pozwalają na określenie warunków zabudowy, jednakże nie są to tożsame składniki decyzji. Dlatego w § 9 ust. 1 i 2 cytowanego wyżej rozporządzenia wyraźnie rozróżniono część tekstową decyzji od wyników analizy. Wyłącznie wyniki analizy mogą stanowić załącznik do decyzji. Wynika z tego, że warunki zabudowy powinny zostać określone w tekście samej decyzji. Stanowi to konsekwencję tego, że każda decyzja zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. powinna zawierać rozstrzygniecie. W przypadku decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu rozstrzygnięciem są właśnie warunki zabudowy, jakie organ określa dla danego zamierzenia inwestycyjnego. W rozpoznawanej sprawie natomiast organ I instancji z dwóch odrębnych części składowych decyzji uczynił jedną, utożsamiając warunki zabudowy z wynikami analizy. Wobec powyższego należało stwierdzić, że decyzja organu I instancji jest niekompletna, co w konsekwencji może budzić uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzenia analizy określonej w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem zaakceptowanie przez organ odwoławczy wadliwej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa skutkować musiało uchyleniem decyzji organów obu instancji. Ponadto należy wskazać, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu pierwszej instancji (zob. wyrok NSA z 22.03.1996 r., SA/Wr 1996/95, OSNA 1997, Nr 1, poz. 35). W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy w gruncie rzeczy nie rozpoznał i nie rozstrzygnął ponownie sprawy w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji planowanej przez skarżącą kasacyjnie Spółkę. Istota rozstrzygnięcia organu odwoławczego sprowadza się do ogólnikowych stwierdzeń ograniczających się do wskazania bez żadnego uzasadnienia, że decyzja organu I instancji jest zgodna z przepisami, zaś analiza urbanistyczno-architektoniczna nie budzi zastrzeżeń pod względem merytorycznym i formalnym. Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, określone w decyzji, powinny być wynikiem przeprowadzonej uprzednio na wyznaczonym obszarze analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Wobec tego z decyzji organu powinno wynikać z jakich względów organ przyjął określone parametry ustalając warunki dla zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem. Dotyczy to tak decyzji organu pierwszej instancji jak i decyzji organu odwoławczego. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy nie zajął się merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy. W. L. w odwołaniu przedstawił szereg konkretnych zarzutów odnoszących się do rzetelności analizy urbanistyczno-architektonicznej, w oparciu o którą ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Zatem obowiązkiem organu odwoławczego było odniesienie się do tych zarzutów w ramach ponownego rozpoznawania sprawy w postępowaniu odwoławczym. Obowiązek ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie przez organ odwoławczy oznacza, że organ ten ma obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Wobec powyższego należało stwierdzić, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. i wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie Spółki jest to naruszenie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można natomiast podzielić stanowiska Sądu pierwszej instancji co do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. i art. 81 k.p.a. Przede wszystkim Sąd wskazuje, iż do naruszenia tych przepisów doszło w postępowaniu przed organem I instancji. Wobec tego, jeżeli skarżący W. L. wniósł odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa, w którym szczegółowo przedstawił swoje zarzuty w oparciu o treść analizy urbanistyczno-architektonicznej, to brak jest podstaw, uzasadniających przyjęcie, że naruszenie tych przepisów w postępowaniu przed organem I instancji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Również należy podzielić stanowisko skarżącej kasacyjnie Spółki, że stwierdzone uchybienia proceduralne nie stanowią naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Dlatego wskazanie w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. należało uznać za niezasadne. Jednakże powyższe uchybienia nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż zaskarżony wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.