II SA/Gd 785/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Sekretarz Sądowy Agnieszka Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2008 r. sprawy ze skargi G. M. i A. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 października 2007 r., nr [...] w przedmiocie zaświadczenia o zgodności wykonanych robót budowlanych z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta z dnia 18 czerwca 2007 r., nr [...] w części dotyczącej odmowy wydania zaświadczenia o zgodności z ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego balkonu w budynku przy ulicy [...] w S.; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie. W dniu 2 maja 2007r. do Urzędu Miasta S. wpłynął wniosek G. M. i A. M. o wydanie zaświadczenia o zgodności: 1/ balkonu w budynku przy ul. [...] z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, 2/ o zgodności wiaty drewnianej znajdującej się na terenie posesji S., ul. [...] z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu wnioskujący wskazali, że ponownie występują z wnioskiem, gdyż wydania takiego zaświadczenia domaga się organ nadzoru budowlanego. W celu uzasadnienia wystąpienia z powyższym wnioskiem powołali się również na tę okoliczność, że według ich wiedzy, na terenie sąsiednich posesji wzniesiono legalnie, na podstawie pozwoleń, barak gospodarczy i podest drewniany. W tej sytuacji, jak ponieśli wnioskujący, nie są znane przyczyny, dla których poprzednio odmówiono im wydania zaświadczenia. Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2007r. nr [...] Prezydent, działając na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), odmówił wydania zaświadczenia o zgodności z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego: 1/ parterowej drewnianej wiaty przylegającej do budynku nr [...] przy ul. [...] w S.; 2/ balkonu w budynku przy ul. [...] w S. W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ powołał się na wniosek G. i A. M. z dnia 2 maja 2007r. oraz wskazał, że obiekty w nim wymienione zostały wykonane bez wymaganych prawem pozwoleń, co wynika z akt będących w posiadaniu organu. Organ wskazał, że z zapisów obowiązującego Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru ograniczonego ulicami [...] w mieście S. uchwalonego przez Radę Miasta S. uchwałą nr [...] z dnia 27 stycznia 2006r. ( Dz. Urz. Woj. Pom. [...]) dla terenu, na którym położony jest budynek przy ul. [...] w S. wynika, że: - "zakazuje się lokalizowania/ .../ zabudowy gospodarczej, -"przedmiot ochrony:/.../ historyczna zabudowa: budynki przy ul. [...] /.../ [...]/ kształt bryły, forma i detal elewacji, rodzaju pokrycia dachowego, formy stolarki". Organ ustalił, że powyższe zapisy obowiązującego planu oznaczają zakaz budowy zarówno wiaty, jak i balkonu. W konsekwencji powyższych ustaleń organ orzekł o odmowie wydania zaświadczenia- zgodnie z powołaną wyżej sentencją postanowienia. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyli G. i A. M. podnosząc, że nie zgadzają się ze stanowiskiem organu I instancji. Organowi I instancji odwołujący zarzucili w szczególności dowolną interpretację zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W celu uzasadnienia powyższego zarzutu odwołujący podali, że na działkach sąsiednich, już w czasie obowiązywania planu, dokonano szeregu prac polegających między innymi na rozbudowie i podniesieniu budynku, budowie podestu, zmianie otworów okiennych. Powyższe zdaniem odwołujących dowodzi, że interpretacja zapisów planu miejscowego dokonywana przez organ nie jest jednakowa dla wszystkich, co uzasadnia podniesiony zarzut dowolności w jego interpretacji. Nadto odwołujący wskazali, że lokalizację wiat o określonej powierzchni na działce budowlanej, jak też budowę balkonów dopuszcza prawo budowlane. W tym stanie rzeczy, zdaniem odwołujących, zapisy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie mogą być sprzeczne z obowiązującym prawem, w tym przypadku prawem budowlanym. W piśmie z dnia 19 lipca 2007r. w nawiązaniu do powyższego zażalenia odwołujący podali, że zarówno wiata, jak i balkon powstały znacznie wcześniej niż został uchwalony obecnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co w ocenie odwołujących pozwala uniknąć dowolności w zachowaniu organu I instancji w zakresie interpretacji zapisów planu. Po rozpatrzeniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 23 października 2007r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji wskazał na treść art. 217 §1 i 2 kpa., zgodnie z którym zaświadczenie wydaje się, na żądanie osoby uprawnionej, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa bądź gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Organ II instancji wskazał, że zgodnie ze zgromadzonymi dokumentami, w sprawie obiektów znajdujących na działce przy ul. [...], toczy się postępowanie legalizacyjne. W postępowaniu tym stwierdza się zaświadczeniem zgodność z planem miejscowym wzniesionej zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko organu I instancji, iż zabudowa w postaci parterowej drewnianej wiaty przyległej do budynku [...] przy ul. [...] w S. oraz balkon w tym budynku są ewidentnie niezgodne z obowiązującym na tym terenie planem zagospodarowania przestrzennego przyjętego powołaną uchwałą Rady Miasta S. z dnia 27 stycznia 2006r. Organ II instancji powołując się na zapisy tego planu wskazał, że działka przy ul. [...] położona jest na terenie oznaczonym nr [...]. Zgodnie z kartą dla tego terenu na obszarze tym występują szczególne warunki zagospodarowania oraz ograniczenia w ich użytkowaniu polegające w szczególności na zakazie lokalizowania garaży wolno stojących lub połączonych oraz zabudowy gospodarczej / pkt 5.4. lit. a/ karty terenu [...]/. Zapis ten, zdaniem organu, wyłącza zgodność z planem budowy wiaty, która ma stanowić zabudowę gospodarczą. Na uznanie wiaty za obiekt stanowiący zabudowę gospodarczą pozwala według organu, przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Wskazano, że plan przewiduje również określone zasady ochrony krajobrazu kulturowego i zabytków / pkt 6.1 karty [...]/. Przedmiotem ochrony jest historyczna zabudowa między innymi budynku przy ul. [...]- kształt jego bryły, forma i detal elewacji, rodzaj pokrycia dachowego, forma stolarki. W świetle tych postanowień planu ustalenie Prezydenta, że zapisy te oznaczają również zakaz budowy balkonów, organ II instancji uznał za prawidłowe. Organ II instancji w powyższym zakresie wskazał, że plan wprowadza zasady ochrony zabudowy historycznej poprzez dopuszczenie adaptacji parterów na funkcję usługową bez zmiany formy i detalu eksponowanych elewacji budynków oraz bez ingerencji w ich zabytkowe wyposażenie, a także nie dopuszcza montowania urządzeń i prowadzenia instalacji, które powodowałyby zmiany w eksponowanych elewacjach budynków za wyjątkiem urządzeń dla niepełnosprawnych. Oznacza to według organu II instancji, że dobudowanie balkonu do elewacji przedmiotowego budynku jest niezgodne z planem, albowiem ingeruje w objęty historyczną ochroną kształt bryły, formę i detal elewacji budynku. Zatem w sprawie brak było podstaw do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawców. Organ II instancji uznał, że nie jest zasadnym powoływanie się przez wnioskodawców w zażaleniu na tę okoliczność, iż dokonana przez nich zabudowa jest zgodna z Prawem budowlanym, a zapisy planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą z kolei być z tym Prawem sprzeczne. Organ II instancji wyjaśnił, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( DZ. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Zgodnie z art. 14 ust. 8 powołanej ustawy, plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, co oznacza, że postanowienia planu mają charakter przepisów prawnych i jako takie mogą wprowadzać wiążące zakazy bądź nakazy określonego postępowania dotyczące warunków zabudowy. Odnosząc się do argumentu odwołujących organ II instancji stwierdził, że aby zabudowa na danym terenie został wzniesiona legalnie nie wystarczy, aby odpowiadała ona wymogom prawa budowlanego. Musi być ona ponadto zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego, jeżeli takowy obowiązuje. Gmina może bowiem w sposób władczy wprowadzić parametry zabudowy dla danego obszaru i wszelka planowana zabudowa musi być z planem zgodna. Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy organ II instancji wskazał, że niezależnie od tego, czy wzniesione obiekty zgodne są z prawem budowlanym, to są one niezgodne z planem miejscowym. W konsekwencji, wydanie żądanego zaświadczenia nie jest możliwe. Organ II instancji uznał więc, iż Prezydent prawidłowo, poprzez wydanie postanowienia, odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wnieśli G. i A. M., domagając się uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Prezydenta i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem skarżących nie sposób zgodzić się z argumentacją organów I i II instancji. Skarżący ponownie wywodzili, że organ I instancji w sposób skrajnie dowolny stosuje oraz interpretuje zapisy planu dla terenów tym planem objętych. Powyższe, a mianowicie dowolność i uznaniowość przy stosowaniu zapisów planu, wyraża się w tym, że na terenie objętym planem i na jego podstawie wykonano już szereg prac polegających na rozbudowie nadbudowie innych istniejących budynków. Powołując się na powyższe podniesiono, że działanie organu sprawia, iż cytowane zapisy planu, mają zastosowanie wyłącznie do nieruchomości skarżących. Skarżący ponowili również swój zarzut, iż ustawa Prawo budowlane jest aktem prawnym wyższej rangi niż miejscowy plan zagospodarowania, a więc jeżeli ustawa dopuszcza i określa parametry obiektów typu wiata, czy balkon, to organy tworzące zapisy planów miejscowych mają obowiązek stosowania tych ustawowych zapisów. Skarżący podnieśli również, że powoływany balkon istniał od zawsze, skarżący dokonali jedynie jego odbudowy. Nadto zarówno odbudowa balkonu, jak i postawienie wiaty miało miejsce przed uchwaleniem planu miejscowego i nie ma podstaw do przyjęcia, że zapisy planu mogą działać wstecz. Skarżący wskazali, że w tej sytuacji brak jest podstaw do odmowy wydania zaświadczenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia. Kolegium dodatkowo wskazało, że rozpoznawało jedynie wniosek skarżących o wydanie zaświadczenie o zgodności z planem miejscowym, nie brano natomiast pod uwagę inwestycji realizowanych na działkach sąsiednich, albowiem nie mieściło się to w ramach rozpoznawania wniosku o wydanie żądanego zaświadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że w granicach danej sprawy sąd administracyjny dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze i może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie, albowiem rozpoznając skargę Sąd uznał, że zachodzą podstawy dla stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w części dotyczącej odmowy wydania zaświadczenia o zgodności z ustaleniami planu miejscowego balkonu w budynku przy ul. [...] w S. Natomiast w pozostałym zakresie skarga nie mogła być uwzględniona , albowiem zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem w części dotyczącej odmowy wydania zaświadczenia o zgodności z obowiązującym planem miejscowym parterowej wiaty drewnianej. Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Jak zaś stanowi art. 217 § 2 k.p.a., zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1/ urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2/ osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Podstawą prawną żądania skarżących była treść art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. a więc domaganie się wydania zaświadczenia z uwagi na wymogi przepisu prawa wymagającego urzędowego potwierdzenia. Zgodnie bowiem z art. 48 ust. 2 i 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jednolity Dz. U. nr 156 z 2006r., poz. 1118 ze zm.) jeżeli obiekt budowlany został wzniesiony bez wymaganego pozwolenia na budowę organ administracji nakłada między innymi obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W okolicznościach niniejszej sprawy postanowieniem z dnia 27 listopada 2006r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego powołując się na przepisy art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy-Prawo budowlane nałożył na G. i A. M. szereg obowiązków, w tym obowiązek przedłożenia zaświadczenia Prezydenta o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena prawidłowości odmowy wydania zaświadczenia o zgodności wykonanych robót budowlanych z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, po rozpoznaniu wniosku skarżących z dnia 2 maja 2007r. W uzasadnieniu tego wniosku skarżący podali, że ponownie występują z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o zgodności z planem zagospodarowania balkonu oraz wiaty drewnianej. Nadto podali, że nie znają przyczyn dla których poprzednio odmówiono im wydania zaświadczenia. Treść powyższego wniosku wskazywała, że żądanie skarżących o wydanie zaświadczenie zostało już wcześnie odmownie rozpoznane przez organ administracji. W konsekwencji powyższego i wobec tak sformułowanego wniosku Sąd postanowił ustalić czy skarżący występowali już wcześniej z analogicznym wnioskiem o wydanie zaświadczenia i czy sprawa ta przez organ administracji została rozstrzygnięta. W tym celu na rozprawie w dniu 27 lutego 2007r. Sąd postanowił dopuścić dowód z akt sprawy II SA/Gd. 359/07 poprzez przeprowadzenie dowodu z wyżej powołanego postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 listopada 2006r. i postanowienia Prezydenta z dnia 12 lutego 2007r./ [...]/. Powołanym postanowieniem z dnia 12 lutego 2007r. Prezydent działając na wniosek G. i A. M. z dnia 15 stycznia 2007r. odmówił wydania zaświadczenia o zgodności istniejącego balkonu w budynku nr [...] przy ul. [...] w S. z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 12 lutego 2007r. organ administracji podał, że balkon został wykonany bez pozwolenia na budowę. Z zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym położony jest budynek wynika, że budynek jest pod ochroną konserwatorską w zakresie między innymi formy i elewacji. Wszelkie zmiany dokonywane w elewacjach tego budynku są sprzeczne z zapisami planu i tym samym nie jest możliwym wydanie zaświadczenia o zgodności. Zgodnie z art. 219 kpa odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Zgodnie natomiast z art. 126 kpa do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie – również art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym, że zamiast decyzji , o której mowa w art. 149 § 2,151§,157§ i 158 wydaje się postanowienie. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach W myśl przepisu natomiast art. 156 § 1pkt 3 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W przepisie tym chodzi wydanie decyzji załatwiających sprawę co do istoty i tylko w przypadku stwierdzenia tożsamości sprawy rozstrzygniętej dwoma decyzjami. Tożsamość istnieje, gdy występują te same podmioty w sprawie, gdy dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy. Z mocy cytowanego przepisu art. 126 kpa do postanowień, od których przysługuje zażalenie stosuje się między innymi art. 156 kpa, a więc również cytowany przepis art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Odnosząc powyższe uregulowania do stanu faktycznego niniejszej sprawy wskazać należy, że zaistniały w niniejszej sprawie podstawy do stwierdzenia nieważności postanowienia w części dotyczącej odmowy wydania zaświadczenia o zgodności balkonu z zapisami obowiązującego planu. Na mocy postanowienia z dnia 12 lutego 2007r.sprawa dotycząca wydania zaświadczenia o zgodności balkonu z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego została już bowiem rozstrzygnięta. Nie ulega wątpliwości, że w niniejszym stanie faktycznym zachodzi wskazana wyżej tożsamość sprawy, bowiem w przedmiocie wydania zaświadczenia co do zgodności balkonu z zapisami planu Prezydent wydał dwa postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia: z dnia 12 lutego 2007r oraz następnie z dnia 18 czerwca 2007r.( utrzymane w mocy zaskarżonym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 października 2007r.) - dotyczą one tych samych stron, tego samego obiektu i planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem będące przedmiotem rozpoznania przez Sąd ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy skutkuje stwierdzeniem nieważności, gdyż sprawa odmowy wydania zaświadczenia o zgodności została rozstrzygnięta powołanym postanowieniem z 12 lutego 2007r. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie, zaistniała przesłanka z art. 156 § 1 pkt 3 kpa w związku z art. 126 kpa, która z mocy przepisu art. 145 §1 pkt 2 ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obligowała Sąd do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia 18 czerwca 2007r. w części dotyczącej odmowy wydania zaświadczenia o zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego balkonu przy ul. [...] w S. ( punkt 1/ sentencji wyroku). Natomiast w pozostałym zakresie skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie w pozostałym zakresie jest zgodne z prawem. W pierwszej kolejności wskazać, że istniała podstawa prawna dla rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia, którą stanowił przepis art. 217§ 1 i § 2 ust. 1 kpa, w związku z art. 48 ust. 2 i 3 ustawy-Prawo budowlane. Organy prawidłowo ustaliły, że w świetle zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru S. na terenie, którego znajduje się nieruchomość skarżących, wybudowanie wiaty drewnianej przylegającej do budynku przy ul. [...] jest niezgodne z zapisami planu. Zapisy tego planu-wyżej cytowane i powołane przez organy administracji - jednoznacznie wskazują w części dotyczącej szczególnych warunków zagospodarowania oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, że na przedmiotowym terenie obowiązuje zakaz lokalizowania garaży wolnostojących lub połączonych oraz zabudowy gospodarczej, nadto wiata przylegająca do ściany budynku zmienia, zakazany przez zapisy planu, kształt zabudowy. Zatem odmowa wydania zaświadczenia o zgodności z planem, była zgodna z prawem. Nieuzasadnione są zarzuty, w których skarżący powołują się na postanowienia ustawy- Prawo budowlane w celu wykazania, że zbudowanie tej wiaty jest zgodne z prawem budowlanym. Zarzuty te są w niniejszej sprawie bezprzedmiotowe, z uwagi na przedmiot rozpoznawanej sprawy. Przedmiot niniejszego postępowania został wyznaczony wnioskiem stron z dnia 2 maja 2007r. i obejmował wydanie, na podstawie art. 217kpa, zaświadczenia o zgodności z zapisami planu parterowej wiaty. W tym stanie rzeczy organ nie mógł się uchylić od rozpoznania tego wniosku poprzez wydanie zaświadczenia lub odmowę jego wydania, z przyczyn podanych w uzasadnieniu postanowień i w oparciu o postanowienia planu miejscowego. Natomiast przedmiotem rozpoznawanego wniosku nie było żądanie ustalenia, że przedmiotowa wiata jest zgodna prawem budowlanym, a więc niedopuszczalnym byłoby prowadzenie w niniejszej sprawie postępowania w tym zakresie. Ustosunkowując się do treści pozostałych zarzutów stron wskazać należy, że ich zakres wykraczał poza treść, która mogła być objęta wnioskiem o wydanie zaświadczenia w trybie art. 217-220 k.p.a. Obowiązek wydania zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 i 218 § 2 k.p.a. nie może dotyczyć okoliczności, których ustalenie i ocena nastąpić może w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej. Wskazać jedynie należy, że zbudowanie drewnianej wiaty przed uchwaleniem planu miejscowego i w konsekwencji podniesienie przez skarżących zarzutu, że brak jest przesłanki do uznania działania prawa wstecz, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie wniosku skarżących z dnia 2 maja 2007r. Przepisem prawa umożliwiającym ubieganie się o wydanie zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 1 kpa jest powoływany przepis art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego stanowiący o przedstawieniu zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten więc w sposób jednoznaczny stanowi o tym, że zaświadczenie o zgodności dotyczy obowiązującego w dacie wydawania zaświadczenia planu miejscowego. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy plan taki obowiązywał, zatem organ administracji, zgodnie z prawem, rozpoznając wniosek skarżących, badał czy budowa drewnianej wiaty jest zgodna z planem obowiązującym w dacie rozpoznania tego wniosku. Mając powyższe na uwadze i działając, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie ( punkt 2/ sentencji wyroku).