II SA/Łd 181/08

Dnia 3 marca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska, Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2008 r. przy udziale - sprawy ze skargi S. W., D. W., M. W. i J. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w Ł. z dnia [...]. znak [...], 2. zasądza na rzecz skarżących S. W., D. W., M. W. i J. W. solidarnie od Wojewody [...] kwotę 10 (dziesięć) złotych, tytułem kosztów postępowania, 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...] (znak: [...]) Wojewoda S. na podstawie art. 138 par. 1 pkt. 1 ustawy z dnia z dnia 14. czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 1980 r. Nr 9, poz. 26 ze zm.) oraz art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie nakazania H. W. wykonania rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego i ubikacji suchej w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się decyzji. W toku postępowania ustalono, iż w trakcie wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu [...] organ pierwszej instancji stwierdził przebudowanie przez H. W. będącej w złym stanie technicznym szopy drewnianej krytej papą. Wykonano nową drewnianą konstrukcję szopy pomalowaną jednostronnie od zewnątrz. Wymiary szopy wynosiły 16,0 m x 5,30 m i wysokość 2,80 m. Ponadto między ścianami wybudowano ubikację murowaną. Przedmiotowe roboty wykonane zostały w miesiącu czerwcu i lipcu 1995 r. Organ stopnia podstawowego stwierdził, że roboty wykonane zostały bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę i na podstawie przepisów art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane decyzją z [...] nakazał H. W. rozbiórkę szopy drewnianej i ubikacji. W odwołaniu od powyższej decyzji z dnia [...] oraz w piśmie wyjaśniającym z dnia [...] H. W. wniósł o uchylenie decyzji argumentując, że w miejscu szopy drewnianej objętej nakazem rozbiórki istniał budynek drewniany o wymiarach: 8,30 m x 5,30 m, w którym wymienił pokrycie dachowe ze zniszczonej papy na eternit falisty i założył uchwyty do rynien. Do tego obiektu dobudował drewniany budynek gospodarczy o wymiarach 3,50 m x 5,30 m, nie przekraczający 35 m2 powierzchni zabudowy. Fakt istnienia modernizowanego obiektu ujęty został w planie realizacyjnym zagospodarowania działki przy pozwoleniu na budowę budynku inwentarskiego z dnia [...], Nr [...] wydanego przez Urząd Gminy w Ł. Organ odwoławczy po rozpatrzeniu odwołania oraz przeprowadzeniu w dniu [...] oględzin wzniesionego obiektu stwierdził, że H. W. przebudował istniejący budynek gospodarczy o konstrukcji drewnianej o wymiarach: 3,90 m x 8,30 m powiększając jego szerokość o 1,40 m na całej długości. Zmieniono lokalizację ściany zewnętrznej z desek, wstawiając ją w środku obiektu jako ścianę działową, wymieniono krokwie drewniane, podciąg drewniany, słupy drewniane oraz pokrycie z papy na pokrycie z falistych płyt cementowo - azbestowych. W tak ustalonym stanie faktycznym organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 28 ustawy - Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych, polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych, jeżeli nie obejmuje on zmiany lub wymiany elementów konstrukcyjnych obiektu (art. 29 ust. 2 pkt 1 tejże ustawy). W świetle powyższego w ocenie organu odwoławczego H. W. wykonał roboty wykraczające poza zakres określony w przepisie art. 29 ust. 2 pkt. 1 ustawy - Prawo budowlane, a więc wymagające pozwolenia na budowę. Do tak przebudowanego obiektu H. W. dobudował budynek drewniany o wymiarach 5,30 m x 3,40 m o takiej samej konstrukcji. Przebudowany budynek i budynek dobudowany stanowią jeden obiekt. Na przedmiotowej nieruchomości pomiędzy dobudowanym budynkiem gospodarczym, a budynkiem stodoły usytuowanym na sąsiedniej nieruchomości wybudowana została dodatkowo ubikacja, również bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Wobec powyższego objęcie nakazem rozbiórki budynku modernizowanego, budynku dobudowanego i ubikacji, jako wybudowanych bez pozwolenia na budowę w ocenie organu odwoławczego było zasadne, gdyż zgodnie z przepisem art. 48 ustawy - Prawo budowlane organ zobowiązany był do nakazania w drodze decyzji, rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego bez pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Odpowiadając na zarzuty H. W., iż dobudowany budynek gospodarczy, nie przekracza 35 m2 powierzchni zabudowy i jest związany z produkcją rolną, a taki stan uzupełnia istniejącą zabudowę zagrodową, organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z przepisem art. 30 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane budowa takiego obiektu wymagałaby zgłoszenia właściwemu organowi, a wybudowanie obiektu bez zgłoszenia, skutkuje również decyzją określoną w przepisie art. 48, a więc nakazującą rozbiórkę. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że z uwagi na fakt, iż nakaz rozbiórki samowoli budowlanej wynika z mocy prawa, to stanowisko właściciela nieruchomości sąsiedniej odnośnie istnienia przedmiotowych obiektów nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie. Na powyższą decyzje Wojewody S. z dnia [...] znak: [...] H. W. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi powtórzył argumentacje wyrażoną w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji oraz podnoszoną w toku postępowania administracyjnego. Podniósł dodatkowo, iż nie wykonał budynku gospodarczego i ubikacji suchej o wymiarach 16,00 m x 5,30 m, a także nie przebudował budynku gospodarczego o wymiarach 3,90 m x 8,30 m powiększając jego szerokość o 1,40 m na całej długości. Wyjaśnił , iż budynek gospodarczy - wiata drewniana o wymiarach 8,30 m x 5,30 m istnieje na jego dzidce od 15 lat, a w 1995 r. dobudował do niego wiatę drewnianą o wymiarach 3,50 m x 5,30 m, a więc o powierzchni 18,5 m2, co stanowi jeden obiekt o wymiarach 11,80 m x 5,30 m. Natomiast na istniejącej drewnianej wiacie o wymiarach 8,30 m x 5,30 m w ramach remontu i konserwacji budynku, wymienił pokrycie dachowe zastępując zniszczoną papę, płytami eternitowymi oraz założył uchwyty rynnowe w celu odprowadzenia wód opadowych na swoją działkę. Natomiast od remontu istniejącego budynku oraz do dobudowy wiaty nie używał żadnych nowych materiałów budowlanych takich jak drewno i nie wie na czym opiera się twierdzenie organów, iż w przedmiotowym budynku zostały wymienione krokwie, czy podciąg z słupami drewnianymi. W ocenie skarżacego organy nadzoru budowlanego nieprawidłowo zastosowały przepisy art. 48 Prawa budowlanego w stosunku do obiektu wzniesionego przed 15 laty, skoro stosownie do treści art. 49 ust. 1 nie można było nakazać rozbiórki, o której mowa w art. 48 Prawa budowlanego, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu lub jego części, a na właścicielu spoczywa wówczas obowiązek uzyskania pozowania na użytkowanie obiektu budowlanego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda S. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnośnie zarzutów skargi organ odwoławczy wyjaśnił, iż w jego ocenie przedmiotowy obiekt jest to jeden budynek gospodarczy, a opisane elementy konstrukcyjne (krokwie, podciągi, słupy) były wykonane z nowych materiałów. Ponadto z przedłożonej do protokołu z wizji lokalnej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] Nr [...] oznaczono istnienie w miejscu omawianego budynku, budynku gospodarczego przeznaczonego do rozbiórki, o wymiarach mniejszych niż modernizowany. Postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi z dnia 6. lutego 1998 r. postępowanie sądowe w niniejszej sprawie zostało zawieszone w uwagi na to, iż skarżący H. W. zmarł w dniu [...]. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3. marca 2008 r. zawieszone postępowanie sądowe zostało podjęte z udziałem S. W., D. W., M. W. i J. W. - następców prawnych zmarłego H. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z przepisem art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30. sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1271 ze. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1. stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z tym, że skarga H. W. wniesiona została w dniu [...] i do dnia 1. stycznia 2004 r. postępowanie sądowe nie zostało zakończone, właściwym do rozpoznania tej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, utworzony z dniem 1. stycznia 2004 r. dla obszaru województwa łódzkiego rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25. kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych (...) (Dz. U. z 2003 r. Nr 52 poz. 652). Zgodnie z treścią art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25. lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd na skutek wniesionej skargi nie przejmuje sprawy do jej merytorycznego załatwienie, a jedynie bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądu oraz przyczyny wzruszenia decyzji, a także nie będąc ograniczony zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się w zaskarżonej decyzji tego rodzaju naruszenia prawa, która rodzi konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego nie tylko decyzji zaskarżonej ale również decyzji ją poprzedzającej. Postępowanie administracyjne w sprawie niniejszej prowadzone było na podstawie przepisów ustawy z dnia 7. lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 414). Badając legalność tej decyzji, Sąd zważył, że zasadą ogólną tejże ustawy jest obowiązek uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę na realizację wszelkiego rodzaju obiektów budowlanych i wykonanie wszelkich robót budowlanych. Wyjątki od tej zasady zostały ustanowione w przepisie art. 29 tejże ustawy. Sankcję za naruszenie powyższej zasady zawiera przepis art. 48 ustawy, stanowiący podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Stosownie do przywołanego powyżej przepisu właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Obiektem budowlanym zaś, zgodnie z art. 3 pkt 1 powołanej ustawy, jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundamenty i dach budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla stanowiąca całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekt małej architektury. Redakcja powołanego przepisu art. 48 jest jednoznaczna i kategoryczna. Przepis ma charakter związany, co oznacza, że organ jest nie tylko uprawniony, lecz nadto obligowany do wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego (vide: wyrok NSA z dnia 18. stycznia 1999 r., w sprawie sygn. akt IV S.A. 69/97, Lex nr 46680, oraz wyrok NSA z dnia 28. kwietnia 1999 r., w sprawie sygn. akt IV S.A. 1229/96, Lex nr 47188), a istotną i jedyną przesłanką nakazania rozbiórki na podstawie tego przepisu jest brak pozwolenia na budowę albo zgłoszenia bądź też wniesienie sprzeciwu przez organ budowlany (vide: wyrok NSA z dnia. 11. czerwca 1996 r., w sprawie sygn. akt SA/Wr 2759/95, "Prokuratura i Prawo" 1997r, z. 5, s. 54, oraz wyrok NSA z dnia 1. kwietnia 1999 r., w sprawie sygn. akt IV S.A. 570/97, Lex nr 47220). Przedmiotem rozstrzygnięcia organów nadzoru architektoniczno - budowlanego w rozpatrywanej sprawie była realizacja obiektu budowlanego połączona z remontem i rozbudową budynku gospodarczego - wiaty oraz ubikacji suchej, stanowiących własność skarżącego, położonych na nieruchomości w miejscowości P. Nr [...], gmina Ł., dokonana bez wymaganego pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia. Analizując zakres prac dokonanych przy przedmiotowym obiekcie należy podkreślić, iż budowa, rozbudowa i remont budynku obejmuje zróżnicowany zakres robót budowlanych zdefiniowanych w przepisie art. 3 pkt 6 - 8 Prawa budowlanego. Organy obu instancji natomiast, co słusznie podkreślił skarżący w skardze, nie określiły należycie przedmiotu rozbiórki. Z uzasadnienia decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Ł. wynika, iż przedmiotem rozbiórki jest samowolnie wybudowany parterowy budynek gospodarczy o wymiarach 16,00 m x 5,30 m oraz ubikacja sucha. Organ odwoławczy posługuje się natomiast dwoma pojęciami, a mianowicie pojęciem budynku oraz pojęciem obiektu budowlanego dla określenia wykonanych robót. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika bowiem, iż skarżący dokonał dobudowy do istniejącego budynku gospodarczego o wymiarach 3, 90 m x 8,30 m, budynku o wymiarach 5,30 m x 3,40 m, na co wskazywałoby okoliczność, iż do istniejącego budynku dobudowano drugi budynek. W konkluzji uzasadnienia tejże decyzji organ odwoławczy wykonane przez skarżącego roboty zakwalifikował jednak jako "jeden obiekt budowlany". Powyższe wskazuje, iż poczyniona przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji próba usunięcia uchybień organu pierwszej instancji w przedmiocie klasyfikacji wykonanych przez skarżącego robót nie doprowadziła do jednoznacznego określenia przedmiotu rozbiórki. W konsekwencji uznać należało, iż zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisu art. 48 ustawy - Prawo budowlane. Natomiast decyzja nakazująca rozbiórkę bez jednoznacznego ustalenia charakteru obiektu, którego dotyczy, narusza przepis art. 48 Prawa budowlanego (vide: wyrok NSA z dnia 23. marca 1999 r., w sprawie sygn. akt IV S.A. 2667/98, Lex nr 46662). Precyzyjne określenie przedmiotu ma zaś istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy spornej samowoli budowlanej. Zaskarżoną decyzją organ nakazał natomiast inwestorowi rozbiórkę całego budynku gospodarczego i ubikacji, pomimo, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy mógł budzić wątpliwości, co do zakresu wykonanych robót budowlanych. Na podstawie przepisu art. 48 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego może bowiem nakazać rozebranie nie tylko całego budynku, ale też jego części, stanowiącej jego dobudowę do legalnie wzniesionego budynku, wybudowaną bez wymaganego pozwolenia na budowę, jeżeli dobudowa ta może stanowić względem funkcjonalnym wydzieloną część obiektu budowlanego, a w razie nakazania jej rozbiórki należałoby jednocześnie orzec o przywróceniu budynku gospodarczego do jego stanu poprzedniego. W ocenianym w niniejszej sprawie postępowaniu administracyjnym zabrakło natomiast jednoznacznego wskazania, że w omawianym przypadku rozbudowa podjęta została po częściowej rozbiórce budynku i połączona z nim na tyle trwale, że stanowi nowy samodzielny obiekt budowlany, czy też stanowi jedynie wydzieloną funkcjonalnie część starego obiektu. Ustalenie powyższych okoliczności ma kapitalne znaczenie zwłaszcza, że ze znajdującej się w aktach sprawy decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...], Nr [...] nie wynika, ażeby pierwotny budynek został wzniesiony nielegalnie. Z materiału dowodowego nie wynika, także, czy rozbudowa budynku gospodarczego nastąpiła jednorazowo, a więc w krótkim czasie, czy też była prowadzona na przestrzeni wielu lat, na co wskazywał w toku postępowania skarżący. W razie potwierdzenia powyższych zastrzeżeń, które nasuwają się na podstawie zebranego materiału dowodowego w kontekście także wyjaśnień skarżacego, należałoby rozważyć i rozstrzygnąć sprawę wybudowania spornego obiektu bez pozwolenia budowlanego, również w trybie ówcześnie obowiązujących przepisów, a w szczególności art. 49, art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego, a nie tylko na podstawie przepisu art. 48. W tym stanie rzeczy, będące podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, ustalenia poczynione przez organy administracji, uznać wypada za oderwane od materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania. Ponadto ocena materiału dowodowego dokonana w powyższym zakresie przez organy administracji narusza normy przepisów art. 7, art. 77 par. 1 i art. 80 k.p.a. w sposób mający wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia. Przy ponownym rozpoznaniu niniejszej sprawy organy administracji winny przede wszystkim skupić się na udzieleniu precyzyjnej odpowiedzi na pytanie o rodzaj i zakres robót budowlanych prowadzonych przy remoncie i budowie (rozbudowie) przedmiotowego obiektu budowlanego, a także - w razie dojścia do przeświadczenia o potrzebie ponownego nakazania rozbiórki - w sposób nie budzący wątpliwości przedstawić w treści decyzji zarówno przedmiot, jak i zakres rozbiórki. . Na marginesie powyższych rozważań należy także zwrócić uwagę na dokonane przez organy administracji naruszenie prawa materialnego polegająca na określeniu w zaskarżonej decyzji terminu wykonania nakazu rozbiórki. Zgodnie z utrwalonym zapatrywaniem treść decyzji administracyjnej jest zdeterminowana przepisami szczególnymi prawa administracyjnego materialnego. Natomiast przepis art. 48 Prawa budowlanego przewiduje jedynie, iż w razie spełnienia przesłanki określonej w tym przepisie, właściwy organ administracji orzeka o obowiązku strony dokonania rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części. Ani w tym, ani też w innym przepisie Prawa budowlanego nie określono ustawowo terminu wykonania obowiązku rozbiórki obiektu i wobec tego nie przewidziano możliwości orzeczenia o terminie wykonania tego obowiązku w decyzji administracyjnej. Stąd też ustalenie terminu wykonania decyzji orzekającej rozbiórkę obiektu budowlanego winno nastąpić dopiero w postępowaniu egzekucyjnym. Tym samym ustalając termin wykonania rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego organ dopuścił się naruszenia przepisu art. 48 ustawy - Prawo budowlane (vide: uchwała NSA z dnia 1. czerwca 1998 r. w sprawie sygn. akt OPS 2/98, ONSA 1998/4/108. oraz wyrok NSA z dnia 3. lutego 1999 r. w sprawie sygn. akt IV S.A. 140/97, Lex nr 46670, Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznając, iż wskazane powyżej naruszenia przepisów prawa miały istotny charakter i wpływały na treść kwestionowanych decyzji, na podstawie przepisu art. 145 par 1 pkt 1, lit. "a" i "c", p.p.s.a. oraz art. 135 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 zdanie pierwsze ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Stosownie bowiem do powołanego przepisu w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Problematykę zwrotu kosztów postępowania reguluje przepis art. 55 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 11. maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, w związku z art. 97 par. 2 ustawy z dnia 30. sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Stosownie do treści tegoż przepisu w orzeczeniu uwzględniającym skargę Sąd orzeknie zwrot kosztów na rzecz skarżącego od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności. Ponieważ zaskarżona decyzja zawierała wady w istotny sposób wpływające na rozstrzygnięcie sprawy, co stanowiło z kolei podstawę do jego uchylenia, to organ obowiązany jest zwrócić stronie skarżącej solidarnie tytułem poniesionych przez nich kosztów postępowania kwotę 10,00 (dziesięć) złotych. Na marginesie należy także wyjaśnić, iż zmiana prawa budowlanego dokonana ustawą z dnia 24. lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej - w związku z reformą ustrojową państwa (Dz.U. Nr 106, poz. 668) wprowadziła podział administracji publicznej, działającej w sferze budownictwa, na organy administracji architektoniczno -budowlanej i organy nadzoru budowlanego. Z dniem 1. stycznia 1999 r. nastąpił podział dotychczasowego państwowego nadzoru budowlanego, którego konsekwencją było oddzielenie funkcji inspekcyjno - kontrolnych (organy nadzoru budowlanego) od funkcji administracyjno - prawnych dotyczących nadawania prawa, czyli wydawania pozwoleń (organy administracji architektoniczno - budowlanej). Aktualnie odrębnym pionem administracji publicznej, wykonującym zadania określone w ustawie Prawo budowlane, są utworzone z dniem 1. stycznia 1999 r. organy nadzoru budowlanego. Organy te są właściwe do dalszego rozpatrywania i rozstrzygania niniejszej sprawy (vide: R. Dziwiński, P. Ziemski; Prawo budowlane. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC 2006, uwagi do przepisu art. 80 ustawy z dnia 7. lipca 1994 r. - Prawo budowlane). J.S.