II FZ 228/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grzegorz Borkowski po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 marca 2008 r. sygn. akt I SA/Wr 55/08 odmawiające wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi M.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 6 listopada 2007 r. nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił M.M. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. W uzasadnieniu Sąd wskazał czym jest instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, podkreślił, że katalog przesłanek uprawniających sąd do wstrzymania jest zamknięty, a także wskazał na pogląd, że dla wykazania przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa) wnioskodawca nie może poprzestać na samym twierdzeniu o złej sytuacji materialnej. Wskazał ponadto, że ważny interes podatnika, na który powołała się strona, nie stanowi ustawowej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła naruszeni art. 141 § 4 ppsa poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu do okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji oraz naruszenie art. 61 § 3 ppsa poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym sprawy, mimo iż zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz wyrządzenie znacznej szkody. Wniesiono o zmianę postanowienia poprzez jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu zażalenia podkreślono, że WSA sprowadził swój wywód do stwierdzenie, że strona nie przedstawiła żadnych dokumentów, które mogłyby umożliwić rozpoznanie wniosku, uchylając się od analizy wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 ppsa. Strona wskazał, że przedstawienie dokumentów, które już znajdują się w aktach sprawy byłoby bezcelowe. Ponadto zwrócono uwagę na fakt, że skarżąca nie powoływała się w swoim wniosku na "trudną sytuację materialną" i nie rozumie dlaczego sąd pierwszej instancji odnosił się do takiego argumentu. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 61 § 3 ppsa skarżąca wskazała, że jej wniosek jest uzasadniony gdyż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku, jak również nie dających się usunąć skutków. Prowadzenie egzekucji uniemożliwi dalsze prowadzenie działalności gospodarczej, co w konsekwencji może doprowadzić do likwidacji działalności, czyli utraty przez stronę źródła dochodów oraz zwolnienia zatrudnianych pracowników. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Uzasadnienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, poza przywołaniem "definicji" wstrzymania wykonania decyzji, przesłanek przemawiających za pozytywnym dla strony skarżącej rozstrzygnięciem i wywodu na temat obowiązku uprawdopodobnienia okoliczności, nie zawiera odniesienia do argumentów przedstawionych we wniosku M.M. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. Jak słusznie zauważono w zażaleniu skarżąca nie powoływała się na trudną sytuację materialną, a na fakt, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i nie dających się usunąć skutków. Podkreślała, że wykonanie tej decyzji może doprowadzić do likwidacji prowadzonej przez nią działalności, co spowoduje utratę płynności finansowej i zwolnienie z pracy zatrudnianych osób. Również niezrozumiałym jest dlaczego sąd pierwszej instancji tak bardzo skupił się na przesłance "ważnego interesu podatnika" skoro skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji użyła tego określenia tylko raz łącząc go z przesłankami z art. 61 § 3 ppsa. Mając na uwadze treść całego wniosku skarżącej należy zauważyć, że cała argumentacja opiera się właśnie na uprawdopodobnieniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Przy ponownym rozpoznawaniu przedmiotowego wniosku skarżącej Sąd winien odnieść się do konkretnych argumentów powołanych przez skarżącą (likwidacja działalności, pozbawienie środków finansowych, zwolnienia zatrudnianych pracowników), a nie ogólnie do przesłanek wynikających z art. 61 § 3 ppsa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 §1 w związku a art. 197 § 2 ppsa, orzeczono jak w sentencji.