I OSK 777/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska (spr.) Sędziowie NSA Jolanta Rajewska del.WSA Ewa Kwiecińska Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 2074/06 w sprawie ze skargi S. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie mianowania na równorzędne stanowisko służbowe postanawia: odrzucić skargę kasacyjną Rozkazem personalnym z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 32 ust. 1 oraz art. 37 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r., Nr 7, poz. 58 ze zm.) w związku z § 8 ust. 1-4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 153, poz. 1732 ze zm.), [...] Komendant Wojewódzki Policji w R. zwolnił z dniem [...] czerwca 2006 r. młodszego inspektora S. K. ze stanowiska Naczelnika Inspektoratu Komendanta Wojewódzkiego Policji w R., zaszeregowanego w 13 grupie, z mnożnikiem wynoszącym 1,76 kwoty bazowej, z uposażeniem zasadniczym w wysokości 2.570 zł, z dodatkiem funkcyjnym II kategorii w wysokości 1.300 zł oraz dodatkiem kontrolerskim 35 % kwoty bazowej miesięcznie. Jednocześnie (tym samym rozkazem) z dniem [...] lipca 2006 r. mianował wymienionego oficera na stanowisko radcy Wydziału Komunikacji Społecznej Komendy Wojewódzkiej Policji w R. w 13 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,76 kwoty bazowej, z uposażeniem zasadniczym w wysokości 2.570 zł. Równocześnie z dniem mianowania Komendant Wojewódzki Policji w R. powierzył młodszemu inspektorowi pełnienie obowiązków służbowych Naczelnika Wydziału Kontroli KWP w R. na okres 3 miesięcy, tj. do dnia 30 września 2006 r. i przyznał dodatek funkcyjny II kategorii w wysokości 1.300 zł oraz dodatek kontrolerski w wysokości 35 % kwoty bazowej. Uzasadniając wydany rozkaz organ stwierdził, iż S. K. jest oficerem o wieloletnim stażu służby i dużym doświadczeniu zawodowym. W wyniku zmian w strukturze organizacyjnej Komendy Wojewódzkiej Policji w R. zlikwidowano Inspektorat Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. i z dniem 1 lipca 2006 r. powołano nową komórkę organizacyjną - Wydział Kontroli KWP w R. Z uwagi na powyższe, Naczelnik Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w R. wystąpił z wnioskiem o mianowanie młodszego inspektora S. K. na stanowisko radcy Wydziału Komunikacji Społecznej i powierzenie mu obowiązków służbowych na stanowisku Naczelnika Wydziału Kontroli KWP w R. na okres 3 miesięcy. Przedmiotowemu rozkazowi, na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej jako k.p.a.), nadano rygor natychmiastowej wykonalności, uzasadniony ważnym interesem służby, wyrażającym się w konieczności zapewnienia ciągłości realizacji zadań służbowych Wydziału Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w R. W wyniku wniesionego przez S. K. odwołania, sprawę rozpoznawał Komendant Główny Policji, który rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2006 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a., uchylił rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] w części dotyczącej daty zwolnienia młodszego inspektora S. K. z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianowania na stanowisko radcy Wydziału Komunikacji Społecznej Komendy Wojewódzkiej Policji w R., ustalił datę zwolnienia ze stanowiska Naczelnika Inspektoratu Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. na dzień 3 lipca 2006 r., zaś datę mianowania na stanowisko radcy Wydziału Komunikacji Społecznej Komendy Wojewódzkiej Policji w R. na dzień 4 lipca 2006 r. W pozostałym zakresie, Komendant Główny policji utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz. Uzasadniając zajęte stanowisko, organ odwoławczy wskazał na treść art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zgodnie z którym Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jednym z podstawowych warunków wykonania tego zadania jest dyspozycyjność i zdyscyplinowanie jej funkcjonariuszy. Granice tej dyspozycyjności określa ustawa o Policji oraz wydane na jej podstawie akty wykonawcze (vide wyrok Sądu Najwyższego - Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 4 lutego 1993 r., sygn. akt II AZP 38/92). Z uwagi na to, iż stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjnoprawny, przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje jego istotne składniki. Z tego właśnie względu art. 28 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że mianowanie będące źródłem stosunku służbowego policjanta następuje na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby. Wynika stąd, że konsensusu stron wymaga jedynie zdecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków pełnienia tej służby. Ustawowe ograniczenia w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu policjanta na niższe stanowisko służbowe należy traktować jako wyjątki od zasady dającej przełożonemu służbowemu władzę jednostronnego ustalania treści stosunku służbowego. Poza tymi ograniczeniami przełożony właściwy w sprawach osobowych może bez zgody policjanta przenieść go na inne stanowisko służbowe lub przenieść do innej jednostki. Podstawą takiej decyzji jest - tak jak podstawą mianowania - dobrowolne zgłoszenie do służby, o którym mowa w art. 28 ust. 1 ustawy o Policji (vide wyrok NSA w Warszawie z dnia 9 maja 2001 r., sygn. akt II SA 3378/00). Decyzja podejmowana w takiej sprawie ma charakter uznaniowy, a samo rozstrzygnięcie winno być uzasadnione określonymi okolicznościami służbowymi, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Uwzględniając powyższe organ stwierdził, że w rozpatrywanym przypadku Komendant Wojewódzki Policji w R. dokonał prawidłowej oceny okoliczności służbowych. Bezsporny w niniejszej sprawie był bowiem fakt istnienia konfliktu pomiędzy młodszym inspektorem S. K., a podległymi mu policjantami oraz pracownikami. Tym samym powstała konieczność jego zażegnania w podległej Komendantowi Wojewódzkiemu Policji komórce organizacyjnej, który w dalszej przyszłości mógłby w sposób negatywny rzutować na jakość wykonywanych zadań przez policjantów i pracowników utworzonego Wydziału Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w R. W rozpatrywanym przypadku uwzględniony został interes społeczny tożsamy z interesem służby wyrażający się koniecznością zapewnienia sprawności działania tak istotnego wydziału jakim jest wydział kontroli. Podkreślić należy, iż pomimo powierzenia obowiązków na stanowisku Naczelnika Wydziału Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w R., młodszy inspektor S. K. praktycznie obowiązków tych nie podjął przedstawiając zwolnienia lekarskie. W tym stanie rzeczy Komendant Wojewódzki Policji w R. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] zwolnił wymienionego oficera z pełnienia obowiązków Naczelnika Wydziału Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w R. Analiza rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. nr [...] z dnia [...] zdaniem organu odwoławczego wykazała, że S. K. mianowany został na stanowisko równorzędne. Z zestawienia wysokości składników uposażenia o charakterze stałym wynika, że stanowisko radcy oraz stanowisko naczelnika wydziału zaszeregowane są w 13 grupie uposażenia zasadniczego z przyporządkowanym mnożnikiem kwoty bazowej wynoszącym w tym przypadku 1,76. Do w/w stanowiska przypisany jest stopień etatowy młodszego inspektora Policji. Tak więc uposażenie zasadnicze młodszego inspektora S. K. nie uległo zmianie. Ponadto organ wskazał, iż dodatek funkcyjny jest składnikiem uposażenia o charakterze uznaniowym. Zgodnie z § 8 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego przyznanie dodatku funkcyjnego i jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Powyższe przesłanki zostały uwzględnione przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. w rozstrzygnięciu rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...], którym przyznano młodszemu inspektorowi S. K. dodatek funkcyjny III kategorii w wysokości 1.100 zł - adekwatny do stanowiska służbowego radcy. Komendant Główny Policji stwierdził, że rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. nr [...] z dnia [...] nie narusza obowiązujących przepisów prawa, zaś zaskarżonej decyzji prawidłowo nadano rygor natychmiastowej wykonalności, albowiem interes społeczny, w tym przypadku tożsamy z interesem służby, wymagał aby na stanowisko Naczelnika Wydziału Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w R. mianowano policjanta, który niezwłocznie podejmie wykonawstwo zadań służbowych oraz będzie gwarantem prawidłowej i systematycznej ich realizacji. Ponieważ rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. doręczono stronie w dniu 3 lipca 2006 r. to z uwagi na treść art. 110 k.p.a., zaistniała konieczność określenia nowego terminu zwolnienia ze stanowiska i mianowania wymienionego oficera na nowe stanowisko służbowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Warszawie S. K. powyższemu rozkazowi zarzucił: 1. oparcie rozstrzygnięcia na błędnych i nierzetelnych ustaleniach faktycznych w zakresie osobistych właściwości i predyspozycji do kierowania komórką organizacyjną jednostki Policji oraz wynikających z tego konsekwencji, co podniesiono w uzasadnieniu stanowiska [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2006 r.; 2. błędne przyjęcie, iż [...] Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] mianował na stanowisko równorzędne do dotychczas zajmowanego oraz bezpodstawne przeniesienie na niższe w hierarchicznej strukturze Policji stanowisko służbowe bez zgody i bez zachowania procedury poprzedzającej dokonanie przeniesienia, ustalonej w drodze aktu wewnętrznego kierowania przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji jako przełożonego "właściwego w sprawach osobowych" zgodnie z art. 32 ustawy o Policji, a którą to procedurę zastosowano wobec wszystkich pozostałych policjantów Komendy Wojewódzkiej Policji w R., którym proponowano mianowanie na jakiekolwiek inne stanowiska służbowe; 3. naruszenie jego słusznego interesu prawnego poprzez nierówne potraktowanie go jako podmiotu zmian organizacyjnych w Komendzie Wojewódzkiej Policji w R. polegające na tym, iż będąc zupełnie zaskoczony podjętą wobec niego decyzją o zwolnieniu z dotychczas zajmowanego stanowiska naczelnika Inspektoratu KWP w R. - wobec niezastosowania w stosunku do niego procedury wspomnianej w pkt. 2 zarzutów, a wynikającej z Decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. - nie miał możliwości poszukiwania we własnym zakresie innych rozwiązań kadrowych, które - pozwoliłyby zrekompensować lub chociażby zminimalizować poniesioną stratę w składnikach uposażenia (łącznie 711 zł), mającą istotny wpływ na wymiar ewentualnego emerytalnego świadczenia pieniężnego, do którego ma prawo; 4. wydanie rozstrzygnięcia sprzecznego w zakresie okresu powierzenia obowiązków na stanowisku naczelnika Wydziału Kontroli zgodnie z utrzymanym w mocy rozkazem personalnym [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] - z orzeczeniem tego organu o skróceniu okresu powierzenia obowiązków, zawartym w rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. Jednocześnie skarżący wnosił o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz oddalenie wniosku o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego. Stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Skarżący w wyniku postępowania wewnętrznego, polegającego na ocenie jego pracy został pozbawiony możliwości pełnienia służby na dotychczasowym stanowisku, dlatego koniecznym stało się mianowanie go na inne równorzędne stanowisko służbowe. W ocenie organu, zaskarżona decyzja skutkuje jedynie zmianą zakresu obowiązków skarżącego. Organ nie podzielił zarzutów skarżącego pogorszenia jego sytuacji finansowej. W rozkazie nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w R. mianował skarżącego na stanowisko radcy, powierzył mu obowiązki Naczelnika Wydziału Kontroli KWP w R. i określił składniki uposażenia takie same jakie przysługiwały skarżącemu na stanowisku Naczelnika Inspektoratu Komendanta KWP w R. Zmiana składników uposażenia została dokonana rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] sierpnia 2006 r., od którego skarżący nie odwoływał się. Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 2074/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] czerwca 2006 r. Sąd stwierdził także, iż zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości. W uzasadnieniu orzeczenia WSA w Warszawie wskazał, iż zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Treść tego przepisu wskazuje, iż ma on charakter kompetencyjny, albowiem określa wyłącznie organy uprawnione do podejmowania decyzji w określonych sprawach, nie precyzując kryteriów oraz merytorycznych przesłanek uzasadniających ich podejmowanie. Zdaniem Sądu I instancji nie ulega wątpliwości, iż na podstawie tego przepisu zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Wynika to z wnioskowania a contrario z przepisu art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, w którym wymienione zostały w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2002 r., sygn. akt II SA 3411/01 (LEX nr 142354), WSA w Warszawie stwierdził, iż właściwy komendant jest uprawniony na podstawie art. 32 ustawy o Policji do przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko w tej samej miejscowości bez jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa. Ramy tego uznania wyznacza przepis art. 7 k.p.a. tj. interes społeczny (w tym przypadku interes służbowy Policji) oraz słuszny interes policjanta Analiza rozkazu personalnego [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. wskazuje zdaniem Sądu, iż młodszy inspektor S. K. nie został mianowany na równorzędne stanowisko służbowe. Nie mają bowiem charakteru równorzędnego stanowiska: Naczelnika Inspektoratu Komendanta KWP w R. (zajmowane wcześniej przez skarżącego) i radcy Wydziału Komunikacji Społecznej KWP w R. (na które został mianowany). Bez znaczenia jest jednocześnie okoliczność, iż z dniem mianowania powierzono skarżącemu pełnienie obowiązków służbowych Naczelnika Wydziału Kontroli na okres 3 miesięcy, tj. do dnia [...] września 2006 r. (w uzasadnieniu omyłkowo podano datę [...] sierpnia 2006 r.), który to okres powierzenia został następnie z dniem 1 września 2006 r. skrócony rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. Z tym też dniem wstrzymano również dodatek kontrolerski i przyznano niższy dodatek funkcyjny III kategorii w wysokości 1.100 zł. Nierównorzędność powyższych stanowisk wynika już z samego ich usytuowania, bowiem powierzone stanowisko nie jest stanowiskiem kierowniczym, oraz stanowiskom tym odpowiadają inne kategorie dodatku funkcyjnego. Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, w § 8 ust. 2 ustaliło 3 kategorie dodatku funkcyjnego uzależnione od rodzaju stanowiska służbowego policjanta: 1. I kategoria - dla policjantów na stanowiskach komendantów, dyrektorów komórek organizacyjnych KGP oraz ich zastępców, 2. II kategoria - dla policjantów na stanowiskach kierowniczych oraz ich zastępców, 3. III kategoria - dla policjantów na stanowiskach samodzielnych. Ustęp 4 § 8 powołanego rozporządzenia nakazuje, aby wysokość przyznawanego dodatku była ustalona w stawce kwotowej i uzależniona od rangi zajmowanego stanowiska służbowego, zakresu ponoszonej odpowiedzialności, ze szczególnym uwzględnieniem szczebla działania oraz wielkości kierowanej jednostki lub komórki organizacyjnej Policji oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Jednocześnie dodatek ten nie może przekraczać miesięcznie 80% (w I kategorii), 70 % (w II kategorii), 60 % (w III kategorii), podstawy wymiaru stanowiącej sumę należnego policjantowi uposażenia zasadniczego. Dodatek funkcyjny przyznaje się policjantowi na czas pełnienia przez niego służby lub obowiązków na stanowisku służbowym uprawniającym do tego typu dodatku, zaś jego uznaniowość jest zakreślona granicami stawek. Zdaniem WSA błędne jest zatem stanowisko organu, w którym wskazuje, iż dodatek funkcyjny jest składnikiem uposażenia o charakterze wyłącznie uznaniowym. Zajmując stanowisko Naczelnika Inspektora Komendanta KWP w R. młodszy inspektor S. K. był uprawniony do dodatku funkcyjnego II kategorii, zaś po zwolnieniu, dodatek tej kategorii został przyznany jedynie na czas powierzenia obowiązków Naczelnika Wydziału Kontroli określony na 3 miesiące, skrócony następnie do 2 miesięcy rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2006 r. Jednocześnie rozkazem tym przyznano policjantowi niższy dodatek funkcyjny III kategorii. W dacie orzekania w postępowaniu odwoławczym (w dniu [...] września 2006 r.) skarżący miał zatem ustalony dodatek służbowy w niższej, II kategorii, czego organ odwoławczy nie dostrzegł, pomijając w swoich rozważaniach okoliczność wydania dnia [...] sierpnia 2006 r. przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. rozkazu personalnego nr [...]. W ocenie WSA w Warszawie, w sprawie doszło do mianowania skarżącego na niższe stanowisko służbowe, zaś zmiana stosunku służbowego odbyła się bez zapewnienia policjantowi czynnego udziału w przedmiotowym postępowaniu, jak tego wymaga przepis art. 10 § 1 k.p.a. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył Komendant Główny Policji, zaskarżając go w całości i zarzucając - na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 a p.p.s.a. oraz naruszenie art. 32 i 38 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji, poprzez błędną wykładnię tych przepisów. Organ wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie skargi, bądź też o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Uzasadniając zarzuty skargi kasacyjnej zwrócono uwagę na błędne przyjęcie, iż stanowiska: Naczelnika Inspektoratu Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. oraz radcy Wydziału Komunikacji Społecznej Komendy Wojewódzkiej Policji w R. nie są równorzędne. Organ nie zgodził się z twierdzeniem, jakoby wystarczającym argumentem wskazującym na brak równorzędności w/w stanowisk było obniżenie kategorii dodatku funkcyjnego skarżącemu z kategorii II na kategorię III. Powołując się na dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych, kryteriami "równorzędności" stanowisk służbowych są grupa zaszeregowania uposażenia zasadniczego i kategoria stanowiska służbowego. W przypadku skarżącego stanowisko radcy jest zaliczane do stanowisk samodzielnych i policjantowi zajmującemu stanowisko radcy przysługuje dodatek funkcyjny, a nie służbowy. Okoliczność ta stanowi kryterium uznania stanowiska radcy i naczelnika wydziału za stanowiska równorzędne. W odniesieniu do skarżącego zachowane zostało także kryterium grupy zaszeregowania. Na stanowisku radcy Wydziału Komunikacji Społecznej KWP w R. młodszy inspektor S. K. podlegał merytorycznie bezpośrednio Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w R., tak samo jak Naczelnik Inspektoratu KWP w R. Wnoszący skargę kasacyjną zakwestionował również pogląd WSA w Warszawie, iż dodatek funkcyjny należy do kryteriów "równorzędności" stanowisk. Wysokość dodatku uzależniona jest nie tylko od zajmowanego stanowiska, lecz także od zadań, które policjant realizuje Przyjęcie wysokości dodatku funkcyjnego, czy służbowego jako kryterium "równorzędności" stanowisk pozbawiałoby przełożonych instrumentu oceny i stymulowania policjantów do lepszego wykonywania zadań służbowych. W skardze kasacyjnej sformułowano także zarzut nieuwzględnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie okoliczności, które spowodowały mianowanie skarżącego na stanowisko radcy oraz odwołania ze stanowiska Naczelnika Wydziału Kontroli KWP w R. tj. likwidacji stanowiska Naczelnika Inspektoratu KWP w R. oraz oceny skarżącego w zakresie pełnienia obowiązków Naczelnika Wydziału Kontroli KWP w R. Sąd zaniechał także analizy potrzeb służby. Jak wskazano, stosunek służbowy policjanta charakteryzuje się zwiększoną, w stosunku do stosunku pracy, dyspozycyjnością. Policjant może być przeniesiony z urzędu na inne stanowisko służbowe, jeżeli wymagają tego potrzeby służby. W tym przypadku wykształcenie skarżącego, jego umiejętność organizowania własnej pracy, przy jednoczesnym skonfliktowaniu z zespołem Wydziału Kontroli KWP w R. stanowiły przesłanki do mianowania skarżącego na stanowisko radcy. Stanowisko to jest samodzielne, odpowiedzialne, z podległością służbową bezpośrednio Komendantowi Wojewódzkiemu Policji, zaszeregowane do tej samej grupy uposażenia zasadniczego i do tego samego rodzaju dodatku - dodatku funkcyjnego. Korzystając z prawa do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną, S. K. wniósł o jej oddalenie, akcentując prawidłowość wydanego w jego sprawie orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W obszernym uzasadnieniu wskazał powody, które przemawiają za tym, iż stanowisko radcy Wydziału Komunikacji Społecznej Komendy Wojewódzkiej Policji w R. nie jest stanowiskiem samodzielnym, a tym bardziej równorzędnym do stanowiska naczelnika Inspektoratu. Zakwestionował również podniesioną w skardze kasacyjnej argumentację, iż posiadane przez niego wykształcenie i doświadczenie zawodowe oraz inne okoliczności mogły stanowić przesłankę do mianowania na stanowisko radcy Wydziału Komunikacji Społecznej, a decyzja o przeniesieniu na to stanowisko nie wynikała z żadnych obiektywnych i racjonalnych powodów podyktowanych interesem, czy potrzebami służby. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jako spóźniona, a zatem niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu. Jak wskazuje analiza akt Sądu I instancji, po sporządzeniu pisemnego uzasadnienia wyroku z dnia 24 stycznia 2007 r., odpisy orzeczenia zostały rozesłane przez sekretariat Wydziału II do stron postępowania (tj. skarżącego S. K. oraz organu Komendanta Głównego Policji reprezentowanego przez radcę prawnego B. Ś.). Odpis nieprawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem wysłano do pełnomocnika organu w dniu 16 lutego 2007 r. przesyłką poleconą o numerze nadania R [...] (k. 43). Następnie, wobec niedostarczenia przez Pocztę Polską zwrotnego potwierdzenia odbioru w/w przesyłki, WSA w Warszawie wszczął w dniu 28 marca 2007 r. postępowanie reklamacyjne, celem wyjaśnienia przyczyn takiego stanu rzeczy (k. 50). W dniu 2 kwietnia 2007 r. do WSA w Warszawie wpłynęła natomiast skarga kasacyjna Komendanta Głównego Policji opatrzona datą 29 marca 2007 r. Środek odwoławczy nadano w placówce Poczty Polskiej przesyłką poleconą w dniu 30 marca 2007 r. (numer nadania R [...] - koperta k. 61). Za datę wpływu skargi kasacyjnej należy zatem uznać - stosownie do treści art. 83 § 3 p.p.s.a. - dzień jej nadania na poczcie tj. 30 marca 2007 r. Po rozpatrzeniu reklamacji WSA w Warszawie, pismem z dnia 25 kwietnia 2007 r. Poczta Polska poinformowała (k. 72), iż przesyłka polecona o numerze nadania R [...] została doręczona w dniu 19 lutego 2007 r. pełnomocnikowi organu (na adres odpowiadający siedzibie organu). Do wskazanego pisma dołączono duplikat potwierdzenia odbioru (k. 73), opatrzony pieczęcią Komendy Głównej Policji, podpisem oraz datą dzienną 19 lutego 2007 r. Z powyższego wynika więc, iż w tym właśnie dniu doręczono pełnomocnikowi organu odpis wyroku wraz z uzasadnieniem. Począwszy więc od dnia następnego, rozpoczął bieg termin do wniesienia środka odwoławczego (skargi kasacyjnej). Nie sposób wprawdzie nie wspomnieć, iż w aktach sprawy znajduje się "pierwotne" zwrotne potwierdzenie odbioru wyroku wraz z uzasadnieniem, podpisane przez pełnomocnika organu w dniu 29 marca 2007 r. (k. 63), jednakże wobec okoliczności wynikających z rozpatrzenia reklamacji przez Pocztę Polską, data ta nie może być uznana za datę doręczenia odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. W niniejszej sprawie w udzielonym pełnomocnictwie nie wskazano adresu do doręczeń (k. 14), w związku z tym wszelką korespondencję kierowaną do pełnomocnika - zgodnie z treścią art. 67 § 5 p.p.s.a. - doręczano na adres będący adresem strony tj. Komendanta Głównego Policji. W powyższej sytuacji, doręczenie przesyłki na adres de facto strony jest równoznaczne z doręczeniem jej w sposób prawidłowy ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi. Nieistotne jest przy tym, kiedy adresat przesyłki (pełnomocnik organu) z nią się w rzeczywistości zapoznał (na co wskazuje zwrotne potwierdzenie odbioru z k. 63). Zgodnie bowiem z rozpatrzona reklamacją, przesyłka polecona o numerze nadania R [...], została doręczona pełnomocnikowi na adres Komendanta Głównego Policji w dniu 19 lutego 2007 r. Data ta jest zatem, jak wspomniano, datą doręczenia wyroku wraz z uzasadnieniem. Zestawiając powyższe z treścią art. 177 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem, zauważyć trzeba, iż termin do wniesienia skargi kasacyjnej przez organ upłynął w dniu 20 marca 2007 r. Na tle powyższego, skarga kasacyjna nadana w dniu 30 marca 2007 r. jest spóźniona, w związku z tym podlega odrzuceniu na podstawie art. 180 p.p.s.a. w zw. z art. 178 p.p.s.a. oraz art. 90 § 2 p.p.s.a. Dodać należy, iż NSA, pomimo podstaw do odrzucenia skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, skierował sprawę na posiedzenie jawne, celem umożliwienia pełnomocnikowi organu wypowiedzenie się w kwestii doręczenia (zawiadomienie o rozprawie odebrane zostało w dniu 12 lutego 2008 r. - k. 38 akt NSA). Na rozprawę ze strony organu nikt się jednak nie stawił (por. protokół rozprawy k. 40). W takich okolicznościach sprawy Naczelny Sad Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.