I SA/Gd 10/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Szumacher, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Protokolant Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 marca 2008 r. sprawy ze skargi firmy "A" Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego oddala skargę. Sygn. akt SA/Gd 10/08 o Uzasadnienie W dniu 14 listopada 2002 r., do Naczelnika Urzędu Skarbowego wpłynął wniosek "A" Sp. z o. o, z siedzibą w G., o restrukturyzację należności publicznoprawnych na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. z 2002r. Nr 155, póz. 1287). Do wniosku załączono wykaz wierzytelności wraz z podaniem informacji dotyczących danych identyfikujących dłużników, wykaz wymagalnych długów z podaniem danych wierzycieli, kopię ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wraz z informacją o ustanowionych na nich obciążeniach, a także informację o bieżącej sytuacji finansowej Spółki. Organ restrukturyzacyjny, tj. Urząd Skarbowy, w wyniku weryfikacji danych podanych we wniosku przez podatnika, w oparciu o prowadzone ewidencje i rejestry stwierdził, iż na dzień 30 czerwca 2002 r., na Spółce ciążą zobowiązania podatkowe w następującej wysokości: [...] zł., z tytułu podatku od towarów i usług, [...] zł., z tytuły podatku dochodowego od osób fizycznych oraz [...] zł., z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych. Pismem z 17 grudnia 2002 r., Spółka wystąpiła z wnioskiem o zawieszenie postępowania restrukturyzacyjnego w związku z istnieniem należności spornych, powstałych na podstawie decyzji wydanych przed dniem [...], od których wniesiono odwołanie lub skargę do sądu. W dniu 16 lutego 2005 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu wniesionych przez "A" Sp. z o.o., skarg na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za m-c marzec i listopad 1998 r., z dnia [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za m-ce od kwietnia do sierpnia 1998 r., oraz z dnia [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za m-ce od stycznia do grudnia 1997 r., wyrokami o sygn. akt [...], [...], [...], oddalił przedmiotowe skargi. Wyroki te stały się prawomocne od dnia 2 marca 2006 r. Organ restrukturyzacyjny, po otrzymaniu powyższych orzeczeń (kończących spór dotyczący zaległości objętych wnioskiem o restrukturyzację) uznał, że ustały przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania restrukturyzacyjnego - w związku z tym, mając na uwadze treść rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 września 2006 r., w sprawie szczegółowych warunków udzielania małym i średnim przedsiębiorcom pomocy publicznej na restrukturyzację niektórych należności publicznoprawnych (Dz. U. Nr 169, poz. 1202) w dniu 24 listopada 2006 r., skierował do podatnika wezwanie, zwracając się o złożenie oświadczenia, że Spółka zalicza się do małych lub średnich przedsiębiorców (zgodnie z § 2 pkt 6 rozporządzenia), oraz wykazanie, że straty Spółki przewyższają połowę kapitału zakładowego, a strata wykazana za okres poprzednich 12 miesięcy przewyższa jedną czwartą tego kapitału (§ 4), wraz z informacją o przyczynach powstania strat (§1 pkt 3 i 9 rozporządzenia), a także złożenie planu restrukturyzacji oraz wypowiedzenie się na temat korzystania przez Spółkę z pomocy na restrukturyzację (§ 5 rozporządzenia), złożenie sprawozdania finansowego za 2005 rok i za I-X 2006 roku. W odpowiedzi wnioskodawca przedstawił program restrukturyzacji, bilans i rachunek zysków i strat za rok 2005, oraz za miesiące I-X 2006 r., oświadczenie, że Spółka jest małym przedsiębiorcą, ponieważ w latach 2005 i 2006 zatrudniała średniorocznie poniżej pięćdziesięciu pracowników, a roczny obrót jest znacznie niższy niż limit 10 min. euro, oświadczenie, że straty Spółki przewyższają ustawowe limity, bowiem kapitał zakładowy wynosi 50 tyś. zł., natomiast straty za rok 2005 - ponad [...] zł, a za miesiące I-X 2006 r. - ponad [...] zł, a także oświadczenie, że Spółka nie korzystała nigdy z pomocy na ratowanie lub restrukturyzację, oraz, że nie należy do żadnej grupy kapitałowej. W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego, Naczelnik Urzędu Skarbowego, wydał w dniu [...], decyzję nr [...], w której umorzył postępowanie restrukturyzacyjne wszczęte wnioskiem z dnia 14 listopada 2002 r. Organ podatkowy I instancji uznał, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające dokonanie restrukturyzacji ciążących na Spółce zaległości podatkowych. W uzasadnieniu decyzji wskazano brak działań Spółki zmierzających do poprawy sytuacji finansowej, co nie rokuje powodzenia jej funkcjonowania nawet po dokonaniu oddłużenia. Stwierdzenie takie - w ocenie organu I instancji - było tym bardziej uzasadnione, że w czasie, gdy postępowanie w sprawie było zawieszone Spółka doprowadziła do powstania kolejnych zaległości podatkowych, które na dzień 05.12.2006r., wyniosły [...] zł. Ponadto, na podstawie materiału dowodowego, w tym złożonego przez Spółkę planu restrukturyzacyjnego oraz sprawozdań finansowych, stwierdzono, że restrukturyzacja miałaby tylko charakter finansowy i nie usunęłaby przyczyn powstawania zadłużenia, a tym samym podstawowy cel restrukturyzacji, jakim jest przywrócenie przedsiębiorcy długookresowej zdolności do konkurowania na rynku, nie zostałby zrealizowany. Ponadto plan restrukturyzacyjny przedstawiony przez Spółkę - w opinii organu podatkowego - był powierzchowny i niekompletny - nie zawierał elementów takich jak wnikliwa analiza sytuacji finansowej przedsiębiorstwa, określenie pomocy publicznej niezbędnej do odzyskania konkurencyjności na rynku, harmonogramu wdrażania zmian z podaniem źródła finansowania kosztów ich realizacji - a zatem nie spełniał rygorów przedstawionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 05.09.2006r. Biorąc powyższe pod uwagę, organ restrukturyzacyjny stwierdził brak podejmowania przez Spółkę działań w celu poprawy jej sytuacji (w szczególności dążących do zmniejszenia strat, wzrostu zyskowności, jak również spadku zadłużenia i możliwości uzyskania bankowych kredytów, poręczeń lub gwarancji), co w konsekwencji doprowadziło do umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego. Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu I instancji, przedstawionym w decyzji przedsiębiorca złożył w dniu 20 marca 2007 r. odwołanie w którym zarzucił Organowi I instancji brak wydania decyzji o warunkach restrukturyzacji pomimo prawidłowego wniesienia wniosku i spełnienia przez niego warunków formalnych, a także zakwestionował zasadność zastosowania w stosunku do Spółki uregulowań Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 września 2006r., w sprawie szczegółowych warunków udzielania małym i średnim przedsiębiorcom pomocy publicznej na restrukturyzację niektórych należności publicznoprawnych (Dz. U. Nr 169 poz. 1202). Wskazał na spełnienie warunków formalnych sporządzonego przez Spółkę planu restrukturyzacyjnego i jego merytoryczną prawidłowość oraz podniósł nieprawidłowości w ocenie dokumentów dotyczących liczby zatrudnionych przez Spółkę pracowników, wskazując, że zatrudnienie uległo zmniejszeniu z około 50-100 osób, w okresie poprzedzającym wniosek o restrukturyzację, do około 30 w chwili obecnej, nie zaś wzrosło lub nie zmieniło się, jak oceniono to w decyzji. Ten sam zarzut strona podnosi w stosunku do oceny redukcji kosztów usług, z których korzysta. Dodatkowo pismem z dnia 15 czerwca 2007 r., Spółka uzupełniła wniesione odwołanie o wskazanie żądania uchylenia decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania albo umorzenie należności podlegających restrukturyzacji. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej, decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego. W wydanej decyzji podkreślił, że stanowisko organu I instancji jest prawidłowe i nie narusza prawa. Nie zgadzając się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w której wniosła o: - uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, - nakazanie właściwemu organowi skarbowemu wydanie decyzji o warunkach restrukturyzacji zgodnie z aktualnym stanem przepisów o restrukturyzacji lub umorzenie należności objętych restrukturyzacją, - zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Przedmiotowej decyzji parzący zarzuca naruszenie: - prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów o restrukturyzacji, - prawa procesowego, poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie podatkowym. W ocenie Spółki, po uprawomocnieniu się z dniem 02 marca 2006 r., wyroków WSA - co skutkowało odwieszeniem zawieszonego postępowania - organ restrukturyzacyjny powinien w terminie 45 dni wydać decyzję o warunkach restrukturyzacji, tym bardziej, że wniosek złożony w dniu 14 listopada 2002 r., spełniał wymogi formalne i został przyjęty, a tym samym postępowanie restrukturyzacyjne zostało wszczęte. Skarżący podnosi, iż nadal obowiązująca ustawa o restrukturyzacji, nie stawia żadnych szczególnych wymogów do wydania decyzji o warunkach restrukturyzacji, poza warunkami formalnymi, które zostały spełnione. Ponadto stwierdza, iż jej wydanie nie wiąże się dla organu restrukturyzacyjnego z żadnymi konsekwencjami, poza ewentualnością umorzenia należności, które i tak mogą okazać się nieegzekwowalne. Skarżący kwestionuje ponadto prawidłowość zastosowania wobec Spółki ustawy o warunkach dopuszczalności i nadzorowania pomocy publicznej - jako wchodzącej w życie już w trakcie trwania postępowania restrukturyzacyjnego. Niezrozumiałe dla skarżącego są twierdzenia organu odwoławczego, zgodnie z którymi działania podjęte przez Spółkę w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego nie miały charakteru zgodnego z ustawą i nie prowadziły do poprawy jej sytuacji finansowej - bowiem to właśnie umorzenie zaległości podatkowych miało poprawić kondycję finansową Spółki. Podatnik wskazuje ponadto, iż organ II instancji nie ustosunkował się do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego, a mianowicie: - pominięcia przy ocenie planu restrukturyzacyjnego faktu, iż Spółka sporządzając go w oparciu o późniejsze uregulowania (rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków udzielania małym i średnim przedsiębiorstwom pomocy publicznej na restrukturyzację niektórych należności publicznoprawnych), zmuszona była w tym zakresie uwzględnić okoliczność, iż nie może on pozostawać w sprzeczności z planem złożonym wcześniej, tj. 14 listopada 2002 r. - niesłuszności poglądu, iż do opracowania planu restrukturyzacyjnego należało powołać odpowiedni "zespół", w którym powinni znaleźć się specjaliści różnych komórek przedsiębiorstwa, podczas gdy Spółka "A" zatrudnia 30 osób i jest kierowana przez jednoosobowy zarząd, - powierzchowności dokonanej przez organ I instancji analizy dokumentów Spółki dotyczących ilości zatrudnianych pracowników, oraz nieprawdziwości zarzutu, zgodnie z którym nastąpił wzrost kosztów usług obcych, - braku w decyzji organu restrukturyzacyjnego oszacowania kosztów ewentualnej restrukturyzacji przedsiębiorstwa, - nieprawdziwością stwierdzenia, iż strona na etapie postępowania przed organem I instancji nie skorzystała z prawa do zapoznania się z materiałem dowodowym. Końcowo skarżący zarzucił organowi odwoławczemu, iż wskazując w decyzji konieczność zgromadzenia przez przedsiębiorcę środków własnych, koniecznych do sfinansowania restrukturyzacji, nie wziął pod uwagę wszystkich dostępnych Spółce w tym zakresie możliwości. Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepisami ustawy z dnia 30.08.2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.), ustawodawca określił warunki i zasady restrukturyzacji należności publicznoprawnych przedsiębiorców. Zgodnie z art. 1 ust. 2 tej ustawy, restrukturyzacją objęci są przedsiębiorcy, o których mowa w przepisach o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców, w szczególności, którzy tracą zdolność konkurowania na rynku, wyrażającą się zwłaszcza w znacznym stopniu: zmniejszeniem obrotów, nadmierną zdolnością produkcyjną, wzrostem zapasów, spadkiem zyskowności lub ponoszeniem strat, jak również wzrostem zadłużenia i brakiem możliwości uzyskania bankowych kredytów, poręczeń lub gwarancji. Przedsiębiorcami, w rozumieniu art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 19.11.1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.), są osoby fizyczne, prawne oraz niemające osobowości prawnej spółki prawa handlowego - podejmujące i wykonujące zawodowo, we własnym imieniu, w sposób zorganizowany i ciągły, zarobkową działalność wytwórczą, handlową, budowlaną, usługową oraz w zakresie rozpoznawania i eksploatacji zasobów naturalnych. Z kolei, poprzez odwołanie się w art. 1 ust. 2 ustawy o restrukturyzacji do przepisów o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców, do kręgu beneficjentów ustawy restrukturyzacyjnej mogą być również zaliczone spółki cywilne - art. 7 pkt 9 ustawy z 27.07.2002 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców (Dz. U. Nr 141, poz. 1177 ze zm.). Redakcja przepisu art. 1 ust. 2 ustawy o restrukturyzacji może wzbudzać wątpliwości, czy restrukturyzacją mogą być objęci wszyscy przedsiębiorcy, czy też jedynie przedsiębiorcy znajdujący się. w trudnej sytuacji finansowej. W przepisie tym dają się wyróżnić kryteria, z których "zdolność konkurowania na rynku" można określić jako kryterium pierwszego stopnia, zaś "zmniejszenie obrotów, nadmierna zdolność produkcyjna, wzrost zapasów, spadek zyskowności lub ponoszenie strat, jak również wzrost zadłużenia i brak możliwości uzyskania bankowych kredytów, poręczeń lub gwarancji", jako kryteria drugiego stopnia. Mimo iż ustawodawca poprzedza te kryteria odpowiednio zwrotami: "w szczególności" oraz "zwłaszcza", to w określeniu zakresu podmiotowego ustawy, a więc przedsiębiorców, którzy mogą być objęci restrukturyzacją, kryteria te są bardzo istotne. Gdyby bowiem przyjąć, że z dobrodziejstwa restrukturyzacji mogą korzystać wszyscy przedsiębiorcy, o ile tylko nie są postawieni w stan upadłości lub likwidacji, to znaczna część zapisu zawartego w art. 1 ust. 2 ustawy o restrukturyzacji utraciłaby swój normatywny charakter. Za słuszne więc należy uznać, iż z przepisu tego wyraźnie wynika cel restrukturyzacji należności publicznoprawnych, a jest nim poprawa sytuacji finansowej firm. Przepisy tej ustawy odnoszą się więc do takich przedsiębiorców, których sytuacja finansowa nie jest najlepsza, czego wyrazem w szczególności ma być utrata zdolności konkurowania na rynku, wyrażającą się zwłaszcza w znacznym stopniu: zmniejszeniem obrotów, nadmierną zdolnością produkcyjną, wzrostem zapasów, spadkiem zyskowności lub ponoszeniem strat, jak również wzrostem zadłużenia i brakiem możliwości uzyskania bankowych kredytów, poręczeń lub gwarancji. Podkreśla to również ustawodawca w kolejnych przepisach ustawy uznając między innymi, iż celem programu restrukturyzacyjnego ma być poprawa sytuacji finansowej przedsiębiorcy, stworzenie perspektyw jego rozwoju oraz tworzenie nowych miejsc pracy (art. 2 pkt 5 ustawy). Istotny dla wykładni przepisu art. 1 ust. 2 ustawy jest również przepis art. 18 ust. 1, w myśl którego organ restrukturyzacyjny wydaje decyzję o warunkach restrukturyzacji, jeżeli z analizy wniosku, dołączonych do niego dokumentów oraz innych danych wynika, że zamierzone działania prowadzić będą do przeciwdziałania zjawiskom, o których mowa w art. 1 ust. 2. Wszystko to prowadzi do wniosku, iż opisane w art. 1 ust. 2 ustawy o restrukturyzacji kryteria wpływają na wyznaczenie zakresu podmiotowego ustawy. Należy więc podkreślić, iż ma to służyć zachowaniu równych warunków konkurencji na rynku, zaś bezkrytyczne przyjęcie każdego wniosku do restrukturyzacji prowadziłoby do zachwiania zasady równego traktowania podmiotów gospodarczych. Z tego względu już na wstępie nie można się zgodzić z poglądem strony skarżącej, iż spełnienie wymagań formalnych wniosku jest wystarczającą przesłanką do jego uwzględnienia. Wydanie przez organ restrukturyzacyjny decyzji normuje art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. z 2002r. Nr 155, poz 1287), zgodnie z którym: "Organ restrukturyzacyjny w terminie 45 dni od dnia wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego, wydaje decyzję o warunkach restrukturyzacji, jeżeli z analizy wniosku, o którym mowa w art. 12 ust. 1 oraz doliczonych do niego dokumentów i danych określonych w art. 13 wynika, że zamierzone działania prowadzić będą do przeciwdziałania zjawiskom, o których mowa w art. 1 ust. 2. W świetle tego uregulowania organ, do którego przedsiębiorca wystąpił z wnioskiem o restrukturyzację należności, we własnym zakresie bada spełnienie przez przedsiębiorcę warunków upoważniających do skorzystania z rozwiązań ustawy i dopiero w przypadku ich spełnienia wydaje decyzję o warunkach restrukturyzacji. Tym samym z powyższego zapisu wynika jednoznacznie, iż dopiero spełnienie określonych wymagań ustawowych może być przesłanką do wydania decyzji zawierającej warunki restrukturyzacji, a nie sam fakt wniesienia stosownych dokumentów, który powoduje tylko wszczęcie właściwego postępowania restrukturyzacyjnego. Konsekwencją tego było umorzenie postępowania restrukturyzacyjnego w niniejszej sprawie na podstawie art. 18 ust. 7 ustawy restrukturyzacyjnej, zgodnie z którym: jeżeli z analizy danych wymienionych w ust. l wynika że zamierzone działania przedsiębiorcy nie rokują powodzenia w przeciwdziałaniu zjawiskom, o których mowa w art. 1 ust. 2, organ restrukturyzacyjny wydaje decyzję o umorzeniu wszczętego postępowania restrukturyzacyjnego. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, iż istnieje zależność pomiędzy spełnieniem ustawowych przesłanek, a wydaniem przez organ decyzji o warunkach restrukturyzacji. W opinii organów zamierzone przez Spółkę działania nie gwarantowały zrealizowania podstawowego celu restrukturyzacji, jakim jest poprawa sytuacji finansowej firmy, stworzenie perspektyw jej rozwoju oraz tworzenie nowych miejsc pracy (art. 2 pkt 5 ustawy). Za niezasadny należy także uznać zarzut nieuzasadnionego przedłużania postępowania restrukturyzacyjnego oraz opieszałości w działaniu organu restrukturyzacyjnego. Skarżący wskazuje, iż z bliżej nieokreślonych przyczyn organ zwlekał z wydaniem decyzji o warunkach restrukturyzacji od momentu uprawomocnienia się wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego aż do chwili wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 września 2006r., w sprawie szczegółowych warunków udzielania małym i średnim przedsiębiorcom pomocy publicznej na restrukturyzację niektórych należności publicznoprawnych - którego uregulowania, w opinii skarżącego, zmieniły kryteria dopuszczalności restrukturyzacji na niekorzyść Spółki. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotowe wyroki stały się prawomocne z dniem 2 marca 2006 r., w wyniku odrzucenia przez Naczelny Sąd Administracyjny skarg Spółki na wyroki sądu niższej instancji. Wyroki te zostały przesłane do Dyrektora Izby Skarbowej w dniu 18 lipca 2006 r., a następnie przekazane do organu restrukturyzacyjnego z dniem 27 września 2006 r. Natomiast wskazywane przez skarżącego rozporządzenie weszło w życie 10 października 2006 r. - dlatego też, mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny, zarzucanie organowi restrukturyzacyjnemu opieszałości jest w takiej sytuacji nieuzasadnione. Konsekwencją nowego stanu prawnego było wezwanie do dostarczenia przez Spółkę materiału dowodowego wymaganego rozporządzeniem, co nastąpiło w dniu 24 listopada 2006 r. - dopiero dokonanie jego oceny mogło być przesłanką do wydania decyzji o warunkach restrukturyzacji. W ocenie Sądu strona niezasadnie dostrzega wadliwość w zastosowaniu do niniejszej sprawy przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 5 września 2006 r. w sprawie w sprawie szczegółowych warunków udzielania małym i średnim przedsiębiorcom pomocy publicznej na restrukturyzację niektórych należności publicznoprawnych (Dz. U. Nr 169, poz. 1202). Organ rozstrzygający sprawę nie mógł bowiem pominąć zawartych w tym akcie przepisów proceduralnych zaś obowiązek jego zastosowania wynikał choćby z treści § 1 pkt 1 rozporządzenia powołującego się w tym przepisie na art. 18 i 20 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przechodząc do analizy legalności zaskarżonej decyzji należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że tak w jej podstawie prawnej, jak i rozważaniach zawartych w uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił i umotywował przesłanki niekorzystnego dla strony rozstrzygnięcia przede wszystkim w świetle art. 18 ust. 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Wydając decyzję z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego organ odwoławczy kierował się ustaleniami, że zamierzone przez Spółkę "A" działania nie gwarantują zrealizowania podstawowego celu restrukturyzacji, jakim jest poprawa sytuacji finansowej firmy, stworzenie perspektyw jej rozwoju oraz tworzenie nowych miejsc pracy (zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy o restrukturyzacji). W ocenie organu działania przedsiębiorcy nie rokują powodzenia w przeciwdziałaniu zjawiskom (zgodnie z art. 18 ust. 7 ustawy), o których mowa w art. 1ust. 2, tj. utracie zdolności do konkurowania na rynku, wyrażającej się zwłaszcza: zmniejszeniem obrotów, nadmierną zdolnością produkcyjną, wzrostem zapasów, spadkiem zyskowności lub ponoszeniem strat, jak również wzrostem zadłużenia i brakiem możliwości uzyskania bankowych kredytów, poręczeń lub gwarancji. Ponadto sposób proponowanej w planie restrukturyzacyjnym restrukturyzacji polegałby tylko na finansowym oddłużeniu Spółki, nie zaś na głębokich zmianach strukturalnych i organizacyjnych i tym samym restrukturyzacja nie doprowadziłaby do usunięcia przyczyn powstawania strat. Wskazano, że działania Spółki podejmowane w okresie zawieszenia postępowania restrukturyzacyjnego tj. przez okres 3 lat i 9 miesięcy doprowadziły do znaczącego pogorszenia jej sytuacji, wyrażającej się że w szczególności wzrostem strat, spadkiem zyskowności oraz wzrostem jej zadłużenia, a postępowanie Spółki jest sprzeczne z założeniami złożonego planu restrukturyzacyjnego, zgodnie z którym ograniczenie kosztów nastąpić miało głównie poprzez redukcję zatrudnienia, zmniejszenie wynagrodzeń oraz kosztów prowadzenia działalności - bowiem koszty te, jak już wyżej wykazano, znacznie wzrosły. Zdaniem Sądu, w świetle przedstawionych w zaskarżonej decyzji okoliczności, które zostały poparte informacjami wynikającymi z dokumentów złożonych przez stronę, nie sposób zgodzić się z zarzutem skargi co do wadliwości oceny sytuacji Spółki w świetle art. 18 ustawy. Wnioski i opinie wywiedzione przez organy rozstrzygające sprawę zostały wyczerpująco i przekonująco uzasadnione. Przedstawiona w decyzji argumentacja i oceny mieszczą się w granicach prawa do swobodnej oceny dowodów. Jeżeli przy tym zważyć, że w sprawie nie naruszono przepisów proceduralnych, w tym i akcentowanego w skardze art. 200 Ordynacji podatkowej, to w rozumieniu art. 145 ustawy p.p.s.a. stwierdzić należy brak przesłanek do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd przy tym zwraca uwagę na bezpodstawność zarzutów co do podmiotów sporządzających plan czy też opinię co do konieczności dopasowania jego treści do sytuacji z 2002 r. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie potwierdza, aby inne okoliczności niż przesłanki wynikające z art. 18 ust. 7 ustawy z 2002 r. zadecydowały o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa orzekł w myśl art. 151 ustawy p.p.s.a.