VI SA/Wa 1963/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2008 r. sprawy ze skargi Ż. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2007 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Z. S. od decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] w sprawie wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, tj. Barze [...] w C. przy ul. W. - orzekło o utrzymaniu w mocy w/w decyzji organu I instancji. Z akt sprawy wynika, iż na podstawie decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] maja 2004 r. skarżąca otrzymała zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, tj. w/w Barze [...] w C.. Pismem z dnia [...] czerwca 2007 r. Prezydent Miasta C. poinformował pełnomocnika strony skarżącej o wszczęciu postępowania w sprawie wygaśnięcia przedmiotowego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Pismem z dnia [...] czerwca 2007 r. organ poinformował pełnomocnika skarżącej o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji. Skarżąca otrzymała w/w pismo w dniu [...] lipca 2007 r., oświadczając jednocześnie, iż nie zgłasza uwag. Następnie decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...], Prezydent Miasta C. - działając na podstawie art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.) - stwierdził wygaśnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia we wskazanym wyżej miejscu sprzedaży. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż przyczyną wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie był fakt dokonania przez skarżącą wpłaty II raty za korzystanie z w/w zezwolenia w dniu 8 czerwca 2007 r., a więc z naruszeniem terminu, o którym mowa w art. 111 ust. 7 cyt. ustawy. Organ w konsekwencji stwierdził, powołując się na dyspozycję przepisu art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 k.p.a., iż naruszenie obowiązku wpłaty II raty do dnia 31 maja 2007 r. skutkuje wygaśnięciem przedmiotowego zezwolenia z mocy samego prawa. W piśmie z dnia 31 lipca 2007 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] odwołanie od w/w decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] lipca 2007 r. Wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, skarżąca podniosła w uzasadnieniu, iż zastosowana przez Prezydenta Miasta C. wykładnia przepisu art. 111 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi jest mało racjonalna, a ponadto narusza cele ustawy i jest rażąco niesprawiedliwa. Skarżąca powołując się na dyspozycję przepisu art. 58 § 1 k.p.a. uznała, iż przesłanki do przywrócenia terminu zostały spełnione, albowiem uchybienie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od strony i trudnych do przezwyciężenia, za które strona nie ponosi odpowiedzialności prawnej. Zdaniem skarżącej ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie uwzględniła takich sytuacji, w których przyczyna uchybienia terminowi jest niezależna od przedsiębiorcy. W konsekwencji skarżąca uznała, iż zapis cyt. ustawy, który skutkuje wygaśnięciem zezwolenia z uwagi na niezawinione i niezależne od przedsiębiorcy uchybienie terminowi opłaty kolejnej raty, narusza konstytucyjną zasadę proporcjonalności wynikającą z przepisu art. 2 Konstytucji RP, która kładzie szczególny nacisk na adekwatność celu i środka użytego do jego osiągnięcia. Zdaniem skarżącej nałożona sankcja jest nieadekwatna i niewspółmierna do czynu. Według skarżącej sankcja winna być zastosowana przez organ, jeżeli zachodzi wina po stronie przedsiębiorcy. Zdaniem skarżącej trudno mówić o winie i zastosowaniu tak drastycznej sankcji w przypadku nagłej choroby. Skarżąca stwierdziła, że wygaśnięcie zezwolenia z uwagi na opóźnienie dokonania wpłaty kolejnej raty na sprzedaż napojów alkoholowych jest sankcją nieproporcjonalną do uchybień przedsiębiorcy, który nagle się rozchorował. Strona podniosła, iż prawo unijne podkreśla zasadę efektywności stosowania konkretnego prawa do ustalonych okoliczności, z czego należy wywieść, że tak małe uchybienie nie może wywoływać ograniczenia, czy wręcz zakazania prowadzenia działalności gospodarczej. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej decyzją z dnia [...] września 2007 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymało w mocy w/w decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] w sprawie wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż skarżąca wniosła drugą ratę stosownej opłaty w dniu 8 czerwca 2007 r., czyli z naruszeniem ustawowego terminu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podniosło, iż termin wniesienia opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest terminem prawa materialnego, który nie podlega przywróceniu i nawet niewielkie jego uchybienie musi skutkować wydaniem decyzji stwierdzającej wygaśnięcie zezwolenia. Organ wskazał, iż udzielone zezwolenie wygasa z mocy prawa z upływem określonego w ustawie terminu do wniesienia stosownej opłaty. W tej sytuacji SKO uznało, iż skutek prawny w postaci wygaśnięcia udzielonego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych następuje bez względu na okres, na który udzielono zezwolenie. Zdaniem organu odwoławczego na wygaśnięcie zezwolenia nie ma też wpływu, czy opóźnienie to było zawinione, jak również przyczyny uchybienia terminu. W dniu [...] października 2007 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika - działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2007 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła, iż zastosowana przez organy obu instancji interpretacja przepisu art. 111 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi jest mało racjonalna, naruszająca cel ustawy i rażąco niesprawiedliwa. Zdaniem strony skarżącej uchybienie terminu nastąpiło z przyczyn od niej niezależnych i trudnych do przewidzenia, za które skarżąca nie ponosi odpowiedzialności. Skarżąca stwierdziła, iż organ odwoławczy pominął kwestie podniesione w odwołaniu, w tym przede wszystkim zarzut nieuwzględniania przez przepisy ustawy takich sytuacji, które są niezależne od przedsiębiorcy. Skarżąca podtrzymała stanowisko, iż unormowania cyt. ustawy, które skutkują stwierdzeniem wygaśnięcia zezwolenia z uwagi na niezawinione i niezależne od przedsiębiorcy uchybienie terminowi opłaty kolejnej raty, narusza konstytucyjną zasadę proporcjonalności, wynikającą z przepisu art. 2 Konstytucji RP. W ocenie skarżącej sankcja przewidziana przez w/w ustawę jest zbyt dolegliwa, nieadekwatna i niewspółmierna do czynu. Zdaniem skarżącej trudno mówić o winie w uchybieniu terminu i zastosowaniu tak drastycznych sankcji w przypadku nagłej choroby. Skarżąca ponownie wskazała na prawo unijne, które - w jej ocenie - nie daje podstawy na wprowadzenie takich ograniczeń. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ wyraźnie wskazał, iż na wygaśnięcie zezwolenia nie ma wpływu czy opóźnienie było zawinione, a także przyczyny uchybienia terminu. Należy wskazać ponadto, że Sądowi orzekającemu w niniejszej sprawie wiadomym jest ex officio, iż w dniu 8 czerwca 2007 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie swojego teścia Z. B., wystąpiła do Prezydenta Miasta C. z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania wpłaty drugiej raty opłaty za korzystanie z w/w zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wyjaśnił, iż opóźnienie w opłacie wynikło z przyczyn od niego niezależnych, albowiem pod koniec maja 2007 r. był on chory na serce. Uzupełniając wniosek o przywrócenie terminu pełnomocnik skarżącej przy piśmie z dnia [...] czerwca 2007 r. przesłał do organu zaświadczenie lekarskie z dnia 31 maja 2007 r., potwierdzające, że z uwagi na chorobę serca w okresie od dnia 31 maja do dnia 6 czerwca 2007 r. był on niezdolny do pracy. Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...], Prezydent Miasta C. - działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. - umorzył postępowanie w sprawie przywrócenia terminu do dokonania wpłaty drugiej raty opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia we wskazanym wyżej miejscu sprzedaży. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji, powołując się na dyspozycję przepisu art. 111 ust. 7 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - wskazał, iż strona skarżąca dokonała wpłaty drugiej raty opłaty za korzystanie z przedmiotowego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w dniu 8 czerwca 2007 r., a więc z naruszeniem terminu określonego w powołanym wyżej przepisie ustawy, który przewiduje jako termin wniesienia drugiej raty opłaty dzień 31 maja danego roku kalendarzowego. Prezydent Miasta C., powołując się na przepis art. 58 § 1 k.p.a. oraz na orzecznictwo sądów administracyjnych - stwierdził, iż wspomniana regulacja kodeksowa odnosi się wyłącznie do terminów prawa procesowego i terminów dokonywania czynności procesowych. Organ podniósł, iż przepis art. 58 § 1 k.p.a., przewidujący możliwość przywracania terminów, nie ma zastosowania do terminów prawa materialnego. Zdaniem Prezydenta Miasta C. skoro termin opłacenia raty opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż alkoholu jest terminem materialnym, a nie terminem procesowym, to nie może zostać przywrócony na zasadach określonych w k.p.a. W związku z tym organ I instancji stwierdził, iż wszczęte postępowanie w sprawie przywrócenia terminu jest bezprzedmiotowe, co w świetle przepisu art. 105 § 1 k.p.a. daje podstawę do umorzenia postępowania. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] - działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymało w mocy w/w decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie przywrócenia terminu do dokonania wpłaty drugiej raty opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. W dniu [...] września 2007 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika - działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. W wyniku rozpatrzenia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 stycznia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1846/07 oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż termin wskazany w art. 111 ust. 7 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi jest niewątpliwie terminem prawa materialnego, który nie podlega przywróceniu. W związku z powyższym WSA w Warszawie przyjął, że w sytuacji, gdy do organu administracji publicznej wpłynął wniosek o przywrócenie terminu do dokonania wpłaty drugiej raty opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, to - zgodnie z tym, co zostało przedstawione powyżej - organ ten zobowiązany był - działając na podstawie przepisu art. 105 § 1 k.p.a. - mocą decyzji administracyjnej umorzyć postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Sąd stwierdził, że wniosek o przywrócenie terminu prawa materialnego nie może być rozpoznawany w oparciu o przepis art. 58 k.p.a., albowiem instytucja przywrócenia terminu, regulowana tym przepisem, służy jedynie przywracaniu terminów prawa procesowego. Od wyroku tego skarżąca złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2008 r. skarżąca zwróciła się do Sądu z prośbą o przesunięcie terminu rozprawy wyznaczonej w niniejszej sprawie do czasu rozstrzygnięcia w/w skargi kasacyjnej, nie składając jednakże formalnego wniosku o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, czy też wniosku o odroczenie rozprawy. W tej sytuacji Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o przesunięcie terminu rozprawy z uwagi na brak przeszkód do merytorycznego zakończenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak stanowi przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie bądź też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga Z. S. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2007 r., nr [...] oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta Miasta C. z dnia [...] lipca 2007 r. - nie naruszają przepisów prawa. Przedmiotowa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają - zdaniem Sądu - zarówno przepisów postępowania administracyjnego, w tym przede wszystkim art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności postanowień art. 111 oraz art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Zauważyć należy na wstępnie, iż zgodnie z przepisem art. 111 ust. 7 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi opłata za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest wnoszona na rachunek gminy w każdym roku kalendarzowym objętym zezwoleniem w trzech równych ratach, w terminach do 31 stycznia, 31 maja i 30 września danego roku kalendarzowego. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż skarżąca wniosła drugą ratę stosownej opłaty za korzystanie z udzielonego jej w 2004 r. zezwolenia dopiero w dniu 8 czerwca 2007 r., a więc z ewidentnym naruszeniem ustawowego terminu. Następnie skarżąca wystąpiła do Prezydenta Miasta C. z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania wpłaty drugiej raty opłaty za korzystanie z udzielonego jej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Ustalając charakter prawny terminu wskazanego w art. 111 ust. 7 cyt. ustawy, należy stwierdzić, iż zgodnie z przepisem art. 18 ust. 12 pkt 5 tej ustawy, stanowiącym materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji SKO w [...], zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych wygasa w przypadku niedokonania opłaty w wysokości określonej w art. 111 ust. 2 i 5 w terminach, o których mowa w art. 111 ust. 7 ustawy. W świetle brzmienia wskazanego wyżej przepisu art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, uznać należy, iż na wygaśnięcie zezwolenia nie ma wpływu, czy opóźnienie to było zawinione, a także nie ma znaczenia, z jakich przyczyn doszło do tego uchybienia. Na marginesie wypada jedynie wskazać, choć i tak nie ma to większego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, iż strona skarżąca uzasadniając uchybienie terminu do uiszczenia stosownej opłaty powołała się na okoliczności nie leżące po jej stronie, lecz wyłącznie na chorobę swego pełnomocnika, co trudno uznać za jakąkolwiek okoliczność usprawiedliwiającą niedochowanie wspomnianego terminu ustawowego. W tej sytuacji Sąd uznał, iż termin wskazany w art. 111 ust. 7 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi jest niewątpliwie terminem prawa materialnego, który nie podlega przywróceniu. Stanowisko to znajduje również potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 lipca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 962/06). W związku z powyższym należało przyjąć, że w sytuacji, gdy przedsiębiorca nie dokona stosownej opłaty za korzystanie z zezwolenia w terminach, o których mowa w art. 111 ust. 7 w/w ustawy, to zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych wygasa. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, iż wydając w niniejszej sprawie zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] prawidłowo zastosowało przepis art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Ustosunkowując się do zarzutów skargi dotyczących niezgodności postanowień art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi z konstytucyjną zasadą proporcjonalności, uznać należy, iż brak jest jakichkolwiek podstaw, aby przyjąć, że regulacja ta sprzeczna jest z powołaną zasadą zakazu nadmiernej ingerencji. Zauważyć należy, iż w zasadzie proporcjonalności, wywodzonej z zasady państwa prawnego, chodzi o to, aby ingerencja ustawodawcy w zakres prawa lub wolności konstytucyjne nie była nadmierna. Trudno - zdaniem Sądu - przyjąć, iż ustawodawca, wprowadzając możliwość uiszczania opłat za udzielone zezwolenia na sprzedaż alkoholu w trzech ratach, nie wyszedł naprzeciw oczekiwaniom przedsiębiorców, dla których niewątpliwie jednorazowe uiszczenie tak wysokich opłat byłoby bardzo uciążliwie i często trudne do zrealizowania bez uszczerbku dla prowadzenia bieżącej działalności gospodarczej. W zamian ustawodawca wprowadził wyraźne obostrzenie polegające na sankcji wygaśnięcia decyzji w przypadku zlekceważenia obowiązku terminowego uiszczenia opłaty. Jednocześnie w ustawie przewidziano możliwość ponownego wystąpienia z wnioskiem o wydanie nowego zezwolenia, wprowadzając jedynie bardzo krótki okres karencji liczony od dnia wydania decyzji o wygaśnięciu zezwolenia (vide: art. 18 ust. 13 ustawy). W tej sytuacji - zdaniem Sądu - nie sposób uznać, aby w/w regulacje ustawowe mogły w jakikolwiek sposób naruszać konstytucyjną zasadę proporcjonalności, czy też jakiekolwiek inne unormowania krajowe oraz wspólnotowe, regulujące funkcjonowanie podmiotów gospodarczych. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy obu instancji, postępując zgodnie z zasadą pogłębiana zaufania obywateli do organów państwa wyrażoną w art. 8 k.p.a., respektując wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy - przeprowadziły postępowanie administracyjne zgodnie z regułami procedury administracyjnej, dokładnie wyjaśniając wszelkie okoliczności sprawy, konkretnie ustosunkowując się do żądań i twierdzeń strony skarżącej oraz uwzględniając w decyzji zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony. W ocenie Sądu organy prowadzące postępowanie wszechstronnie wyjaśniły okoliczności niniejszej sprawy, ustosunkowując się do zgłaszanych w toku postępowania twierdzeń i wniosków strony skarżącej. Mając to na względzie należy w kontekście całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w toku niniejszego postępowania uznać, iż organy administracji publicznej oceniły w sposób wszechstronny i prawidłowy ten materiał, uzasadniając zaskarżone decyzje administracyjne w sposób odpowiadający wymogom wskazanym w art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.