VI SA/Wa 2233/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Protokolant apl. radc. Urszula Kalisty po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2008 r. sprawy ze skargi J. P. i A. P. na decyzję Ministra Transportu z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie wydania poświadczenia wyposażenia i warunków lokalowych dla stacji kontroli pojazdów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] sierpnia 2007 r. w części dotyczącej punktu II; 2. stwierdza, że uchylone decyzje opisane w pkt. 1 nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżących J. P. i A. P. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 14 listopada 2006 r. J. P. i A. P. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą C, (dalej jako: skarżący), wystąpili do Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego (dalej jako: Dyrektor TDT) z wnioskiem o wydanie poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzonych badań, tj. stacji kontroli pojazdów rodzaju A, B, o rozszerzonym zakresie badania c, d, e. Do wniosku załączono m. in. Zaświadczenie nr [...] potwierdzające wpis przedsiębiorcy do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów Prezydenta Miasta L. z dnia [...] marca 2006 r., który potwierdził, iż stacja kontroli pojazdów znajdująca się w L. przy ul. D., należąca do skarżących jest podstawową stacją kontroli pojazdów do badania pojazdów A, B w zakresie: a) sprawdzenia oraz oceny prawidłowości działania poszczególnych zespołów i układów pojazdu, w szczególności pod względem bezpieczeństwa jazdy i ochrony środowiska, b) badań technicznych, o których mowa w lit. a), rozszerzonego o badania – c, d, e. Dyrektor TDT pismami z dnia 27 listopada 2006 r. oraz z dnia 15 grudnia 2006 r. zwrócił się do Urzędu Miasta L. o wykreślenie skarżących z rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów z uwagi na podejrzenie złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia, o którym mowa w art. 83 a ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, ze zm., dalej jako: P.r.d.). W odpowiedzi, Urząd Miasta L. pismami z dnia 7 i 27 grudnia 2006 r. stwierdził, iż wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów został dokonany zgodnie z obowiązującym prawem, przedsiębiorca nie złożył niezgodnego z prawdą oświadczenia. Przedsiębiorca do wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów dołączył Certyfikat nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., wydany przez Instytut Transportu Samochodowego w W., potwierdzający, iż stacja kontroli pojazdów prowadzona w tym czasie i w tym samym miejscu przez "P.", którą przedsiębiorca nabył w drodze czynności cywilno-prawnej, spełnia niezbędne wymogi. Organ wyraził opinię, iż Dyrektor TDT nie jest właściwym organem do kwestionowania uprawnień starosty w zakresie prowadzonego rejestru regulowanej działalności. W dniu [...] stycznia 2007 r. decyzją Nr [...] Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, działając w oparciu o art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz art. 104 § 1 kpa odmówił wydania poświadczenia, że stacja kontroli pojazdów skarżących posiada wyposażenie i warunki lokalowe stacji kontroli pojazdów zgodnie z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań przez przedsiębiorców prowadzących podstawową stację kontroli pojazdów rodzaju A, B. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli skarżący podnosząc m. in. nierozpoznanie w całości złożonego wniosku. Minister Transportu decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji stwierdzając, iż decyzja Dyrektora TDT odmawiająca wydania poświadczenia na prowadzenie podstawowej stacji pojazdów rodzaju A i B nie odnosi się w całości do złożonego wniosku. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. poświadczył stronie w części I decyzji spełnienie wymagań zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów zgodnie z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań przez przedsiębiorców prowadzących podstawową stację kontroli pojazdów rodzaju A, B, natomiast w części II odmówił wydania poświadczenia do wykonywania badań o rozszerzonym zakresie badania c, d, e. W uzasadnieniu organ podał, iż z protokołu oględzin stacji z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] wynika, iż stacja spełnia wymagania pod względem wyposażenia i warunków lokalowych jako podstawowa stacja kontroli pojazdów o zakresie badania pojazdów A, B/c, d, e. Jednak zdaniem organu czym innym jest spełnienie wymagań pod względem wyposażenia, a czym innym nabycie z mocy prawa uprawnień do wykonywania określonych badań. Organ powołał się na art. 83 P.r.d. i wskazał, iż jedynie ci przedsiębiorcy, którzy uzyskali uprawnienia do prowadzenia podstawowej stacji kontroli pojazdów z rozszerzeniem o niektóre badania przypisane okręgowej stacji kontroli pojazdów, przed wejściem w życie ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1808) zachowują je nadal. Organ przyznał, że stacja kontroli pojazdów w L. przy ul. D. prowadzona była przez "P." Sp. z o.o., która posiadała certyfikat potwierdzający spełnienie warunków techniczno-organizacyjnych do wykonywania badań rodzaju pojazdów A, B/c, d, e. Nabycie nieruchomości i wyposażenia tej stacji kontroli pojazdów przez skarżących nastąpiło po wejściu w życie ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej. Zdaniem organu skarżący nie nabyli uprawnień do prowadzenia podstawowej stacji kontroli pojazdów z rozszerzonym zakresem badań, gdyż przepisy ww. ustawy dają takie uprawnienia tylko tym przedsiębiorcom, którzy uzyskali uprawnienia do prowadzenia podstawowej stacji kontroli pojazdów z rozszerzeniem o niektóre badania przypisane okręgowej stacji kontroli pojazdów, przed wejściem w życie przepisów wprowadzających ustawę o swobodzie działalności gospodarczej. W ocenie organu uprawnienia z certyfikatu ITS nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. nie przeszły na nowego właściciela przedsiębiorstwa. Pismem z dnia 21 sierpnia 2007 r. strona wniosła odwołanie od ww. decyzji Dyrektora TDT do Ministra Transportu w części II, w której odmawia się wydania poświadczenia wyposażenia i warunków lokalowych dla podstawowej stacji kontroli pojazdów z rozszerzeniami c, d, e zarzucając: naruszenie prawa materialnego, tj. art. 83 ust. 1 pkt 1 lit. b) w zw. z art. 83 ust. 3 ustawy P.r.d. Skarżący wnosili o uchylenie części II zaskarżonej decyzji i wydanie orzeczenia co do istoty sprawy. W uzasadnieniu odwołania skarżący podnosili, iż aktem notarialnym z dnia [...] marca 2006 r. Rep. A Nr [...] nabyli stację z kompletnym wyposażeniem i ze wszystkimi częściami zamiennymi oraz zobowiązali się zatrudnić wszystkich zatrudnionych pracowników stacji, co oznacza, iż nabyli przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 55¹ k.c. co skutkowało nabyciem także wystawionego na "P." Sp. z o.o. certyfikatu nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. Powołali się na stanowisko Polskiej Izby Stacji Kontroli Pojazdów wyrażone w opinii nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r., iż w przypadku zmiany właściciela stacji, zmiany formy prawnej lub organizacyjnej przedsiębiorca, który prowadzi podstawową stację kontroli pojazdów o rozszerzonym zakresie działania ma zapewnione utrzymanie tego statusu. Zarzucali, iż organ dokonał kontroli z przekroczeniem swoich ustawowych uprawnień bowiem badał okoliczności, których nie mógł kontrolować i na tej podstawie wydał decyzję odmawiającą poświadczenia. Podkreślali, iż posiadają wszelkie wymagane uprawnienia do prowadzenia stacji kontroli pojazdów z rozszerzeniami c, d, e. Decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. i art. 83 ust. 4 P.r.d., po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Dyrektora TDT z dnia [...] sierpnia 2007 r. w kwestionowanym zakresie dot. pkt. II, Minister Transportu utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ podał, iż działalność gospodarczą w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów wymaga wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów. Wpis na listę przedsiębiorców wykonujących ustawodawca uzależnił od spełnienia konkretnych warunków, spełnionych w czasie wydawania decyzji i trwających podczas jej ważności. Podkreślił też, że przesłanki przewidziane w P.r.d. odnoszą się do zindywidualizowanej osoby przedsiębiorcy, a zgodnie z art. 64 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przedsiębiorca może wykonywać działalność regulowaną, jeżeli spełnia warunki określone przepisami ustawy wprowadzającej tę działalność regulowaną. Zdaniem organu poświadczenie wydawane jest dla przedsiębiorcy, a nie dla stacji kontroli pojazdów. Dlatego też, Dyrektor TDT rozpatrując wniosek strony o wydanie poświadczenia obowiązany jest zebrać materiały i dowody oraz dokonać analizy złożonego wniosku pod względem, czy dany przedsiębiorca spełnia określone ustawą przesłanki, a więc czy jest osobą uprawnioną do złożenia wniosku. Skarżący uzyskali w dniu 28 marca 2006 r. - na podstawie certyfikatu wydanego przez Instytut Transportu Samochodowego z dnia [...] grudnia 2003 r. potwierdzającego spełnienie warunków techniczno-organizacyjnych do wykonywania badań rodzaju pojazdów A, B/c, d, e - wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów, jako podmiotu wykonującego badania techniczne pojazdów w takim samym zakresie co "P." Sp. z o.o. W ocenie organu Prezydent Miasta L. nie powinien dokonać wpisu bowiem strona nie posiadała poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych określonych dla stacji kontroli pojazdów. Jak podał organ, obecnie obowiązujące przepisy P.r.d. przewidują dwa typy stacji kontroli pojazdów tj. podstawową i okręgową bez konstrukcji mieszanych i nie przewidują możliwości prowadzenia przez przedsiębiorcę stacji podstawowej, z prawem do przeprowadzania niektórych badań zastrzeżonych dla stacji okręgowej. Jedynie wyjątkowy charakter regulacji przejściowej (przepisów wprowadzających ustawę o swobodzie działalności gospodarczej) na zasadzie odstępstwa od obecnie obowiązującego modelu umożliwił przedsiębiorcom prowadzącym podstawowe stacje kontroli pojazdów z rozszerzonym zakresem badania dalsze prowadzenie działalności w dotychczasowym zakresie. Regulacja ta dotyczy tylko i wyłącznie tych przedsiębiorców, którzy posiadali zezwolenie starosty na prowadzenie takiej działalności wydane przed dniem wejścia w życie tych przepisów, tj. przed dniem 21 sierpnia 2004 r. Jak podkreślił organ adresatem tychże przepisów jest przedsiębiorca, nie zaś przedsiębiorstwo, a ponieważ J. i A. P. prowadzący działalność gospodarcza pod nazwą C., nie posiadali takiego zezwolenia to przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej nie mają do niej zastosowania. Zdaniem organu Dyrektor TDT był zobowiązany do odmowy wydania poświadczenia uprawniającego stronę do wykonywania badań o rozszerzonym zakresie, zaś poświadczenie wystawiane jest po dokonaniu sprawdzenia stacji kontroli pojazdów i ma ścisły związek z bezpieczeństwem ruchu drogowego oraz stanowi dowód tego, że działalność podmiotu, któremu poświadczenie zostaje udzielone spełnia wszystkie wymagania określone przepisami prawa i nie zagraża porządkowi publicznemu. Natomiast poświadczenie określające zakres badań, do wykonywania których uprawniony jest przedsiębiorca jest dokumentem, na podstawie którego starosta dokonuje wpisu przedsiębiorcy do ewidencji przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów. Skargę na powyższą decyzję Ministra Transportu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli skarżący wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie w części pkt II decyzji Dyrektora TDT, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 55¹ i 55² k.c. poprzez przyjęcie, iż zezwolenie na prowadzenie stacji kontroli pojazdów z rozszerzonym zakresem badania wydane dla "P." Sp. z o.o. nie przeszło z mocy prawa na skarżących; art. 83 ust. 1 pkt 1 lit. b) P.r.d poprzez uznanie, iż skarżący prowadząc w tym samym miejscu stację kontroli pojazdów i posiadając zezwolenie Prezydenta Miasta L. na wykonywanie badań nie są uprawnieni do prowadzenia działalności we wskazanym zakresie. Zarzucali ponadto naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności oraz błędne ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, iż nie nabyli od "P." Sp. z o.o., razem z pozostałymi składnikami majątku tego przedsiębiorstwa, zezwolenia na prowadzenie stacji kontroli pojazdów o rozszerzonym zakresie badania (A, B i c, d, e) i nie posiadali takiego zezwolenia w trakcie przeprowadzania kontroli przez Dyrektora TDT. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Podkreślił, iż skarżący nie nabyli uprawnień, które osobiście przysługiwały poprzedniemu właścicielowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga J. P. i A. P. zasługuje na uwzględnienie. W sprawie niniejszej w pierwszej kolejności rozstrzygnąć należy jakie są kompetencje Transportowego Dozoru Technicznego w zakresie istotnym dla rozpoznania sprawy. Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r., o dozorze technicznym (Dz. U. Nr 122, poz. 1321 ze zm.) dozorem technicznym są określone ustawą działania zmierzające do zapewnienia bezpiecznego funkcjonowania urządzeń technicznych. Dozór techniczny jest wykonywany przez jednostki dozoru technicznego. Jedną z takich jednostek jest Transportowy Dozór Techniczny (TDT) (art. 42 ust. 1 cyt. ustawy). Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 marca 2001 r. w sprawie nadania statutu Transportowemu Dozorowi Technicznemu (Dz. U. Nr 16, poz. 184) określa w § 4 statutu jaki jest zakres działania TDT. Stosownie do postanowień tego przepisu do zakresu działania TDT należy wykonywanie zadań określonych w art. 44 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym, a w szczególności m.in.: - wykonywanie dozoru technicznego nad urządzeniami technicznymi wymienionymi w art. 44 pkt 1 ww. ustawy, oraz innymi urządzeniami technicznymi podlegającymi dozorowi TDT na podstawie odrębnych przepisów, - wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach wynikających z wykonywania dozoru technicznego. W przypadku stacji kontroli pojazdów zgodnie z przepisem art. 83 ust. 3 pkt 5 oraz ust. 4 P.r.d. Dyrektor TDT poświadcza w drodze decyzji zgodność wyposażenia i warunków lokalowych z wymogami odpowiednio do zakresu przeprowadzonych badań wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów. Poświadczenie powyższe wydaje się po dokonaniu sprawdzenia stacji kontroli pojazdów. Szczegółowe wymagania w stosunku do stacji kontroli pojazdów określone są w Rozporządzeniu Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne (Dz. U. Nr 40, poz. 275). Analiza powyższych regulacji prowadzi do wniosku, że decyzja Dyrektora TDT jest decyzją poświadczającą określony stan faktyczny tj. czy stacja podlegająca sprawdzeniu spełnia wymagania dotyczące wyposażenia i warunków lokalowych określone w odpowiednich przepisach szczególnych. Do zakresu kompetencji tego organu nie należy natomiast rozstrzyganie, jakiego rodzaju badania techniczne jest uprawniona wykonywać określona stacja kontroli pojazdów, a jedynie potwierdzenie czy jest ona przygotowana lokalowo i sprzętowo do ich przeprowadzenia. Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów jest działalnością regulowaną i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów (art. 83 ust. 2 ustawy P.r.d.). Dla podjęcia takiej działalności konieczne jest spełnienie przez przedsiębiorcę szczególnych warunków określonych przez przepisy dotyczące tej działalności i uzyskanie wpisu w rejestrze działalności regulowanej (art. 64 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej Dz. U. Nr 173, poz. 1808). Warunki te zostały określone w art. 83 ust. 3 P.r.d. Jedynym warunkiem – o charakterze proceduralnym – uzyskania przez przedsiębiorcę wpisu do rejestru działalności regulowanej jest złożenie przez niego oświadczenia o spełnieniu warunków wymaganych do wykonywania tej działalności (art. 65 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej). Treść tego oświadczenia została określona w art. 83a ust. 4 P.r.d. Zawiera ono m.in. stwierdzenie o spełnieniu warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów, określonych w Prawie o ruchu drogowym. Wpis do rejestru jest jedynie czynnością materialno-techniczną i ma charakter wyłącznie deklaratoryjny. W rezultacie to nie wpis kreuje dla danego przedsiębiorcy uprawnienie do wykonywania działalności regulowanej, gdyż uprawnienie to powstaje z mocy samego prawa, po spełnieniu określonych warunków. Organem właściwym do prowadzenia rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów jest starosta właściwy ze względu na miejsce wykonywania działalności objętej wpisem (art. 83a ust. 1 P.r.d.). Spełnienie przez przedsiębiorcę warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej podlega kontroli, w szczególności przez organ prowadzący rejestr danej działalności (art. 70 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej). A zatem organ prowadzący rejestr działalności regulowanej jest nie tylko organem rejestrowym, lecz również organem, do którego zadań (i kompetencji) należy sprawowanie kontroli, a także nadzoru w zakresie podejmowania i wykonywania określonej działalności regulowanej. Przedmiot kontroli przeprowadzonej w trybie ww. artykułu stanowi ustalenie spełnienia bądź też niespełnienia przez przedsiębiorcę materialnych warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej. Z mocy art. 83b P.r.d. starosta sprawuje nadzór nad stacjami kontroli pojazdów i w jego ramach może wydać decyzję o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę stacji kontroli pojazdów, skreślając przedsiębiorcę z rejestru działalności regulowanej, jeżeli przedsiębiorca m.in. złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 83a ust. 4 P.r.d. niezgodnie ze stanem faktycznym. Czynności kontrolne mogą być powierzone przez starostę Dyrektorowi Transportowego Dozoru Technicznego w drodze porozumienia (art. 83b ust. 3 cyt. ustawy). Porozumienie takie pomiędzy wskazanymi podmiotami nie zostało jednak zawarte. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy uznać należy, że tylko starosta w ramach swoich zadań nadzorczych był uprawniony do kontroli, czy skarżący mogą prowadzić podstawową stację kontroli pojazdów przeprowadzającą niektóre badania techniczne, które zgodnie ze zmianami w Prawie o ruchu drogowym od 22 sierpnia 2005 r. mogą wykonywać okręgowe stacje kontroli pojazdów. Prezydent Miasta L. w dniu [...] marca 2006 r. wydał Zaświadczenie nr [...] potwierdzające wpis przedsiębiorcy do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów, w którym potwierdził wpis C. jako podmiotu wykonującego badania techniczne pojazdów w przedmiotowej stacji kontroli pojazdów w rozszerzonym zakresie tj. w takim samym zakresie co poprzednie przedsiębiorstwo, wobec nabycia przedsiębiorstwa wraz z certyfikatem wystawionym na sprzedawcę, który to certyfikat na podstawie art. 551 k.c. był składnikiem materialnym przedsiębiorstwa. A zatem już na etapie wpisu Prezydent Miasta L.dokonał sprawdzenia czy skarżący są uprawnieni do prowadzenia podstawowej stacji kontroli pojazdów w rozszerzonym zakresie badań c, d, e, organ ten działał w ramach swoich uprawnień kontrolnych, a Dyrektor TDT, wobec braku stosownego porozumienia, nie był uprawniony do badania czy skarżący nabyli uprawnienia do prowadzenia działalności gospodarczej w określonym zakresie. Wskazane powyżej przepisy ograniczają uprawnienia tego organu do spraw technicznych, co oznacza, że po przeprowadzeniu sprawdzenia danej stacji kontroli pojazdów organ, w drodze decyzji, potwierdza ustalony stan faktyczny, poświadczając zgodność wyposażenia i warunków lokalowych z wymogami określonymi we wskazanym powyżej rozporządzeniu, bądź też odmawiając wydania takiego poświadczenia, gdy zgodność taka nie będzie zachodzić. W taki właśnie sposób powinien w rozpatrywanej sprawie postąpić organ I instancji, biorąc pod uwagę protokół z dnia [...] lipca 2007 r. Nie jest on bowiem uprawniony do podważania w tym trybie wpisu w rejestrze regulowanej działalności gospodarczej. Odnosząc się do stanowiska organu, zgodnie z którym skarżąca nie nabyła uprawnień do prowadzenia podstawowej stacji kontroli pojazdów z rozszerzonym zakresem badań (uznając w dalszym ciągu, że organ nie był uprawniony do badania tej kwestii), zwrócić należy uwagę, że obowiązująca w prawie administracyjnym zasada, że prawa i obowiązki o charakterze administracyjnym są związane z osobą, dla której zostały ustanowione, doznaje ograniczeń. W doktrynie prawa administracyjnego wyodrębnia się tzw. rzeczowe akty administracyjne. Są to akty skierowane co prawda do indywidualnie określonego adresata, ale odnoszące się do rzeczy i wiążące także określonych prawem następców adresata aktu bądź nawet każdorazowego posiadacza danej rzeczy. W przypadku stacji kontroli pojazdów decyzja, której przedmiotem jest orzeczenie o spełnieniu bądź niespełnieniu wymagań dotyczących wyposażenia i warunków lokalowych danej stacji, jest decyzją poświadczającą określony stan faktyczny, ustalony po dokonaniu sprawdzenia stacji. Decyzja ma zatem imiennie określonego adresata – przedsiębiorcę, zgodnie z wymogami przepisu art. 107 § 3 kpa, ale odnosi się do stacji, której dotyczy. Dlatego też w art. 83 ust. 1 pkt 1 lit. a) P.r.d. znalazł się zapis o stacji posiadającej zezwolenie. Zgodnie z nim podstawowa stacja kontroli pojazdów może przeprowadzać badania techniczne pojazdów w rozszerzonym zakresie, jeżeli stacja posiadała zezwolenie starosty na wykonywanie tych badań przed dniem wejścia w życie ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej. Jak wynika z prac legislacyjnych nad powyższym przepisem, jego celem było uwzględnienie stacji kontroli pojazdów, które już pracują oraz zabezpieczenie interesów dotychczas działających stacji. Stacje te posiadają bowiem wyposażenie wykraczające poza zakres wymagany dla podstawowej stacji kontroli pojazdów, co związane jest z poniesieniem określonych nakładów na wyposażenie stacji. W rozpoznawanej sprawie dla przedmiotowej stacji kontroli pojazdów został wydany certyfikat zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji z warunkami technicznymi. Stacja ta, jako materialny składnik przedsiębiorstwa, w wyniku umowy cywilno-prawnej została przyjęta przez skarżących. W ramach tej umowy nie doszło do zmiany statusu i charakteru stacji. Zmiana podmiotu prowadzącego stację nie spowodowała utraty dotychczasowych uprawnień przez stację. Utrata tych uprawnień może nastąpić jedynie w przypadku zmiany stanu faktycznego bądź po upływie ważności poświadczenia (odpowiednio certyfikatu). Skoro w przedmiotowej sprawie nastąpiło ważne pod względem prawnym nabycie stacji kontroli pojazdów i nie doszło do zmiany, w sensie technicznym, stanu faktycznego stacji, to skarżący mają prawo korzystać ze stacji w takim zakresie w jakim ją nabyli. Rozstrzygając w niniejszej sprawie organ naruszył również - wynikającą z art. 8 k.p.a. - zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Mając powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania uchylonych decyzji, do czasu uprawomocnienia wyroku, Sąd orzekł na zasadzie art. 152 a o zwrocie kosztów postępowania na podstawie art. 200 i 205 § 2 powyższej ustawy.