IV SA/Wa 15/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie asesor WSA Danuta Szydłowska, asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2008 r. sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia (...) października 2007 r. nr (...) w przedmiocie uzgodnienia na etapie warunków zabudowy I. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia (...) sierpnia 2007 r. nr (...), postanowienia Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Ł. z dnia (...) maja 2007 r. nr (...) i postanowienia Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia (...) listopada 2006 r. nr (...); II. zasądza od Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych na rzecz skarżącego M. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) października 2007 r. Dyrektor Generalny Lasów Państwowych, na zasadzie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił swoje postanowienie z dnia (...) sierpnia 2007 r. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Ł. z dnia (...) maja 2007 r., którym uzgodniono, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6, w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), realizację inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego wraz z infrastrukturą na działce nr ew. (...) w obrębie (...) w Ł., i równocześnie odmówiono przedmiotowego uzgodnienia. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, opisując przebieg sprawy, organ wskazał, iż postanowieniem z dnia (...) września 2006 r. (mylnie wskazano datę (...) września) organ I. instancji dokonał uzgodnienia dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Postanowienie w tym przedmiocie, w związku z wniesieniem zażalenia przez jednostkę organizacyjna pn. L.., zostało uchylone postanowieniem Dyrektora GLP z dnia (...) listopada 2006 r. Organ I. instancji postanowieniem z dnia (...) maja 2007 r. ponownie uzgodnił realizację przedsięwzięcia na działce nr ew. (...). Wobec wniesienia zażalenia przez L.. postanowienie w tym przedmiocie zostało utrzymane w mocy postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2007 r. Postanowienie to zostało zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego przez L. Organ odwoławczy postanowił w całości uwzględnić skargę, odmawiając uzgodnienia dla planowanego przedsięwzięcia. Uzasadniając zaskarżone w niniejszej sprawie orzeczenia, Dyrektor GLP wskazał następujące okoliczności. Z treści planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu z 1993 roku (uchwała Rady Miejskiej Ł. z dnia (...) czerwca 1993 r. nr (...)), który obowiązywał do końca 2003 roku, wynika, iż nie przewidywano innego niż leśny sposobu przeznaczenia przedmiotowego terenu (oznaczony w planie symbolem (...)), choć dopuszczono na nim realizację zabudowy przy spełnieniu szczególnych warunków. Wskazano, iż w przywoływanym we wcześniejszych orzeczeniach administracyjnych wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w innej sprawie (sygn. IV S.A. 405/06) wyrażono pogląd odnośnie możliwości domniemania wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia terenu, gdy w planie zmianę taką faktycznie przewidywano. Zwrócono uwagę, iż w postanowieniu Wojewody Łódzkiego z dnia (...) kwietnia 2005 r. wskazano, iż nie wyrażono zgody na przeznaczenie gruntu na cele nierolne. W tej sytuacji uzgodnienie inwestycji było niedopuszczalne z uwagi na nie spełnienie wymagania wskazanego w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W skardze na postanowienie Dyrektora GLP p. M. W., wnioskodawca ustalenia warunków zabudowy, podniósł następujące zarzuty: - sprawa nie została wyjaśniona w sposób wystarczający, gdyż orzeczenie oparto jedynie na wybiórczo zestawionych fragmentach planu zagospodarowania przestrzennego z 1993 roku, bezkrytycznie podzielając zarzuty skargi L. (zarzut naruszenia art. 7. 77, 107 §. 3 k.p.a.), - pomimo braku odnośnego dokumentu w aktach, bardziej uprawniony jest wniosek, iż zgoda na przeznaczenie gruntów na cele nieleśne została wyrażona. W tej sytuacji niezasadna jest odmowa dokonania uzgodnienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor GLP wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. W trakcie rozprawy Skarżący oświadczył, iż nie widzi konieczności przeprowadzenia dowodu z dokumentu tzn. z całości planu zagospodarowania przestrzennego z 1993 roku. Załączone w aktach fragmenty planu są wystarczające dla wyjaśnienia sprawy, jednak jego zapisy zostały wadliwie zinterpretowane. Oświadczył, iż postanowienie Wojewody Łódzkiego zostało wydane w ramach odrębnego postępowania administracyjnego, które zostało zakończone wydaniem dostatecznej decyzji, nie będącej przedmiotem zaskarżenia. Wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w zakresie wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, pomimo iż podniesione w niej zarzuty nie są trafne. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Sąd stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzających je postanowień, mając na uwadze iż zostały one wydane bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.), bowiem podmiot wnoszący środki odwoławcze, w związku z którymi wydawano kolejne orzeczenia, nie mógł ich wynieść skutecznie. W rozpoznawanej sprawie zaskarżone postanowienie oraz orzeczenia je poprzedzające wydawane były w związku z wnioskiem organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Organem tym był Prezydent Miasta Ł., natomiast właściwy w sprawie uzgodnienia, skoro ustalono, iż grunty miały charakter leśny, był w I. instancji Dyrektor RDLP, co wynika z art. 5. ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.). Podmiot wnoszący w przedmiotowej sprawie środki odwoławcze (zażalenia) a w końcu skarżący postanowienie z dnia (...) sierpnia 2007 r. o nazwie L., nie mógł skutecznie wnosić środków odwoławczych. Jest on bowiem wewnętrzną jednostką organizacyjna gminy (jednostka budżetowa), co wynika z zawartego w aktach administracyjnych uchwały Rady Miejskiej w Ł. z dnia (...) czerwca 1996 r. Zadaniem kierownika tej jednostki jest m.in. wykonywanie zadań w zakresie nadzoru nad lasami nie stanowiącymi własności Skarbu Państwa (zadania o charakterze publicznoprawny). Może on generalnie, w granicach przyznanych upoważnień, wykonywać jedynie kompetencje przysługujące właściwym organom gminy (z mocy ustaw, zawartych porozumień bądź innych tytułów). Z kolei organ gminy – Prezydent, skoro jest organem prowadzącym postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, nie dysponuje, co do zasady, środkami procesowymi dla kwestionowania orzeczenia organu uzgadniającego ani z tytułu wykonywania określonych zadań o charakterze publicznoprawnym (w sferze wykonywania tzw. imperium), jak z uwagi na wykonywane zadania związane z zarządem mieniem gminnym i ochroną innych interesów majątkowych gminy (sfera tzw. dominium). Do kwestionowania zapadających w trybie uzgodnień orzeczeń nie są uprawnione również inne organy gminy. Brak uprawnień tych organów dla kwestionowania orzeczeń wydawanych w ramach uzgodnień, przesądza o braku możliwości skutecznego wniesienia środków odwoławczych przez określoną jednostkę organizacyjną gminy. Bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż generalnie gminna jednostka organizacyjne może mieć status strony w sprawie (art. 29 K.p.a.). Zakres uprawnień procesowych wewnętrznej jednostki organizacyjnej samorządu terytorialnego jest bowiem wyłącznie związany z zakresem zadań i kompetencji wykonywanych przez określoną jednostkę samorządu terytorialnego. W jej to kompetencji pozostaje powołanie określonej jednostki organizacyjnej. Z uwagi na treść art. 134 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie zajmuje stanowiska w kwestii zgodności z prawem postanowienia z dnia (...) września 2006 r., w szczególności nie wypowiada się, czy w sytuacji, gdy w planie zagospodarowania przestrzennego nie przewidywano przeznaczenia gruntów na cele nierolne i nieleśne, jedynie określając szczególne warunki zabudowy tego rodzaju gruntów (np. dogęszczenie istniejącej zabudowy itp.), można domniemywać, iż kiedykolwiek wystąpiono o zgodę na przeznaczenie tych gruntów na cele nierolne lub nieleśne i, że zgoda taka została uzyskana, a więc czy w takim przypadku można przyjąć, iż warunek wskazany w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym został spełniony. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 135 i 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Rozpatrując ponownie sprawę, w związku z odwołaniem wniesionym przez jednostkę organizacyjną L., Dyrektor GLP uwzględni ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku.