II SA/Gl 25/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant starszy referent Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2008r. sprawy ze skargi P.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...). nr (...) w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oddala skargę. Starosta R. decyzją nr [...] z dnia [...] r. na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. nr 108, poz. 908 z zm. z 2005 r.) skierował P. P. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, na egzamin teoretyczny i praktyczny w zakresie prawa jazdy kat. "[...]" w dowolnie wybranym Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o skierowaniu stanie się ostateczna. W uzasadnieniu organ orzekający podał, że skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest następstwem skorygowanego wniosku [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., z którego wynika, że w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. P. P. otrzymał za naruszenie przepisów ruchu drogowego 28 punktów. W odwołaniu P. P. zarzucił organowi błędne zastosowanie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego w związku z art. 130 ust. 4 i 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez przyjęcie, że w dniu [...] r. (data zawiadomienia o wszczęciu postępowania) łączna liczba punktów przypisanych odwołującemu się, za naruszenie przepisów o ruchu drogowym była wyższa niż 24 i mogła stanowić podstawę do skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Zdaniem odwołującego się organ orzekający nie wziął pod uwagę, że mandat karny za wykroczenie z dnia [...] r. został nałożony na P. P. [...] r., a zatem wpisu ostatecznego 4 punktów karnych za to wykroczenie można było dokonać dopiero po tym dniu. P. P. domagał się uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania w całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie podzieliło zarzutów odwołującego się i zaskarżoną decyzją, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał na art. 114 ust. 1 pkt 1 litera b Prawa o ruchu drogowym, z którego wynika, iż kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienia do kierowania pojazdem skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. Powyższa decyzja ma charakter związany. Spełnienie przesłanek z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym obliguje organ administracji publicznej do skierowania osoby posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdami na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. W sprawie zostały spełnione przesłanki dla wydania decyzji, o której mowa w powołanym art. 114 ust. 1 pkt 1 litera b. Wniosek o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji złożył [...] Komendant Wojewódzki Policji w K., a podstawę wniosku stanowiły wpisy wynikające z komputerowej ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, prowadzonej przez Policję. Z wniosku tego wynika, że odwołujący się w okresie od [...] r. do [...] r. uzyskał 28 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nadto organ odwoławczy stwierdził, że starosta nie jest podmiotem uprawnionym do wyjaśnienia zgodności ze stanem rzeczywistym wpisów zawartych w ewidencji i wszczęcie postępowania mającego na celu weryfikację danych zawartych w ewidencji. Uprawnienia takie posiada jedynie zainteresowany kierowca. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. P. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z uwagi na rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). To rażące naruszenie prawa polegało na niewypełnieniu przez organy obowiązków określonych w art. 10 kpa oraz utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, której uzasadnienie nie odpowiada wymogom art. 107 § 3 kpa. Na wypadek nieuwzględnienia żądania stwierdzenia nieważności decyzji organów obu instancji o ich uchylenie z uwagi na naruszenie prawa wskazane w odwołaniu. Skarżący złożył także wniosek o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżący wniósł o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia postępowania administracyjnego w sprawie zaświadczenia o wpisach ostatecznych dotyczących punktów karnych odpowiadających dokonanym przez niego naruszeniom. Uzasadniając wniosek o zawieszeniu postępowania skarżący podał, iż w dniu [...] r. zostało przez niego wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie wydania zaświadczenia. Postępowanie to nie zostało zakończone bowiem do chwili obecnej Komendant Główny Policji nie rozpoznał zażalenia skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Komendanta Policji w G. z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z zm.) Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest więc zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa materialnego ani procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję wydaną na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 litera b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 Prawo o ruchu drogowym (t.j. z 2005 r. Dz. U. nr 208, poz. 908). Zgodnie z tym przepisem kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. W niniejszej sprawie we wniosku z dnia [...] r., ponowionym (po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego) w dniu [...] r. [...] Wojewódzki Komendant Policji w K. wnosząc o skierowanie skarżącego na sprawdzenie kwalifikacji podał, że w okresie od [...] r. do [...] r. naruszył on przepisy ruchu drogowego skutkujące przypisaniem mu 28 punktów. Skarżący kwestionuje przypisaną mu ilość punktów karnych i to na dzień [...] r. (data zawiadomienia o wszczęciu postępowania z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy) twierdząc, że mandat karny za wykroczenie z dnia [...] r. (4 punkty) został na niego nałożony w dniu [...] r., co oznacza, iż wpisu ostatecznego 4 punktów karnych można było dokonać dopiero po tym dniu. W tej dacie punkty karne za wykroczenie z dnia [...] r. winny być wykreślone z mocy prawa z dniem [...] r., zaś punkty karne za wykroczenie z dnia [...] r. w dniu [...] r. Takiej wykładni art. 130 ust. 2 ustawy oraz § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spaw Wewnętrznych i Administracji z 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. nr 236, poz. 1998 z zm.), skład orzekający nie podziela. Stosownie do art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje do tej ewidencji. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu wpisane punkty usuwa się z ewidencji po upływie 1 roku od dnia naruszenia (a nie wpisu), chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie np. prawomocnego mandatu (przyjętego) przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty. Oznacza to, że po upływie roku od naruszenia przez kierowcę przepisów, w ewidencji nie może figurować ilość punktów za wykroczenie. Zasada ta jednak nie ma zastosowania do sytuacji gdy przed upływem roku kierowca ponownie naruszy zasady ruchu drogowego. W takiej sytuacji punkty wymienione za pierwsze z wyżej wymienionych wykroczeń nie podlegają usunięciu z ewidencji. Trzeba też wyraźnie podkreślić, że w świetle wyżej przywołanego przepisu dla prowadzenia ewidencji kierowców istotną datą jest data naruszenia przepisów ruchu drogowego, a nie data ściśle technicznej czynności jaką jest dokonanie wpisu tego naruszenia. Oznacza to, że na dzień [...] r. w ewidencji figurowało 28 punktów. Jak już wskazano wyżej art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym reguluje działania Policji, co nie oznacza, iż tego typu czynności materialno-techniczne (wpisy naruszeń i związanych z tymi naruszeniami punktów karnych, usuwanie wpisów), a w taki sposób określa się w literaturze i orzecznictwie czynności ewidencyjne, nie podlegają kontroli sądowej. Strona zainteresowana wykreśleniem punktów z ewidencji – zdaniem Sądu – może zwrócić się o podjęcie określonego aktu lub czynności, a w razie milczenia organu skorzystać ze skargi w oparciu o art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm.), dalej ppsa. Przedmiotowa sprawa nie dotyczyła skargi na tego typu akt lub bezczynność, lecz skargi na skierowanie na sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów w oparciu o art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b powołanej wyżej ustawy i w istocie stanowiła ona następstwo utożsamienia przez skarżącego daty dokonania wpisu o naruszeniu z datą dokonania naruszenia przepisów o ruchu drogowym. Za trafny należy uznać zarzut skarżącego o lakoniczności uzasadnienia decyzji organu I instancji oraz braku wykonania przez organ obowiązków określonych art. 10 § 1 kpa. W ocenie składu orzekającego te naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, wobec niezakwestionowania ustalonego stanu faktycznego, nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy, a w związku z tym nie uprawniają do uchylenia kontrolowanych decyzji, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o zawieszeniu postępowania sądowego do czasu zakończenia postępowania w sprawie wydania zaświadczenia o wpisach ostatecznych dotyczących punktów karnych odpowiadających dokonanym przez skarżącego naruszeniom. Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia zostało wszczęte w dniu [...] r., a więc już po wydaniu decyzji ostatecznej, a co do zasady przywołanej na wstępie, kontrola zaskarżonej decyzji dotyczy stanu faktycznego i prawnego istniejącego na dzień wydania tej decyzji. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 151 ppsa orzeczono, jak w sentencji.