VII SA/Wa 2121/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr), Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2008 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania urządzenia reklamowego. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego C. Sp. z o.o. w W. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 20 września 2007r. firma C. Sp. z o.o. zgłosiła zamiar wykonania robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zwana dalej: prawem budowlanym, załączając projekt budowlany urządzenia reklamowego na dachu budynku wielorodzinnego przy Al. N. w W.. Decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2007r., na podstawie przepisu art. 30 ust. 7 ust. 1 prawa budowlanego, Prezydent [...] wniósł sprzeciw w sprawie przedmiotowego zgłoszenia oraz nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, poprzedzonego decyzją o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu decyzji Prezydent stwierdził, że montaż elementów konstrukcyjnych nośników reklamowych na znacznej wysokości w miejscu publicznym, może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, tym bardziej, iż stan techniczny dachu uznano jako jedynie zadowalający, a wielkość elementów, na którą składają się konstrukcje wsporcze nośników, sugeruje, iż do montażu urządzenia reklamowego wymagane jest użycie ciężkiego sprzętu. Zdaniem organu zamontowanie dwóch konstrukcji wsporczych oraz dwóch tablic reklamowych wielkości: 4 m wysokości i 12 m szerokości na dachu budynku, w znaczący sposób zmienia bryłę budynku. Mając powyższe na względzie, organ wskazał, że uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę należy poprzedzić uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ustawowym terminie C. Sp. z o.o. złożyła odwołanie od ww. decyzji, zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 77 §1 w związku z art. 7 Kpa oraz art. 107 § 3 Kpa, a także zarzucając organowi I instancji nie wykorzystanie instrumentu prawnego przewidzianego w art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2007r. Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nie podzielając zarzutu skarżącego, że decyzja wnosząca sprzeciw została wydana nie wykorzystując instrumentu prawnego przewidzianego w art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z brzmieniem art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Nie obliguje to jednocześnie organu administracji architektoniczno-budowlanej do nakładania na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązku uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów. Odnosząc się do przedmiotu zgłoszenia, organ podkreślił, że przedstawiony przez zgłaszającego projekt budowlany dwóch urządzeń reklamowych o wymiarach 12 m x 4 m, przewiduje instalację konstrukcji stalowej o znacznych rozmiarach składającą się z pięciu słupów z rur stalowych kwadratowych 100x100x4 umocowanych do belki poprzecznej 2x160, rusztu stalowego do mocowania ekranu reklamowego, dwóch pomostów obsługowych, balustrad oraz belek i słupów podpierających urządzenie mocowanych w stropodachu czterokondygnacyjnego budynku. Montaż urządzenia wymaga użycia ciężkiego sprzętu. Zakres planowanych robót budowlanych wymienionych w projekcie budowlanym, wykonanym przez inż. bud. B. K. nr upr. [...], dowodzi, iż konstrukcja nośnika reklamowego o dużych rozmiarach umieszczona na znacznej wysokości w miejscu publicznym może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, co zgodnie z przepisem art. 30 ust. 7 pkt 1 zezwala organowi administracji architektoniczno-budowlanej na nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Podkreślić również należy, że montaż tablic reklamowych, o powierzchni ok. 48 m2 każda, na dachu budynku spowoduje znaczną zmianę elewacji obiektu znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie jednej z głównych tras eksponowanych w charakterze miasta -Al. N.. W skardze do Sądu C. Sp. z o.o. zarzuciła naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 Kpa, poprzez nieprawidłowe rozpatrzenie materiału dowodowego. Spółka wskazała, że całkowicie dowolnie organ I i II instancji "sugeruje", że montaż elementów urządzenia reklamowego wymaga użycia "ciężkiego sprzętu", nie wyjaśniając jednocześnie, jaki rodzaj sprzętu miałby być użyty. W tym zakresie nastąpiła całkowita konfabulacja ze strony organu, co do okoliczności związanych z techniczną stroną instalacji urządzenia reklamowego. Organ nie poczynił w tym zakresie żadnych dodatkowych ustaleń, natomiast wielkości poszczególnych elementów składowych urządzenia reklamowego wskazane w projekcie technicznym, nie uprawniają do przyjęcia, że montaż wymaga użycia "ciężkiego sprzętu". Ponadto, załączony do zgłoszenia dokument w postaci projektu budowlanego planowanego urządzenia reklamowego, zarówno Prezydent [...], jak i Wojewoda [...] zinterpretował w sposób całkowicie wybiórczy, pasujący do przyjętej uprzednio koncepcji rozpoznania zgłoszenia z dnia 20 września 2007r., poprzez możliwość wniesienia sprzeciwu i utrzymania tego rozstrzygnięcia w mocy przez organ odwoławczy. Mając na uwadze powyższe, inwestor stawia organowi zarzut nie wyjaśnienia żadnej z okoliczności faktycznych przywołanych na potwierdzenie wystąpienia zagrożenia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia poprzez zamontowanie na dachu urządzenia reklamowego. Skarżąca Spółka stoi na stanowisku, że nie można podzielić poglądu Prezydenta [...], jak i Wojewody [...], że roboty budowlane związane z zamontowaniem nośnika reklamowego, objęte treścią zgłoszenia C. Sp. z o.o., wykazują możliwość powstania zagrożenia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia, albowiem organ w tym zakresie nie dokonał żadnych ustaleń faktycznych i nie zebrał żadnych dowodów, które pozwoliłyby na rozstrzygnięcie sprawy poprzez wydanie decyzji, której sentencję oraz uzasadnienie Spółka kwestionuje w całości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżanej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji można postawić zarzut naruszenia prawa, a w takim właśnie zakresie możliwa jest sądowa kontrola (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Zdaniem Sądu zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zapadły z naruszeniem przepisów prawa materialnego, o czym niżej, a także przepisów prawa procesowego art. 7 i 77 i 107 Kpa wobec braku dokładnego wyjaśnienia sprawy, braku wyczerpującego zbadania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz gdy zważyć, że uzasadnienie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji nie zawiera właściwej wykładni przepisów prawa. W przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy prawa budowlanego po jego nowelizacji w 2003r. (tekst jedn. Dz. U. z 2003r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.). Zgodnie z przepisami art. 29 ust. 2 pkt 6 prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu i remontowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Przedstawione w niniejszej sprawie roboty budowlane wymagają zgłoszenie, o którym mowa w przepisie art. 30 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego. W świetle powyższej argumentacji należy uznać za sprzeczne z przepisami prawa stanowisko organu odwoławczego wyrażone w zaskarżonej decyzji, że "zamierzone roboty budowlane ze względu na skalę i charakter, wykraczają poza dyspozycję art. 29 prawa budowlanego, bowiem obejmują wykonanie nowego obiektu". Z powyżej zacytowanych przepisów jednoznacznie wynika, że instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, przy czym ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6 prawa budowlanego ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego, czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, które można uznać za budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej. Prawo budowlane nie przewiduje możliwości formalnego podziału zamierzenia inwestycyjnego i stosowania do tak podzielonych części odmiennych przepisów ustaw dotyczących pozwolenia na budowę lub zgłoszenie. Ponadto art. 29 ust. 2 pkt 6 zwalnia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie tylko tablice reklamowe, ale również urządzenia reklamowe, co niewątpliwie oznacza całość urządzenia reklamowego, a więc także elementów konstrukcyjnych do mocowań samej tablicy reklamowej. W związku z tym, nie można podzielić poglądu prawnego wyrażonego w zaskarżonej decyzji o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę dla tablicy reklamowej zgłoszonej przez stronę skarżącą. W trybie art. 30 ust. 7 prawa budowlanego właściwy organ może zgłosić sprzeciw, nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na zasadach ogólnych. Jeżeli organy administracyjne uznają, iż skala wielkości, itp. robót budowlanych przy instalowaniu tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego zagraża np. bezpieczeństwu ludzi lub mienia albo zwiększa ograniczenia lub uciążliwość dla sąsiadów, może w drodze decyzji, na podstawie art. 30 ust. 7 nałożyć na inwestora obowiązek wykonania pozwolenia na budowę na roboty budowlane objęte zgłoszeniem. Uprawnienie to ma charakter uznaniowy i wymaga uzasadnienia przez organ podstaw do zastosowania art. 30 ust. 7 ww. ustawy. Kontrola przez Sąd tego typu decyzji polega, na ocenie czy organ, wydając decyzję uznaniową, nie przekroczył granic uznania administracyjnego, działając w sposób dowolny. Zdaniem Sądu, wbrew temu, co uczynił Prezydent, takie rozstrzygnięcie wymaga szczegółowego przedstawienia ustawowych przesłanek, na których je oparto. Wynikają one z zamkniętego katalogu wymienionego w ww. przepisie art. 30 ust. 7 prawa budowlanego. Przesłanki te powinny nawiązywać do przewidywanych ujemnych skutków realizacji inwestycji, i je przede wszystkim uprawdopodobnić. Organ zarówno I jak i II instancji ograniczyły merytoryczne uzasadnienie decyzji wyłącznie do stwierdzenia, iż przedmiotowe urządzenie reklamowe stwarza zagrożenie, już tylko z tego powodu, że jest dużych rozmiarów i planowane jest na dachu budynku w miejscu publicznym. Brak wyraźnych motywów orzeczenia, a taki ma miejsce w niniejszej sprawie uzasadnia zarzut, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 7, 77 i 107 § 3 Kpa. Rozpoznając ponownie sprawę, organ administracji architektoniczno-budowlanej będzie miał na uwadze powyższą argumentację. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej wyżej ustawy.