I OSK 791/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia del. WSA Jolanta Rudnicka Protokolant Magdalena Cieślak po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2009r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K.-P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 2274/07 w sprawie ze skargi M. K.-P. na decyzję Ministra Transportu z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania poświadczenia wyposażenia i warunków lokalowych dla stacji kontroli pojazdów oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 2274/07 po rozpoznaniu skargi M. K.-P. na decyzję Ministra Transportu z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania poświadczenia wyposażenia i warunków lokalowych dla stacji kontroli pojazdów skargę oddalił. Z uzasadnienia wyroku wynika, że decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] Minister Transportu utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] poświadczającą w części pierwszej zgodność wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów zgodnie z wymaganiami, odpowiednio do zakresu przeprowadzonych badań przez przedsiębiorców prowadzących podstawową stację kontroli pojazdów rodzaju A, B, T i w części drugiej odmawiającą wydania poświadczenia do wykonywania badań o rozszerzonym zakresie c, d, e, f. W dniu [...] lutego 2007 r. M. K.-P. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "[...]" M. K.-P. złożyła wniosek o wydanie poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzonych badań pojazdów rodzaju A, B, T rozszerzonego o badania c, d, e, f. Przeprowadzona kontrola stacji wykazała, że stacja spełnia wymagania pod względem wyposażenia, zgłoszona we wniosku, jako podstawowa stacja kontroli pojazdów A, B, T/c, d, e, f. Jednakże w ocenie organu, czym innym jest spełnianie wymagań pod względem wyposażenia, a czym innym jest nabycie uprawnień z mocy prawa. Organ wskazał, że stacja kontroli pojazdów w miejscowości W., ul. [...] prowadzona była przez Zakład Naprawy [...] W. K. Była to podstawowa stacja kontroli pojazdów uprawniona do wykonywania badań w zakresie A, B, T/c, d, e, f, która posiadała certyfikat wydany przez Instytut Transportu Samochodowego z dnia [...] marca 2004 r. Na jego podstawie Starosta Radomski, w dniu [...] maja 2006 r. wpisał Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "[...]" M. K.-P. do rejestru przedsiębiorstw prowadzących stacje kontroli pojazdów. Zdaniem organu skarżąca nie nabyła uprawnień do prowadzenia podstawowej stacji kontroli pojazdów z rozszerzonym zakresem badań, gdyż przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą Prawo o ruchu drogowym" dają takie uprawnienia przedsiębiorcom, którzy uzyskali uprawnienia do prowadzenia takiej stacji z rozszerzeniem o niektóre badania przypisane okręgowej stacji kontroli pojazdów, przed wejściem w życie ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1808). Dlatego też nie nabyła uprawnień do wykonywania badań specjalistycznych w zakresie c, d, e, f. Na decyzję Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] sierpnia 2007 r. skarżąca złożyła odwołanie do Ministra Transportu. Zdaniem skarżącej, decyzja organu pierwszej instancji nie uwzględnia zebranego w sprawie materiału dowodowego, a wręcz przeciwnie organ ją wydający poświadczył nieprawdę. Na uzasadnienie tego stanowiska skarżąca wskazała, że z jednej strony organ wskazał w decyzji, iż stacja kontroli pojazdów spełnia wymagania pod względem wyposażenia jako podstawowa stacja kontroli pojazdów "A,B,T,E/c,d,e,f". Z drugiej zaś organ odmówił skarżącej poświadczenia tego faktu w decyzji. Skarżąca wskazała na brzmienie art. 83 ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, który określa zakres uprawnień kontrolnych Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego. W ocenie skarżącej, organ może jedynie sprawdzić pod kątem posiadania wyposażenia kontrolno-pomiarowego oraz warunków lokalowych gwarantujących wykonywanie odpowiedniego zakresu badań technicznych pojazdów. Te warunki stacja kontroli pojazdów prowadzona przez skarżącą posiada. Natomiast rozważania organu dotyczące zmian własnościowych i ich wpływu na wydane rozstrzygnięcie, nie znajdują uzasadnienia w kompetencjach organu określonych w ustawie – Prawo o ruchu drogowym. Organem rozstrzygającym w powyższym zakresie jest właściwy miejscowo starosta lub prezydent miasta. Dlatego też, w ocenie skarżącej, decyzja wydana w toku postępowania ma na celu poświadczenie prawidłowości wyposażenia i warunków lokalowych stacji, a nie badanie jej stanu prawnego. Zatem, działania podjęte przez organ administracji publicznej, naruszają zasadę wyrażoną w art. 6 K.p.a. oraz przepisy regulujące właściwość miejscową i rzeczową organów administracji. W ocenie skarżącej, wbrew twierdzeniu organu pierwszej instancji, nie jest sprawą drugorzędną miejsce prowadzenia działalności, bowiem decyzja wydawana jest dla konkretnej oznaczonej adresem stacji kontroli pojazdów. Zdaniem skarżącej, istotą decyzji jest stacja a nie przedsiębiorca, to ona ma posiadać wyposażenie i warunki lokalowe zgodne z wymaganiami. Ponadto, w ocenie skarżącej, decyzja organu pierwszej instancji, narusza konstytucyjną zasadę prawa do dziedziczenia. Wskazała bowiem, że jest córką dotychczasowego właściciela stacji. Wobec powyższego, nie można pozbawić uprawnień tylko dlatego, że doszło do zmiany właściciela stacji kontroli pojazdów. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej od decyzji organu pierwszej instancji, Minister Transportu decyzją z dnia [...] października 2007 r., na zasadzie art. 138 § 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał na brzmienie art. 83 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym stację kontroli pojazdów może prowadzić przedsiębiorca, który spełnia warunki wskazane w ust. 3 ww. artykułu w tym m.in. posiada poświadczenie zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań. Poświadczenie to wydaje za opłatą w drodze decyzji administracyjnej Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, po dokonaniu sprawdzenia stacji kontroli pojazdów. W ocenie organu odwoławczego, decyzja organu pierwszej instancji została wydana w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa procesowego. W ocenie organu, działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów jest, zgodnie z ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095) działalnością regulowaną i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów. Wpis na tę listę uzależniono od spełnienia konkretnych warunków, spełnionych w czasie wydawania decyzji i trwających podczas jej ważności. Zdaniem organu, przewidziane w ustawie – Prawo o ruchu drogowym przesłanki odnoszą się do zindywidualizowanej osoby przedsiębiorcy, zatem poświadczenie Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego wydawane jest dla przedsiębiorcy, a nie dla stacji kontroli pojazdów. Dlatego też, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego rozpatrując wniosek skarżącej o wydanie poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań obowiązany jest zebrać materiał dowodowy oraz dokonać analizy złożonego wniosku celem ustalenia, czy przedsiębiorca spełnia określone ustawą przesłanki, a więc czy jest osobą uprawnioną do złożenia wniosku. Organ wskazał na ustalenia dokonane w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jak również na obowiązujące przepisy ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z nimi, przewiduje się dwa typy stacji kontroli pojazdów, tj. podstawową i okręgową. Oznacza to, że przepisy nie przewidują możliwości prowadzenia stacji podstawowej przez przedsiębiorcę, któremu udzielano by prawa do przeprowadzania niektórych badań zastrzeżonych dla stacji okręgowej. Organ zwrócił uwagę, że ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1808) wprowadziła odstępstwo od tej zasady, bowiem umożliwiono przedsiębiorcom prowadzącym podstawowe stacje kontroli pojazdów z rozszerzonym zakresem badania dalsze prowadzenie działalności w dotychczasowym zakresie. Jak podkreślił organ, regulacja ta dotyczyła jednakże tylko i wyłącznie tych przedsiębiorców, którzy posiadali zezwolenie starosty na prowadzenie takiej działalności, wydane przed dniem wejścia w życie przepisów ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej, czyli przed dniem 21 sierpnia 2004 r. Według organu, adresatem normy jest przedsiębiorca nie zaś przedsiębiorstwo, a ponieważ skarżąca, nie posiadała takiego zezwolenia to przepisy ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej nie mają do niej zastosowania. Na powyższą decyzję Ministra Transportu z dnia [...] października 2007 r. skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wniosła o stwierdzenie jej nieważności oraz poprzedzającej decyzji Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w części dotyczącej odmowy wydania przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego w Warszawie poświadczenia wyposażenia i warunków lokalowych dla podstawowej stacji kontroli pojazdów w W. ul. [...] z rozszerzeniami c, d, e, f. W skardze do Sądu skarżąca zarzuciła decyzji: 1) rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 20 K.p.a. poprzez wydanie przez Ministra Transportu decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji mimo istniejących przesłanek jej uchylenia w postaci braku właściwości rzeczowej po stronie Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego w Warszawie do rozstrzygania kwestii legalności wpisów, dotyczących podmiotów w rejestrze przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów, przy wydawaniu poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych, o których mowa w art. 83 ust. 3 pkt 5 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, 2) sprzeczność istotnych ustaleń organów wynikającą z protokołu kontroli stacji z treścią wydanego rozstrzygnięcia w postaci wydania decyzji o odmowie wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych w sytuacji, gdy stacja spełniała wymagania pod względem technicznym dla stacji o rozszerzonym zakresie badań – art. 77 i 107 K.p.a., 3) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 83 ust. 1 pkt 1 lit. b/ ustawy – Prawo o ruchu drogowym poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy zapis ustawy wyraźnie i precyzyjnie odnosi się do stacji, a nie przedsiębiorcy czy też przedsiębiorstwa oraz uznanie, że uprawnienia te nie przechodzą na następców prawnych. W ocenie skarżącej, ustawa – Prawo o ruchu drogowym określa zakres badań technicznych stacji a nie przedsiębiorcy. Zatem, niezgodne z prawem jest stanowisko organu, który stwierdził, że uprawnienia na prowadzenie stacji kontroli pojazdów wydawane są na rzecz przedsiębiorcy a nie na rzecz tej stacji. Zdaniem skarżącej, decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej. Skarżąca wskazała na art. 83 ust. 4 i ust. 3 pkt 5 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, regulujące poświadczenie zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów. Zdaniem skarżącej, poświadczenie, o którym mowa w art. 84 ust. 3 pkt 5 i ust. 4 – Prawo o ruchu drogowym, dotyczy jedynie badania stanu technicznego w zakresie spełniania przez stację kontroli pojazdów wymagań przedmiotowych przewidzianych rozporządzeniem Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów (Dz.U. Nr 40, poz. 275). Konkludując, w ocenie skarżącej w zakresie kompetencji tego organu nie leżą więc sprawy dotyczące wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów, które zgodnie art. 83a ustawy – Prawo o ruchu drogowym zastrzeżone są wyłącznie do kompetencji starosty właściwego ze względu na miejsce wykonywania działalności gospodarczej objętej wpisem. Wobec powyższego, Transportowy Dozór Techniczny nie posiada uprawnień do rozstrzygania spraw podmiotowych dotyczących wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów i rozstrzygania, czy dany podmiot nabył czy też nie, uprawnienia do prowadzenia danej działalności gospodarczej, jako działalności regulowanej w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego wydaje jedynie poświadczenie o zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów. Ponadto skarżąca wskazała, podobnie jak w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, na okoliczność nabycia praw do prowadzenia stacji kontroli pojazdów z rozszerzonym zakresem badań, jak również na wykreślenie i zaktualizowanie danych rejestrowych po stronie właściciela przez Starostę Radomskiego. Z nowego wpisu wynika, że uprawnienia do prowadzenia badań o rozszerzonym zakresie posiada Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe M. K.-P. z siedzibą w W., prowadząca stację kontroli pojazdów w W. przy ul. [...]. W ocenie skarżącej, decyzja Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] sierpnia 2007 r. podważa dokonany przez Starostę Radomskiego wpis w rejestrze działalności gospodarczej. Stanowisko wyrażone w tej decyzji, zdaniem skarżącej, jest sprzeczne z art. 83 ust. 1 pkt 1 lit. b/ ustawy – Prawo o ruchu drogowym, bowiem przepis ten precyzyjnie określił, że zezwolenie starosty na wykonywanie badań o rozszerzonym zakresie wydane przed dniem wejścia w życie ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej dotyczy stacji (rozumianej jako stacja kontroli pojazdów) a nie przedsiębiorcy. Jak podkreśliła skarżąca, przedmiotowa stacja została przejęta wraz z wszystkimi uprawnieniami. Nie doszło do zmiany jej statusu jak i charakteru, a dokonana zmiana podmiotu w wyniku przekształceń własnościowych nie spowodowała utraty dotychczasowych uprawnień przez stację. Na poparcie swojego stanowiska w tej sprawie, skarżąca wskazała również na przepis art. 83 ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, w oparciu o który poświadczenie wydane przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego zachowuje swoją ważność, do czasu zmiany stanu faktycznego, dla którego zostało wydane. Przedsiębiorca, który nabył stację ma prawo posługiwać się takim poświadczeniem, do czasu upływu 5 lat od jego wydania lub do zmiany stanu faktycznego. Według skarżącej, w sprawie niniejszej nastąpiło ważne nabycie stacji kontroli pojazdów i nie doszło do zmiany, w sensie technicznym, stanu faktycznego stacji, to nowy właściciel ma prawo korzystać, ze stacji w takim zakresie, jakim ją nabył, a zaskarżona decyzja pozbawia go jako przedsiębiorcy de facto prawa do uzyskania poświadczenia w zakresie uprawnień stacji niezbędnych do wykonywania działalności w zakresie rozszerzonym. Będący obecnie w obrocie prawnym akt nabycia stacji przenosił jej własność w pełnym zakresie uprawnień, także w zakresie kwestionowanym przez organ administracji i w takim zakresie powinien mieć prawo ją prowadzić. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury podtrzymał zawarte w zaskarżonej decyzji stanowisko i wniósł o jej oddalenie. W powołanym na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił. Sąd wskazał, że działalność w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów jest działalnością regulowaną, której wykonywanie wymaga spełnienia szczególnych warunków określonych przepisami prawa i uzyskanie wpisu w rejestrze działalności regulowanej (art. 83 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym). Wymogi, jakie ma spełniać przedsiębiorca, prowadzący stację kontroli pojazdów zostały określone w art. 83 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Jednym z nich (art. 83 ust. 3 pkt 5 ww. ustawy), jest posiadanie przez przedsiębiorcę poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań, wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów. Poświadczenie to wydawane jest w drodze decyzji przez Dyrektora Dozoru Technicznego po dokonaniu sprawdzenia stacji kontroli pojazdów (art. 83 ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym). Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej Spółki, iż organ wydający poświadczenie ma ograniczyć się tylko do sprawdzenia wyposażenia kontrolno-pomiarowego i warunków lokalowych gwarantujących wykorzystywanie odpowiedniego zakresu badań technicznych pojazdów, czyli ma potwierdzić określony stan faktyczny w oderwaniu od osoby, dla której poświadczenie jest wydawane. Sąd pierwszej instancji wskazał, że adresatem decyzji, wydawanej przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego jest przedsiębiorca, który następnie, aby podjąć regulowaną działalność powinien uzyskać wpis do rejestru prowadzonego przez starostę, właściwego ze względu na miejsce wykonywania działalności objętej wpisem (art. 83a ust. 1 Prawa o ruchu drogowym). Aby uzyskać wpis przedsiębiorca powinien złożyć wniosek oraz oświadczenie o spełnieniu warunków wymaganych do wykonywania tej działalności (art. 83a ust. 3, 4, 5, 6 ustawy – Prawo o ruchu drogowym). W rejestrze obok innych danych ujawnia się zakres badań, wynikający z poświadczenia wydawanego przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego. Organ rejestrowy nie ma prawnego obowiązku weryfikacji danych, informacji i dokumentów przed dokonaniem wpisu do rejestru. Obowiązek taki powstaje ex post wpisu do rejestru w ramach wykonywanego przez Starostę nadzoru stosownie do art. 83b ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Obowiązująca w dacie wydania zaskarżonych decyzji ustawa – Prawo o ruchu drogowym w art. 83 ust 1 przewiduje przeprowadzenie badań technicznych pojazdów przez dwa rodzaje stacji, tj. podstawową stację kontroli pojazdów i okręgową stację kontroli pojazdów oraz określa zakres przeprowadzonych przez te stacje badań. Zatem ustawa, co do zasady nie dopuszcza możliwości prowadzenia przez przedsiębiorcę stacji podstawowej, któremu udzielono by prawo do przeprowadzenia niektórych badań zastrzeżonych dla stacji okręgowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał jednocześnie, że jedynym wyjątkiem od tej zasady jest regulacja zawarta w art. 73 ust. 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2004 r. Nr 173, poz. 1808). Przepis ten, umożliwił przedsiębiorcom prowadzącym podstawowe stacje kontroli pojazdów z rozszerzonym zakresem badania, na podstawie zezwolenia Starosty ważnego w dniu wejścia w życie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, tj. w dniu 21 sierpnia 2004 r. na prowadzenie działalności w dotychczasowym zakresie. Sąd ten wskazał, że bezspornym jest w sprawie, że skarżąca w dniu 21 sierpnia 2004 r. takich uprawnień nie posiadała. Z przedstawionych przez stronę wyjaśnień i dokumentów, jak ustaliły to organy wydające decyzję w niniejszej sprawie, w tej dacie istniała stacja kontroli pojazdów w miejscowości W. ul [...] prowadzona przez W. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "Zakład Naprawy [...] W. K.". W wyniku przekształcenia owego przedsiębiorstwa powstał nowy podmiot pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "[...]" M. K.-P. Na podstawie certyfikatu ITS wydanego w dniu [...] marca 2004 r., a dotyczącego przedsiębiorstwa – Zakład Naprawy [...] W. K., Starosta Radomski, w dniu [...] maja 2006 r. wpisał do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "[...]" M. K.-P.. Sąd pierwszej instancji podniósł również, że Zakład Naprawy [...] W. K. i Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "[...]" M. K.-P. to dwa różne podmioty gospodarcze. W wyniku zmian o charakterze własnościowym stacji W. K. nie przekazał swoich uprawnień, co do prowadzenia stacji kontroli pojazdów do badania pojazdów rodzaju "A, B, T /c, d e, f", albowiem uprawnienia te o charakterze administracyjnym były związane wyłącznie z jego osobą, jako podmiotu gospodarczego prowadzącego działalność gospodarczą. Tylko W. K. mógł prowadzić działalność gospodarczą do końca ważności wydanego mu certyfikatu. Z chwilą zakończenia działalności i wykreślenia go z rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów wygasły jego uprawnienia dotyczące przedsiębiorcy. Uprawnieniami związanymi z osobą przedsiębiorcy są certyfikaty i zezwolenia. Są to prawa o charakterze administracyjnym. Wydane zostały w drodze indywidualnych aktów administracyjnych dla konkretnych podmiotów. Nie należą więc do przedsiębiorstwa o charakterze przedmiotowym. W konkluzji uzasadnienia, uznając, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, zaś zaskarżona decyzja Ministra Transportu i decyzja Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] sierpnia 2007 r. w pkt 2 odpowiadają prawu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła M. K.-P. zaskarżając go w całości, zaskarżonemu wyrokowi zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 83 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że podjęcie przez skarżącą działalności regulowanej wymaga (wymagało) dokonania wpisu do rejestru prowadzonego przez starostę podczas gdy wpis ten jest czynnością materialno-techniczną, ma charakter wyłącznie deklaratoryjny i nie determinuje oraz nie decyduje o podjęciu (lub nie) działalności gospodarczej (regulowanej), 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 83 ust. 3 pkt 5 i art. 83 ust. 4 ustawy –Prawo o ruchu drogowym przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że poświadczenie wydawane przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego może wykraczać poza sprawdzenie wyposażenia kontrolno-pomiarowego i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów, podczas gdy poświadczenie takie ma ściśle określony ustawowo przedmiotowy zakres, 3) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 83 ust. 3 pkt 5 i art. 83 ust. 4 w zw. z art. 83 ust. 1 pkt 1 lit. b/ ustawy – Prawo o ruchu drogowym przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że poświadczenie wydawane przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego ma charakter ściśle spersonalizowany, podczas gdy poświadczenie takie ma w istocie cechy aktu administracyjnego rzeczowego, jest decyzją poświadczającą określony stan faktyczny w całości oderwany od podmiotu, do którego jest adresowane, 4) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w odniesieniu do stwierdzenia WSA o rzekomym nieprzekazaniu przez Pana W. K. skarżącej swoich uprawnień do prowadzenia stacji kontroli pojazdów, zwłaszcza, że z niebudzącego wątpliwości materiału dowodowego sprawy wynika zupełnie innych wniosek, tymczasem Sąd poprzestał w uzasadnieniu na "suchym" stwierdzeniu bez przywołania podstawy faktycznej i prawnej swego stanowiska, względnie 5) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez wydanie zaskarżonego wyroku nie na podstawie całokształtu akt sprawy, tj. z pominięciem istotnych dla sprawy dokumentów znajdujących się w aktach sprawy i wynikających z nich faktów, w szczególności z pominięciem dokumentów potwierdzających dokonanie wpisu przedsiębiorstwa skarżącej w dniu [...] maja 2006 r. przez Starostę Radomskiego do rejestru działalności regulowanej, po przeprowadzeniu przez Starostę Radomskiego wnikliwego badania podstaw tego wpisu, w szczególności podstaw faktycznych i prawnych sukcesji skarżącej w odniesieniu do stacji kontroli pojazdów położonej w W. przy ul. [...] od W. K. Sąd w ogóle nie uwzględnił tej okoliczności w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Skarżąca przyjmuje zatem, że Sąd wyrokował bez analizy tej okoliczności, 6) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się przez WSA do niektórych zarzutów zawartych w skardze w szczególności w odniesieniu do działania organów administracji w sprzeczności z art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz sprzeczności ustaleń protokołu kontroli z decyzją dyrektora TDT, (co podkreśla sam Dyrektor TDT w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji). Wnoszący skargę kasacyjną podniósł, że skarżąca od co najmniej 1999 r. prowadzi działalność gospodarczą. W dniu [...] maja 2006 r. skarżąca uzyskała od Pana W. K. (ojca skarżącej) pełnię praw i obowiązków do przedsiębiorstwa ojca skarżącej, w tym uprawnienia do ww. certyfikatu ITS wydanego w dniu [...] marca 2004 r. m.in. na tej podstawie skarżąca dokonała zmiany nazwy prowadzonego na jej imię przedsiębiorstwa na Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "[...]" M. K.-P. oraz została wpisana w dniu [...] maja 2006 r. przez Starostę Radomskiego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów. Wnoszący skargę kasacyjną podkreślił, że Starosta Radomski wnikliwie badał zagadnienie sukcesji praw i obowiązków pomiędzy przedsiębiorstwem Pana W. K. a przedsiębiorstwem skarżącej. W treści decyzji Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego ("TDT") z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...], która wywołała niniejsze postępowanie czytamy cyt.: "korespondencja w ww. sprawie pomiędzy TDT a Starostą Radomskim dotycząca zamiany zaświadczenia Starosty nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. zakończyła się podtrzymaniem przez Starostę stanowiska – odmiennego niż TDT, iż na podstawie art. 551 i 552 K.c. przedsiębiorstwo nabywcy nabyło również uprawnienia zbywcy w zakresie prowadzenia SKP". Z chwilą wygaśnięcia ważności ww. certyfikatu ITS wydanego w dniu [...] marca 2004 r. Skarżąca zwróciła się zgodnie z właściwością rzeczową do Dyrektora TDT o wydanie "nowego certyfikatu", tj. zgodnie z art. 83 ust. 3 pkt 5 ustawy – Prawo o ruchu drogowym o wydanie poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych. Dyrektor TDT odmówił częściowo skarżącej wydania poświadczenia do wykonywania badań o rozszerzonym zakresie c, d, e, f. Decyzję tę utrzymał w mocy mimo odwołania skarżącej Minister Transportu. Skarżąca złożyła skargę na obie ww. decyzje do WSA w Warszawie, zaś WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 10 marca 2008 r. oddalił skargę. Zdaniem skarżącej zaskarżony wyrok jest wadliwy. WSA naruszył co najmniej kilkakrotnie przepisy prawa materialnego dokonując wadliwej interpretacji tych przepisów oraz przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności WSA wadliwie zinterpretował art. 83 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym przyjmując, że podjęcie przez skarżącą działalności regulowanej wymaga dokonania wpisu do rejestru prowadzonego przez starostę, podczas gdy wpis taki ma charakter wyłącznie deklaratoryjny, jest czynnością materialno-techniczną i nie determinuje oraz nie decyduje o podjęciu działalności gospodarczej (w tym regulowanej). Zdaniem skarżącej to nie wpis kreuje dla danego przedsiębiorcy uprawnienie do wykonywania działalności regulowanej, gdyż uprawnienie to powstaje z mocy samego prawa, po spełnieniu określonych warunków. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną Sąd naruszył art. 83 ust. 3 pkt 5 i art. 83 ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym przez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że Dyrektor TDT był uprawniony do badania czy skarżąca nabyła uprawnienia do prowadzenia działalności gospodarczej, podczas gdy wyłączną kompetencję w tym zakresie posiada starosta. Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r., o dozorze technicznym (Dz.U. Nr 122, poz. 1321 ze zm.) dozorem technicznym są określone działania zmierzające do zapewnienia bezpiecznego funkcjonowania urządzeń technicznych. Dozór techniczny jest wykonywany przez jednostki dozoru technicznego. Jedną z takich jednostek jest Transportowy Dozór Techniczny. Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 marca 2001 r. w sprawie nadania statutu Transportowemu Dozorowi Technicznemu określa jaki jest zakres działania TDT. Stosownie do postanowień tego przepisu do zakresu działania TDT należy wykonywanie zadań określonych w art. 44 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym, a w szczególności m.in.: wykonywanie dozoru technicznego nad urządzeniami technicznymi wymienionymi w art. 44 pkt 1 ww. ustawy, oraz innymi urządzeniami technicznymi podlegającymi dozorowi TDT na podstawie odrębnych przepisów, wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach wynikających z wykonywania dozoru technicznego. W przypadku stacji kontroli pojazdów zgodnie z przepisem art. 83 ust. 3 pkt 5 oraz ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym Dyrektor TDT poświadcza w drodze decyzji zgodność wyposażenia i warunków lokalowych z wymogami odpowiednio do zakresu przeprowadzonych badań wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów. Poświadczenie powyższe wydaje się po dokonaniu sprawdzenia stacji kontroli pojazdów. Szczegółowe wymagania w stosunku do stacji kontroli pojazdów określone są w Rozporządzeniu Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne (Dz.U. Nr 40, poz. 275). Analiza powyższych regulacji prowadzi zdaniem skarżącej do wniosku, że decyzja Dyrektora TDT jest decyzją poświadczającą określony stan faktyczny, tj. czy stacja, a zatem zespół urządzeń lokalowo-sprzętowych podlegająca sprawdzeniu spełnia wymagania dotyczące wyposażenia i warunków lokalowych określone w odpowiednich przepisach szczególnych. Do zakresu kompetencji tego organu nie należy natomiast rozstrzyganie, jakiego rodzaju badania techniczne jest uprawniona wykonywać określona stacja kontroli pojazdów, a jedynie potwierdzenie czy jest ona przygotowana lokalowo i sprzętowo do ich przeprowadzenia. Dla podjęcia działalności w zakresie kontroli pojazdów konieczne jest spełnienie przez przedsiębiorcę szczególnych warunków określonych przez przepisy dotyczące tej działalności i uzyskanie wpisu w rejestrze działalności regulowanej (art. 64 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej Dz.U. Nr 173, poz. 1807). Warunki te zostały określone w art. 83 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Jedynym warunkiem – o charakterze proceduralnym – uzyskania przez przedsiębiorcę wpisu do rejestru działalności regulowanej jest złożenie przez niego oświadczenia o spełnieniu warunków wymaganych do wykonywania tej działalności (art. 65 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej). Treść tego oświadczenia została określona w art. 83a ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Zawiera ono m.in. stwierdzenie o spełnieniu warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów, określonych w ustawie – Prawo o ruchu drogowym. Wpis do rejestru jest deklaratoryjny. Organem właściwym do prowadzenia rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów jest starosta właściwy ze względu na miejsce wykonywania działalności objętej wpisem (art. 83a ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym). Spełnienie przez przedsiębiorcę warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej podlega kontroli, w szczególności przez organ prowadzący rejestr danej działalności (art. 70 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej). A zatem organ prowadzący rejestr działalności regulowanej jest nie tylko organem rejestrowym, lecz również organem, do którego zadań (i kompetencji) należy sprawowanie kontroli, a także nadzoru w zakresie podejmowania i wykonywania określonej działalności regulowanej. Przedmiot kontroli przeprowadzonej w trybie ww. artykułu stanowi zdaniem skarżącej ustalenie spełnienia bądź też niespełnienia przez przedsiębiorcę materialnych warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej. Z mocy art. 83b ustawy – Prawo o ruchu drogowym starosta sprawuje nadzór nad stacjami kontroli pojazdów i w jego ramach może wydać decyzję o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę stacji kontroli pojazdów, skreślając przedsiębiorcę z rejestru działalności regulowanej, jeżeli przedsiębiorca m.in. złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 83a ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym niezgodnie ze stanem faktycznym. Czynności kontrolne mogą być powierzone przez starostę Dyrektorowi Transportowego Dozoru Technicznego w drodze porozumienia (art. 83b ust. 3 cyt. ustawy). Porozumienie takie pomiędzy wskazanymi podmiotami nie zostało jednak zawarte. A zatem tylko starosta w ramach swoich zadań nadzorczych był uprawniony do kontroli, czy skarżąca może prowadzić podstawową stację kontroli pojazdów przeprowadzającą niektóre badania techniczne, które w majestacie prawa mogą wykonywać okręgowe stacje kontroli pojazdów. Starosta w dniu 19 maja 2006 r. dokonał wpisu skarżącej do rejestru działalności regulowanej jako podmiotu wykonującego badania techniczne pojazdów w przedmiotowej stacji kontroli pojazdów w rozszerzonym zakresie, tj. w takim samym zakresie co poprzednie przedsiębiorstwo, wobec posiadania przez skarżącą dokumentów potwierdzających uprawnienie skarżącej do prowadzenia podstawowej stacji kontroli pojazdów w rozszerzonym zakresie badań c, d, e, f. Starosta działał przy tym w ramach swoich uprawnień kontrolnych, a Dyrektor TDT, wobec braku stosownego porozumienia, nie był uprawniony do badania czy skarżąca nabyła uprawnienia do prowadzenia działalności gospodarczej w określonym zakresie. Wskazane powyżej przepisy ograniczają uprawnienia tego organu do spraw technicznych co oznacza, że po przeprowadzeniu sprawdzenia danej stacji kontroli pojazdów organ w drodze decyzji, potwierdza ustalony stan faktyczny, poświadczając zgodność wyposażenia warunków lokalowych z wymogami określonymi we wskazanym powyżej rozporządzeniu, bądź też odmawiając wydania takiego poświadczenia, gdy zgodność taka nie będzie zachodzić. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną organ pierwszej instancji, nie jest uprawniony do podważania wpisu w rejestrze regulowanej działalności gospodarczej. Jednocześnie zarzucono, że Sąd naruszył art. 83 ust. 3 pkt 5 i art. 83 ust. 4 w zw. z art. 83 ust. 1 pkt 1 lit. b/ ustawy – Prawo o ruchu drogowym przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że poświadczenie wydawane przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego ma charakter ściśle spersonalizowany, podczas gdy poświadczenie takie ma w istocie cechy aktu administracyjnego rzeczowego, jest decyzją poświadczającą określony stan faktyczny w całości oderwany od podmiotu, do którego jest adresowane. Ponadto zdaniem skarżącej Sąd naruszył przepisy postępowania, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w odniesieniu do stwierdzenia WSA o rzekomym nieprzekazaniu przez Pana W.K. skarżącej swoich uprawnień do prowadzenia stacji kontroli pojazdów, zwłaszcza, że z niebudzącego wątpliwości materiału dowodowego sprawy wynika zupełnie inny wniosek. Sąd poprzestał w uzasadnieniu na "suchym" stwierdzeniu bez przywołania podstawy faktycznej i prawnej swego stanowiska. Naruszenie ma istotny wpływ na wynik sprawy – uniemożliwia bowiem skarżącej polemikę z tą wadliwą tezą. Alternatywnie skarżąca podniosła, że naruszenie przepisów postępowania jakich dopuścił się WSA może polegać na naruszeniu art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez wydanie zaskarżonego wyroku nie na podstawie całokształtu akt sprawy, tj. z pominięciem istotnych dla sprawy dokumentów znajdujących się w aktach sprawy i wynikających z nich faktów, w szczególności z pominięciem dokumentów potwierdzających dokonanie wpisu przedsiębiorstwa skarżącej w dniu [...] maja 2006 r. przez Starostę Radomskiego do rejestru działalności regulowanej, po przeprowadzeniu przez Starostę Radomskiego wnikliwego badania podstaw tego wpisu, w szczególności podstaw faktycznych i prawnych sukcesji skarżącej w odniesieniu do stacji kontroli pojazdów położonej w W. przy ul. [...] od W. K. Sąd w ogóle nie uwzględnił tej okoliczności w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Skarżąca przyjmuje zatem, że Sąd wyrokował bez analizy tej okoliczności, tj. bez uwzględnienia całokształtu akt sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną przedmiotowemu orzeczeniu zarzucił ponadto naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się przez WSA do niektórych zarzutów zawartych w skardze, w szczególności w odniesieniu do działania organów administracji w sprzeczności z art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz sprzeczności ustaleń protokołu kontroli z decyzją Dyrektora TDT. Uzasadnienie orzeczenia nie zawiera w tym zakresie żadnych możliwych do polemiki fragmentów. W konkluzji skargi kasacyjnej skarżąca M. K.-P. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu administracyjnego na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania poniesionych przed sądem pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie nie posiada usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Rozważania w niniejszej sprawie należy poprzedzić przypomnieniem regulacji prawnych dotyczących jej przedmiotu. Stosownie do art. 83 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją ustawy dokonaną ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1808 ze zm.) badanie techniczne pojazdu przeprowadzane było w stacji kontroli pojazdów posiadającej zezwolenie starosty. Zezwolenie określało rodzaj i zakres wykonywanych przez nią badań technicznych. Wyróżniało się następujące rodzaje stacji: 1) stacje kontroli pojazdów – przeprowadzające badania obejmujące sprawdzenie oraz ocenę prawidłowości działania poszczególnych zespołów i układów pojazdu, zwłaszcza pod względem bezpieczeństwa jazdy i ochrony środowiska; 2) okręgowe stacje kontroli pojazdów – przeprowadzające badania co do zgodności z warunkami technicznymi autobusu, którego dopuszczalna prędkość na autostradzie i drodze ekspresowej wynosi 100 km/h, pojazdu odpowiednio przystosowanego lub wyposażonego zgodnie z przepisami o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, pojazdu przystosowanego do zasilania gazem, pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy za granicą (przed rejestracją w kraju), pojazdu zabytkowego, pojazdu marki "[...]" oraz pojazdu skierowanego na badania techniczne przez organ kontroli ruchu drogowego lub starostę. Obowiązujące wówczas przepisy dopuszczały możliwość upoważnienia przez starostę w wydanym zezwoleniu stacji kontroli pojazdów prowadzących badania opisane w pkt 1 do wykonywania niektórych badań należących do okręgowych stacji kontroli pojazdów (art. 83 ust. 5 ustawy – Prawo o ruchu drogowym). W związku z wejściem w życie ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1807) z mocy art. 22 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej art. 83 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym otrzymał nowe brzmienie, zgodnie z którym badanie techniczne jest przeprowadzane na koszt właściciela pojazdu przez: 1) podstawową stację kontroli pojazdów – w zakresie: a) sprawdzenia oraz oceny prawidłowości działania poszczególnych zespołów i układów pojazdu, w szczególności pod względem bezpieczeństwa jazdy i ochrony środowiska, b) badań technicznych, o których mowa w lit. a/ oraz niektórych badań technicznych, o których mowa w pkt 2, jeżeli stacja posiadała zezwolenie starosty na wykonywanie tych badań wydane przed dniem wejścia w życie ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej; 2) okręgową stację kontroli pojazdów – w zakresie badań technicznych określonych w pkt 1 lit. a/ oraz w zakresie badań co do zgodności z warunkami technicznymi autobusu, którego dopuszczalna prędkość na autostradzie i drodze ekspresowej wynosi 100 km/h, pojazdu przeznaczonego do przewozu towarów niebezpiecznych, pojazdu przystosowanego do zasilania gazem, pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy za granicą (przed rejestracją w kraju), pojazdu zabytkowego, pojazdu marki "[...]", pojazdu, w którym dokonano zmian konstrukcyjnych lub wymiany elementów powodujących zmianę danych w dowodzie rejestracyjnym, pojazdu skierowanego na badania techniczne przez organ kontroli ruchu drogowego lub starostę oraz pojazdu sprowadzonego z zagranicy i noszącego ślady uszkodzeń lub którego stan techniczny wskazuje na naruszenie elementów nośnych konstrukcji pojazdu, mogących stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Jednocześnie dotychczasowy ust. 2 art. 81, w myśl którego starosta wydawał zezwolenie na przeprowadzenie badań technicznych pojazdów przedsiębiorcy spełniającemu warunki określone w pkt 1–7 przepisu, uzyskał nową następująca treść: "Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1807) i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów." Jak wynika z porównania dotychczas obowiązujących przepisów regulujących działalność związaną z prowadzeniem stacji kontroli pojazdów z przepisami obowiązującymi od dnia 21 sierpnia 2004 r., tj. w brzmieniu po nowelizacji, jedną z wprowadzonych zmian była likwidacja zezwoleń starosty na prowadzenie badań technicznych pojazdu przez stacje kontroli pojazdów. Konsekwencje wynikające z likwidacji zezwoleń przewidziane zostały w art. 73 ust. 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej. W myśl tego przepisu zezwolenia, licencje i zgody na wykonywanie działalności gospodarczej udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej zachowują ważność do dnia upływu terminu, na który zostały udzielone. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że ojciec skarżącej w dniu [...] maja 2003 r., a wiec przed wejściem w życie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej uzyskał od Starosty Radomskiego zezwolenie na prowadzenie stacji kontroli pojazdów o podstawowym zakresie badań pojazdów rodzaju A, B, T z jednoczesnym rozszerzeniem tego zakresu o badania: b, c, d, e, f – w stosunku do pojazdów objętych upoważnieniem. W zezwoleniu zapisano również, iż termin jego ważności upływa w dniu [...] grudnia 2005 r. W dniu [...] lutego 2007 r. skarżąca złożyła wniosek o wydanie jej poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych prowadzonej przez nią podstawowej stacji kontroli pojazdów z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań. Podstawę wniosku stanowił art. 83 ust. 3 pkt 5 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym stację kontroli pojazdów może prowadzić przedsiębiorca posiadający m.in. poświadczenie zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów. Oświadczenie to stosownie do art. 83 ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym wydaje w drodze decyzji Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego. W dacie wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania poświadczenia udzielone jej ojcu zezwolenie na prowadzenie badań technicznych pojazdów w rozszerzonym zakresie było nieważne (utraciło ważność 31 grudnia 2005 r.), co oznacza, iż w sprawie nie znajdował zastosowania art. 83 ust. 1 pkt 1 lit. b/ ustawy – Prawo o ruchu drogowym. W takiej sytuacji wywody Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie poświęcone bytowi skarżącej jako nowego przedsiębiorcy oraz rozważania dotyczące dopuszczalności przejścia uprawnień wynikających z zezwolenia uzyskanego przez ojca skarżącej na skarżącą i charakteru wpisu do rejestru należy ocenić jako niemające żadnego znaczenia w sprawie. Skoro w obowiązującym stanie prawnym możliwość prowadzenia przez podstawowe stacje kontroli pojazdów badań w zakresie przewidzianym dla okręgowych stacji kontroli pojazdów ograniczona została tylko do przypadku, o jakim mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1 lit. b/ ustawy, a prowadzona przez skarżącą stacja nie posiada zezwolenia, o jakim mowa w przepisie, bowiem zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej zezwolenia zachowują ważność do dnia upływu terminu, na który zostały udzielone, a termin ten upłynął w dniu [...] grudnia 2005 r., poświadczenie przez organ zgodności wyposażenia i warunków lokalowych na potrzeby prowadzenia badań technicznych pojazdów w zakresie wykraczającym poza zakres wyznaczony art. 83 ust. 1 pkt 1 lit. a/ ustawy – Prawo o ruchu drogowym byłoby nieuzasadnione. W tej sytuacji nie można zgodzić się z zarzutami skargi kasacyjnej opisanymi w pkt 4 dotyczącymi niewyjaśnienia przez Sąd I instancji zajętego stanowiska w kwestii nieprzekazania uprawnień wynikających z udzieleniem zezwolenia W.K. dla skarżącej. Jak już wskazano zezwolenie, o jakim mowa utraciło ważność z dniem [...] grudnia 2005 r. Z tym dniem wszelkie uprawnienia wynikające z udzielonego zezwolenia wygasły, nie mogły więc być przedmiotem przeniesienia na skarżącą. Konsekwencją powyższego jest okoliczność, iż wpis przedsiębiorstwa skarżącej do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów nastąpił z określeniem zakresu badań, do przeprowadzenia których skarżąca jako przedsiębiorca prowadzący podstawową stację kontroli pojazdów nie była uprawniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. Przede wszystkim Sąd I instancji nie naruszył art. 83 ust. 2 ww. ustawy twierdząc, iż aby podjąć działalność regulowaną przedsiębiorca powinien uzyskać wpis do rejestru. Powyższe twierdzenie znajduje pełne uzasadnienie zarówno w przepisach ustawy – Prawo o ruchu drogowym – art. 83 ust. 2 jak i art. 67 ust. 1 i ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Jednocześnie twierdzenie to w żadnym razie nie koliduje ze stanowiskiem autora skargi kasacyjnej co do charakteru wpisu i skutków z nim związanych. Należy zgodzić się z tym, że wpis ma charakter deklaratoryjny, oraz że nie decyduje o podjęciu działalności gospodarczej, jednak jakiekolwiek rozważania w tym temacie nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy i dlatego z punktu widzenia podstaw kasacyjnych nie mogą być skuteczne. Z przyczyn podanych wcześniej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył art. 83 ust. 3 pkt 5 i ust. 4 w zw. z art. 83 ust. 1 pkt 1 lit. b/ ustawy – Prawo o ruchu drogowym i z tych względów zaskarżony wyrok pomimo jego częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.