VI SA/Wa 67/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2008 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za jednoczesne używanie kilku wykresówek przez kierowcę oddala skargę VI SA/Wa 67/08 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] marca 2007 r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na M. P. karę pieniężną w wysokości 1900 złotych. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...]: 1. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, 2. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za jednoczesne używanie kilku wykresówek przez kierowcę. Rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Transportu Drogowego zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] nałożył na M. P. karę pieniężną w wysokości 5700 złotych. Niniejsza decyzja została następnie uchylona decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] i przekazana do ponownego rozpoznania sprawy. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w wyniku ponownego rozpoznania sprawy wydał decyzję z dnia [...] marca 2007 r., nr [...]. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, że w dniu 8 czerwca 2006r. w P. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli drogowej pojazd samochodowy marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą. Pojazdem na trasie [...] kierował S. Ł. i wykonywał transport drogowy rzeczy zgodnie z okazanym dokumentem przewozowym [...] nr [...] oraz wypisem z licencji nr [...]. Organ ustalił, że kierowca prowadząc pojazd w dniach: 1) 22/23 maja 2006r. skrócił czas dziennego odpoczynku do 8 godzin i 20 minut, 2) 23/24 maja 2006 skrócił czas dziennego odpoczynku do 7 godzin i 40 minut. 3) 26/27 maja 2006 skrócił czas dziennego odpoczynku do 7 godzin i 50 minut. Ponadto ustalił, że w chwili zatrzymania pojazdu do kontroli drogowej w tachografie znajdowały się dwie wykresówki. Powyższe, zdaniem organu, prowadzi do wniosku, że kierowca symuluje podwójną załogę. W ocenie organu, z okazanych wykresówek oraz zeznania złożonego do protokołu przesłuchania świadka wynika, że kierowca rozpoczął pracę w W. o godz. 9.50, następnie o godz. 12.20 zmienił wykresówkę w tachografie i prowadził pojazd do godz. 14.20 i znów zmienił wykresówkę, swoją przełożył w pozycji drugiego kierowcy a na pozycję pierwszego kierowcy włożył nową wykresówkę nie wpisując swojego nazwiska. Po przesłuchaniu kierowcy w charakterze świadka kierowca przyznał, że chciał szybciej wykonać kurs na [...]. Wobec powyższych ustaleń organ stwierdził naruszenie przepisów Lp. 11.1 lit c. załącznika do ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.). Od decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] M. P. (dalej skarżący) złożył odwołanie. W wyniku jego rozpoznania, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Następnie [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącego o przystąpieniu do ponownego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy, zmieniając jednocześnie stwierdzone podczas kontroli drogowej w dniu 8 czerwca 2006r. naruszenie związane z Lp. 11.1 lit. c, tj. samowolną ingerencję w pracę urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe, wskutek której nastąpiła zmiana wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy lub przebytej drogi, na naruszenie związane z Lp. 11.4.6, tj. jednoczesne używanie kilku wykresówek przez kierowcę. W wyniku przeprowadzonego postępowania, organ pierwszej instancji po ponownej analizie wykresówki z dnia 26/27 maja 2006 r. stwierdził, że kierowca skrócił czas dziennego odpoczynku do 6 godzin. Najdłuższy dzienny okres odpoczynku znajduje się na wykresówce z w/w dnia od godz. 2.00 do godz. 8.00, a nie jak to stwierdzono podczas kontroli drogowej, że kierowca skrócił czas dziennego odpoczynku do 7 godzin i 50 minut, czyli o 1 godzinę i 10 minut do wymaganego odpoczynku 9-cio godzinnego, a stwierdzony najdłuższy odpoczynek dzienny w ilości 7 godzin i 10 minut znajdował się w godz. 9.55 dnia 26 maja 2006 r. a godz. 16.45 dnia 26 maja 2006 r. W ocenie organu, w tych godzinach pojazd nie pozostawał w przestoju, lecz widoczne są podjazdy, dlatego też kierowca nie odpoczywał. Wobec powyższego, organ stwierdził, że miało miejsce używanie kilku wykresówek przez kierowcę i nałożył na skarżącego karę w wysokości 1900 złotych. Na decyzję z dnia [...] marca 2007 r., skarżący złożył odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wskazał w nim, że zapis wykresówki z dnia 23/24 maja 2006 r. mógł co najwyżej spowodować nałożenie kary w wysokości 100 zł, a nie jak uznał organ 300 zł, bowiem najkrótszy dzienny czas wypoczynku nie wynosił 9 godzin, lecz 8 godzin przy zwiększonym w tym przypadku czasie ogólnego wypoczynku do 12 godzin. W ocenie skarżącego, w okresie 24 godzin kierowca wypoczywał 12 godzin. Skrócony został minimalny okres wypoczynku z obowiązujących 8 godzin do 7 godzin 40 minut. Wobec powyższego, w ocenie skarżącego czas ten skrócony został o 20 minut, a nie jak uznał organ o 1 godzinę 20 minut. Równocześnie zapis wykresówek z dnia 26/27 maja 2006 r. wykazał najkrótszy okres wypoczynku 6 godzin, co w sytuacji ogólnego wypoczynku w czasie 24 godzin przekroczył 12 godzin. Tak więc skrócony został nie 9 godzinny okres wypoczynku, lecz 8 godzinny okres o dwie godziny skutkujący karą 300 zł. Skarżący odnosząc się do stwierdzonego przez organ używania kilku wykresówek przez kierowcę, stwierdził, że takie zachowanie jest nierealne. Wobec powyższego, jedynym naruszeniem w tej sytuacji, za które można przypisać karę jest przekroczenie czasu prowadzenia pojazdu, za które może być nałożona kara 350 złotych. Skarżący wskazał za błędne rozpoznawanie sprawy niniejszej w oparciu o przyjęcie jako zasady 9 godzinnego okresu wypoczynku. W jego ocenie, okres najkrótszy dziennego wypoczynku może wynosić 8 godzin, najwłaściwszym zaś byłoby przyjęcie 11 kolejnych godzin. Organ uznając jako podstawę analizy okres 9 godzin, zdaniem skarżącego, zawyżył wysokość nałożonej kary. Dlatego też dokonana przez organ interpretacja ustawy o transporcie drogowym nie jest adekwatna do skali naruszeń, skutków i zagrożeń nimi spowodowanych. Ponadto w ocenie skarżącego, niezbędne do wyjaśnienia w sprawie niniejszej jest przypisanie odpowiedzialności przedsiębiorcy prowadzącemu działalność gospodarczą za naruszenia prawa dokonane przez jego pracownika. Jego zdaniem, odpowiedzialność ponosić należy za konkretne czyny i ich skutki. Ustawa o transporcie drogowym nie stanowi o karach umownych wynikających np. z umowy, a więc karanie przedsiębiorcy jest bezprawne. Dodatkowo w toku postępowania odwoławczego skarżący wskazał, że w dniu doręczenia mu decyzji organu pierwszej instancji doszło do zmiany obowiązujących przepisów, bowiem weszło w życie rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 czerwca 2006 r. W oparciu o art. 19 tego rozporządzenia wniósł o umorzenie postępowania i zwrot wyegzekwowanej kary pieniężnej. W wyniku rozpoznania odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2007 r. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego i w tym zakresie sprawę przekazał do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji oraz utrzymał w mocy decyzję w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za jednoczesne używanie kilku wykresówek przez kierowcę. Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na jednoczesnym używaniu kilku wykresówek przez kierowcę, Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo nałożył na stronę karę pieniężną za przedmiotowe naruszenie. Organ przywołał wyniki kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 8 czerwca 2006 r. i stwierdził, że kierowca w dniu kontroli podczas wykonywania przejazdu symulował załogę. Według organu, działanie to polega na rejestrowaniu czasu pracy wymiennie na kilku wykresówkach z jednoczesnym umieszczaniem drugiej wykresówki w tachografie na miejscu przeznaczonym dla drugiego kierowcy, któremu rejestrowana jest "gotowość". Jednocześnie organ odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji wskazał, że za działalność przedsiębiorstwa zawsze ponosi odpowiedzialność osoba, która je prowadzi. Zatem w sprawie niniejszej odpowiedzialność taką ponosi przedsiębiorca (skarżący). Organ podkreślił, że to na przedsiębiorcy spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób (w tym kierowcy), którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Zatem ma w takiej sytuacji zastosowanie zasada ryzyka pracodawcy. Ponadto organ wyjaśnił, że wydając decyzję administracyjną organ jako podstawę wydania decyzji wskazuje przepisy prawa aktualnie obowiązujące. Jednak na sposób rozstrzygnięcia mają wpływ okoliczności popełnienia naruszenia w okresie obowiązywania innych lub zmienionych aktów prawnych. Organ rozpoznając odwołanie, obowiązany jest uwzględnić nowy stan prawny, chyba że z nowych przepisów wynika coś innego. Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu prawnym przepisy obowiązujące na dzień przeprowadzenia kontroli drogowej oraz przepisy aktualnie obowiązujące. Z analizy tych przepisów, w ocenie organu, nie wynika zmiana obowiązków nałożonych na skarżącego. Wobec powyższego organ uznał, że prawidłowo wydano decyzję w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy. Na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2007 r., skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia w zakresie pkt 2. Skarżący ponowił swoje stanowisko zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, w którym stwierdził, że jednoczesne używanie kilku wykresówek przez jednego kierowcę jest niemożliwe. Ponownie stwierdził również, że odpowiedzialność za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym powinien ponosić kierowca (sprawca) a nie jego pracodawca. Tym samym, nie może być zastosowana przez organ w sprawie niniejszej zasada odpowiedzialności na zasadzie ryzyka pracodawcy. Na uzasadnienie swojego stanowiska w tej sprawie wskazał również, że powołana przez organ podstawa prawna decyzji jest niewłaściwa. W jego ocenie, kara pieniężna powinna być nałożona za nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał zawarte w zaskarżonej decyzji stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sadów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę wchodzi kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi nie zaś kryteriów słusznościowych. Zgodnie z art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz. 1270 z późniejszymi zmianami/, dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a podniesione w niej zarzuty nie są trafne. Zaskarżona decyzja, zdaniem sądu, nie narusza prawa tak materialnego jak i procesowego. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2007 r., utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2007 r., w części dotyczącej nałożenia na przedsiębiorcę M. P. karę pieniężną w wysokości 1000 złotych za jednoczesne używanie kilku wykresówek przez kierowcę. Dokonane przez przedsiębiorcę naruszenie zostało zakwalifikowane prawidłowo, prawidłowo też określona została podstawa prawna nałożonych kar i ich wysokość. Zdaniem skarżącego, nie jest możliwe używanie przez kierowcę kilku wykresówek. Zatem ustalenie organu jakoby kierowca podczas wykonywania jazdy symulował podwójna załogę jest "co najmniej niewłaściwe". Z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli kierowca symulował podwójną załogę. Rejestrował czas pracy na kilku wykresówkach z jednoczesnym umieszczeniem drugiej wykresówki w tachografie, na miejscu przeznaczonym dla drugiego kierowcy, któremu rejestrowana jest gotowość. Potwierdza to protokół kontroli, a przede wszystkim zeznanie kierowcy przesłuchanego w charakterze świadka. Organ prawidłowo więc nałożył na skarżącego karę pieniężną za naruszenie polegające na jednoczesnym używaniu kilku wykresówek przez kierowcę. Zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 roku w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, kierowcy stosują wykresówki w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba, że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Przepis art. 92 ust. 1 ustawy z dnia września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) ustanawia sankcje wobec jednostek za naruszenie przepisów prawa w nim wymienionych. Stanowi normę penalizującą określone zachowania. Zgodnie z ust. 4 art. 92 ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Konsekwencją jednoczesnego używania kilku wykresówek przez kierowcę jest kara pieniężna, przewidziana po poz. Lp 11.4 ust. 6 załącznika do ustawy, w wysokości 1000 złotych. Wskazana przez skarżącego pozycja załącznika dotyczy innej sytuacji faktycznej, a mianowicie nieprawidłowego działania urządzenia rejestrującego skutkującego nieuzasadnionym użyciem kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu- z każdy dzień 200 złotych. Skarżący podniósł także zarzut, iż nie może zostać ukarany za stwierdzone naruszenia. Odpowiedzialność winien ponieść sprawca nie zaś pracodawca. Brak winy podmiotów w stosunku, do których ma być zastosowana sankcja art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) o transporcie drogowym może być przesłanką odstąpienia od zastosowania sankcji. Stanowi o tym art. 92a ust. 4 ustawy i transporcie drogowym. Zgodnie z brzmieniem art. 97a ustawy w przypadku, gdy podczas kontroli drogowej zostaną stwierdzone naruszenia: 1) obowiązku posiadania w pojeździe wymaganych dokumentów, o których mowa w art. 87, 2) zasad dotyczących maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, dziennego czasu odpoczynku lub przekraczania maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 oraz w Umowie europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087), 3) zasad dotyczących użytkowania analogowych urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985) - kierowca pojazdu samochodowego realizujący przewóz drogowy podlega karze grzywny. 2. Orzekanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia. 3. Wszczęcie postępowania wobec kierowcy nie wyklucza wszczęcia postępowania administracyjnego także wobec przedsiębiorcy lub podmiotu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, realizującego przewóz drogowy. 4. Postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy lub podmiotu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, nie wszczyna się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. 5. Przepisu ust. 4 nie stosuje się, jeżeli naruszenie, o którym mowa w ust. 1, ma charakter rażący, a w szczególności: 1) zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego; 2) zostało popełnione wielokrotnie. Analiza powyższego przepisu prowadzi do wniosku, iż nie ma on w niniejszej sprawie zastosowania. Przewiduje dwa różne rodzaje odpowiedzialności: kierowcy i przedsiębiorcy. Orzekanie wobec kierowcy, po stwierdzeniu naruszeń określonych w art. 92a ust. 1. pkt 1-3 następuje w trybie określonym w kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia i nie wyklucza wszczęcia postępowania, po stwierdzeniu tych samych naruszeń, także wobec przedsiębiorcy. Jednakże postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy nie wszczyna się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszeń. W przedmiotowej sprawie to wszczęcie już nastąpiło. Przepis nie przewiduje umorzenia postępowania po stwierdzeniu, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszeń. Na dzień orzekania przez organ II instancji obowiązywał art. 93 ustawy w brzmieniu: 1. Uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 89 ust. 1, mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. 1a. Decyzja, o której mowa w ust. 1, wydawana jest w imieniu organu właściwego ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli. 2. W przypadku, gdy podczas kontroli granicznej na kontrolowanego zostanie nałożona kara, o której mowa w ust. 1, przeprowadzający kontrolę uprawnieni są do uniemożliwienia kontrolowanemu wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 3. Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, z zastrzeżeniem ust. 4. 4. Przedsiębiorca krajowy uiszcza nałożoną karę pieniężną w terminie 21 dni od dnia jej wymierzenia; spoczywa na nim obowiązek niezwłocznego przekazania dowodu uiszczenia kary pieniężnej organowi, który ją nałożył. 5. Od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej przysługuje odwołanie do organu nadrzędnego w stosunku do organu, który karę tę nałożył, w terminie 14 dni od dnia doręczenia przedsiębiorcy lub innemu podmiotowi wykonującemu przewozy na potrzeby własne tej decyzji. 6. (uchylony). 7. Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. W takiej sytuacji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio. 8. Wszczęcie postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy lub innego podmiotu realizującego przewóz drogowy, nie wyklucza wszczęcia postępowania administracyjnego także wobec podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem, w szczególności wobec: 1) spedytora; 2) nadawcy; 3) załadowcy; 4) organizatora wycieczki; 5) organizatora transportu. 9. Podmiot uprawniony do kontroli, o którym mowa w art. 89 ust. 1, nakłada w drodze decyzji administracyjnej na podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem karę pieniężną, o której mowa w art. 92 ust. 1, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. 10. Karę nakłada się w wysokości określonej w załączniku do ustawy dla przedsiębiorcy lub podmiotu realizującego przewóz. .Zmiana art. 93 nastąpiła z dniem 20 czerwca 2007 r. przez art. 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy o czasie pracy kierowców oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 5 czerwca 2007 r.) i polegała na dodaniu ust. 7-10. Rzeczą organu była więc ocena zaistniałego zdarzenia w aspekcie tegoż przepisu. Tymczasem w podstawie rozstrzygnięcia organu nie ma art. art. 93 ustawy. Organ uzasadnił podstawę odpowiedzialności przedsiębiorcy. Jego zdaniem, za działalność przedsiębiorstwa zawsze ponosi odpowiedzialność osoba, która je prowadzi. To na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań (w tym kierowcy), którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Brak odniesienia do art. 93 ustawy stanowi niewątpliwie uchybienie, niemające jednak wpływu na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, uprawnione jest twierdzenie organu o odpowiedzialności przedsiębiorcy. Organ wykazał te odpowiedzialność. Przedsiębiorca natomiast ograniczył się do stwierdzenia, że za zaistniałe naruszenia winę ponosi kierowca. Zwolniony będzie przedsiębiorca z odpowiedzialności, jeśli stwierdzone zostanie, że dołożył należytej staranności (uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać) organizując przewóz, a jedynie wskutek jakichś nadzwyczajnych "okoliczności" lub "zdarzeń" doszło do naruszenia. Skarżący nie wykazał w żaden sposób, że takiej, należytej staranności dołożył, choćby zabezpieczając środki na hotele dla odpoczynku kierowcy. Brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność. W stanie faktycznym sprawy, przedsiębiorca nie uwolnił się od odpowiedzialności. Wprawdzie kierowca przyznał fakt naruszenia obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów w zakresie zasad dotyczących użytkowania analogowych urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985) to jednak czynił to, jak zeznał, dla przyspieszenia kursu. Miał bowiem płacone od kursu. Przedsiębiorca musiał więc co najmniej godzić się na powstanie naruszenia. Zaistniałe zdarzenie nie było tym ,którego nie dało się przewidzieć w okolicznościach sprawy. Decyzje związane z naruszeniem ustawy o transporcie drogowym mają szczególny charakter. Są to decyzje wydawane w ramach uznania związanego, co oznacza, że w razie stwierdzenia określonego przewinienia organ wymierza karę pieniężną określoną w sposób sztywny stosownie do zaistniałego przewinienia. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.