II SA/Kr 627/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) Sędziowie: AWSA Kazimierz Bandarzewski WSA Ewa Rynczak Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2008 r. sprawy ze skargi K. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. Dnia [...] r. K. H. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: zespół obiektów sportowych z infrastrukturą techniczną i komunikacyjną na działkach nr [...][...],[...],[...] i nr [...] obr. [...] przy ul. [...]. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: budowa zespołu obiektów sportowych z infrastrukturą techniczną i komunikacyjną na działkach nr [...],[...],[...],[...] wraz z zjazdem z działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a w konsekwencji sporządzono dla niego analizę urbanistyczno-architektoniczną. "Wzdłuż ul. [...], z której dostępny jest teren inwestycji, nie występują działki zabudowane w sposób, mogący stanowić odniesienie dla określenia parametrów przestrzennych i sposobu zagospodarowania terenu dla wnioskowanego zamierzenia. Natomiast w całym obszarze, objętym sporządzona analizą urbanistyczno-architektoniczną, działki zainwestowane tworzą 3 zespoły o zróżnicowanym sposobie zabudowy zagospodarowania terenu: - po zachodniej stronie ul. [...] i południowej stronie ul. [...]j występują obiekty o charakterze magazynowym, stacja benzynowa i budynki gastronomiczne łącznie z wpisanymi do ewidencji konserwatorskiej reliktami fortu "[...] " tworzące odrębny zespół z układem komunikacyjnym dróg wewnętrznych; - po zachodniej stronie ul. [...], w północnej części obszaru analizowanego znajduje się kompleks sportowo-rekreacyjny [...] i Akademii [...] dz. nr [...],[...],[...], który obejmuje obiekty halowe i urządzenia sportowe. Wyżej wymienione dwa zespoły zabudowy tworzą pas terenów zabudowanych, przylegających do ul. [...] po jej zachodniej stronie, o głębokości nie przekraczającej ok.150m. Pas ten jest znacznie oddalony od terenu zamierzenia. - po wschodniej stronie ul. [...] obszar analizy obejmuje część osiedla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej "[...]" opartej o zdefiniowany, osiowy układ urbanistyczny zrealizowany kompleksowo w latach międzywojennych, wraz z pętlą tramwajową. Ulica [...] stanowi wyraźną granice oddziaływania przestrzennego tego zespołu. Opisane wyżej zespoły zabudowy o charakterze lub funkcji zbliżonej do wnioskowanego sposobu zagospodarowania terenu znajdują się w innych układach przestrzennych i są dostępne od innej drogi publicznej tj. od ul. [...]." Dnia [...] r. K. H. wniósł odwołanie od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i wydania rozstrzygnięcia w oparciu o opracowania urbanistyczne przedłożone przez inwestora. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że planowana zabudowa i jej proponowane parametry występują w obszarze analizowanym stanowiącym minimum trzykrotna szerokość frontu działki. Wątpliwości strony skarżącej budzi również prawidłowość wyznaczenia obszaru analizowanego. Sam teren posiada dostęp do drogi publicznej od ul. [...], a istniejące i projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla realizacji zamierzenia. Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Projektowana inwestycja uzyskała pozytywne wszystkie uzgodnienia, a więc pozytywna decyzja byłaby zgodna z przepisami odrębnymi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje w art. 59 ust. 1, iż zmiana zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wydanie takiej decyzji - zgodnie z art. 61 ust. 1 cyt. ustawy - wymaga łącznego spełnienia następujących kilku warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, ma być zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Należy mieć przy tym na uwadze to, że wymagania w zakresie nowej zabudowy (tzn. linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu, lub attyki, geometrii dachu tj. kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych), określa się - zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164 póz. 1588) - w oparciu o analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Powołany przepis rozporządzenia stanowi, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa art. 61 ust. 1-5 ustawy, a zatem także w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz linii zabudowy. W przedmiotowej sprawie została sporządzona odpowiednia analiza urbanistyczno - architektoniczna, przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów wraz z załącznikiem mapowym. Analiza stwierdza, iż funkcją istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym, jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa usługowa, drogi publiczne i wewnętrzne oraz obiekty infrastruktury technicznej. Odnosząc się w tym miejscu do podnoszonego w odwołaniu zarzutu należy wskazać, iż obszar analizowany został w przedmiotowej sprawie wyznaczony prawidłowo, tj,. na mapie w skali 1:1000 i w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Front tych działek wynosi ok. [...] metrów, zaś granice obszaru analizowanego znajdują się w odległościach: ok. [...] metrów, licząc od punktu F na zachód; ok. [...] metrów, licząc od punktu E w kierunku wschodnim; ok. [...] metrów, licząc od punktu C na północ oraz ok. [...] metrów, licząc środka terenu inwestycji w kierunku południowym. Wbrew zatem twierdzeniu podniesionemu w odwołaniu, obszar analizowany został wyznaczony w sposób odpowiadający wymogom przewidzianym przez § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z analizy wynika również, iż działki położone w obszarze analizowanym i przy ul. [...], czyli tej samej drodze publicznej, przy której położony jest teren wskazany we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, cechuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz funkcje: usługowa z zakresu gastronomii; komunikacyjna: drogi publiczne oraz dojazdowe do poszczególnych budynków oraz miejsca postojowe; rekreacyjna - tereny ogrodów działkowych oraz użytkowanie terenów na cele rolne. Jak natomiast wynika z załącznika graficznego do analizy oraz z samej analizy, nieruchomości zabudowane obiektami o charakterze sportowo-rekreacyjnym znajdują się w północno-wschodniej części obszaru analizowanego (działki nr [...],[...],[...]), stanowiąc kompleks obiektów sportowych i rekreacyjnych (hale sportowe, boiska, korty tenisowe) [...] oraz Akademii [...]. Należy jednak zauważyć, że jakkolwiek kompleks ten znajduje się w obszarze analizowanym i w stosunkowo niewielkiej odległości od terenu inwestycji, to jednak jest on dostępny z ulicy [...], a zatem z innej drogi publicznej niż działki wskazane we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, które zlokalizowane są przy ulicy [...]. Powoduje to w konsekwencji, iż zaproponowane zamierzenie - niezależnie od innych powodów przytoczonych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu I instancji - istotnie nie spełnienia warunku przewidzianego w art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. tego, by co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, w zakresie kontynuacji funkcji, jak również parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Przedmiotowa inwestycja, wbrew twierdzeniom przytoczonym w odwołaniu, nie była także przedmiotem uzgodnień przewidzianych przez art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i dokonywanych w trybie art. 106 k.p.a., czyli w formie postanowienia. Znajdujące się natomiast w aktach sprawy stanowiska np. Dyrekcji Zespołu [...] Parków Krajobrazowych stanowią wstępne opinie, które nie zostały wydane na podstawie art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a ponadto zostały wyrażone jeszcze przed sporządzeniem analizy urbanistyczno - architektonicznej, która stanowi podstawę sporządzenia, najpierw projektu, a następnie samej decyzji o ustaleniu bądź odmowie ustalenia warunków zabudowy. Odnośnie dołączonych do odwołania opracowań urbanistycznych, które potwierdzać mają możliwość realizacji inwestycji planowanej przez odwołującego się, to wyjaśniono, iż w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy ocenie organu odwoławczego podlega rozstrzygnięcie oraz sporządzona w toku postępowania analiza urbanistyczno-architektoniczna przeprowadzona przez organ I instancji. Nie mogą być natomiast podstawą ustalenia warunków zabudowy, czy też oceny rozstrzygnięcia organu I instancji, materiały lub opracowania sporządzone na zlecenie wnioskodawcy, o ile obowiązujące przepisy nie nakładają na niego takiego obowiązku. Przepis § 3 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury jednoznacznie bowiem stanowi, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza (...) obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 cyt. ustawy. Decyzję tę doręczono K. H. (zwanym dalej skarżącym) dnia [...] r., a dnia [...] r. wniósł on osobiście za pośrednictwem SKO w [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że decyzje w tej sprawie zostały wydane z naruszeniem § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przytoczony przepis nakłada na organ obowiązek sporządzenia wyznaczenia granic obszaru analizowanego w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Stąd wypada zauważyć, iż przyjęty w analizie architektoniczno - urbanistycznej, sporządzonej przez architekt J. S. obszar analizowany, położony w granicach wyznaczonych trzykrotnością szerokości frontu działki od granic terenu objętego wnioskiem, a nie od granic działki ewidencyjnej objętej wnioskiem nie pozwala na prawidłowe ustalenie czy zachodzą przesłanki udzielenia lub odmowy ustalenia warunków zabudowy dla określonej powyżej inwestycji. Myli się bowiem SKO twierdząc, że obszar ten jest ustalony prawidłowo. Pomyłka ta wynika prawdopodobnie z faktu, iż SKO sprawdza odległość od punktów wyznaczających granice obszaru objętego wnioskiem. Tymczasem przepis jest jasny – obszar analizowany jest wyznaczany od granic działki gruntu lub nieruchomości, a nie do obszaru objętego wnioskiem. Decyzja Kolegium narusza również przepisy rozporządzenia w zakresie funkcji i istoty obszaru analizowanego. Przede wszystkim obszar analizowany może pełnić swoją funkcję tylko w zakresie określonym przedmiotem regulacji rozporządzenia. Przedmiot ten wynika z § 1 tegoż Rozporządzenia. Zgodnie z jego treścią rozporządzenie określa sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Wskazuje na to również przepis § 2 pkt 4 rozporządzenia, zgodnie z którym przez obszar analizowany należy rozumieć teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania. I dalej Minister Infrastruktury wyraźnie określa, że obszar analizowany wyznacza się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Analiza funkcji ma być dokonywana w całym obszarze analizowanym A zatem zabudowa jest dopuszczalna jeżeli gdziekolwiek w obszarze analizowanym znajduje się zabudowa do której można nawiązać w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Inne rozumienie przedmiotowego przepisu prowadziłoby do wniosków niemożliwych do przyjęcia. Trzeba byłoby bowiem uznać, iż ustawa wprowadza faktyczną obligatoryjność miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego ponieważ w inny sposób nie jest możliwe zlokalizowanie obiektów, które ze swojej istoty mają wyjątkowy charakter - np. obiektów sakralnych, trudno bowiem znaleźć ulicę przy której już stoi jeden obiekt sakralny albo przyjąć, że zasada dobrego sąsiedztwa nakazuje przy ulicy, przy której stoi już kościół lokować wyłącznie kościoły. To samo dotyczy basenów, stadionów czy innych obiektów sportowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i odnosząc się do zarzutów strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone zostały przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej w skrócie: P.p.s.a. (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, uznał iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] r. i utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] r. nie naruszają prawa. Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. zwaną dalej ustawą). Art. 61 ust. 1 pkt 1-5 w/w ustawy wskazuje pięć warunków, których łączne spełnienie się daje możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do określonego terenu. W ust. 1 pkt 1 wskazanego wyżej artykułu wskazuje się, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, jeżeli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Z całości akt sprawy, zawartych w niej podkładów mapowych oraz z wykonanej przez mgr inż. arch. J. C. analizy urbanistycznej, a także z analiz i opinii przedłożonych przez stronę skarżącą wykonanych przez mgr inż. arch. G. S. oraz prof. dr hab. inż. arch. A. B. nie wynika, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Wręcz przeciwnie z materiałów zawartych w aktach sprawy (także z cyt. analizy urbanistycznej) wynika, iż w wzdłuż ul. [...] nie występują działki zabudowane w taki sposób, aby mogły stanowić odniesienie dla określenia parametrów przestrzennych i sposobu zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego. Dostępne z ul. [...] obiekty to obiekt mieszkalny na działce nr [...], niewielki budynek mieszkalny oraz obiekt gospodarczy na działce nr [...], zabudowania o charakterze gospodarczym (warsztat [...]) na działce [...] oraz obiekt użytkowany na usługi [...] na działkach nr [...] i [...] (położony na rogu ul. [...] i [...]). Żaden z tych obiektów dostępnych z ul. [...] nie pełni funkcji obiektu (zespołu obiektów) sportowego, który pozwalałby na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W obszarze analizowanym znajduje się wprawdzie kompleks sportowo rekreacyjny, ale dostępny jest on z ul. [...]. Nie został zatem spełniony jeden z podstawowych warunków dla wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy – zabudowania co najmniej jednej działki dostępnej z tej samej drogi publicznej w sposób pozwalający na kontynuację funkcji. Dopiero bowiem, gdy w sąsiedztwie terenu objętego inwestycją znajdują się dostępne z tej samej drogi publicznej działki zabudowane, w sposób pozwalający na kontynuowanie funkcji, możliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy (jest to pierwszy aspekt tzw. "dobrego sąsiedztwa"). Odmienną kwestią jest określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie parametrów, cech i wskaźników zabudowy oraz zagospodarowania terenu w oparciu o dane zabrane w odniesieniu do całego obszaru analizowanego (drugi aspekt tzw. "dobrego sąsiedztwa"). Sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego powierzył ustawodawca ministrowi właściwemu do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej (art. 61 ust. 6 ustawy), wskazując, iż organ ten wyda w tym zakresie stosowne rozporządzenie. Wykonując powyższą delegację Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Paragraf trzeci rozporządzenia (ust.1) zobowiązuje organ orzekający w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy do wyznaczenia wokół terenu inwestycji obszaru analizowanego i przeprowadzenia na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2). Odnośnie zarzutu strony skarżącej podnoszonego w tym zakresie, stwierdzić należy, iż jest on niezasadny. Materiał sprawy zawarty w aktach administracyjnych nie wskazuje na uchybienie w wyżej wskazanym zakresie. Wyznaczony za załączniku graficznym do analizy urbanistycznej obszar obejmuje odległość nie mniejszą niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Jednoznacznie zatem stwierdzić należy, iż biegła sporządzając w przedmiotowej sprawie analizę architektoniczno-urbanistyczną prawidłowo przyjęła dla jej celów granice obszaru analizowanego odnosząc go do granic obszaru objętego wnioskiem o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, a nie do granic działki. W sytuacji, gdy zamierzenie inwestycyjne nie obejmuje całej powierzchni działki, a tylko jej część, to obszar analizowany w rozumieniu § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) wyznaczyć należy odnosząc go do faktycznych granic obszaru objętego wnioskiem, a nie do granic geodezyjnych całej działki - w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Jak słusznie pisze Kolegium w uzasadnieniu swojej decyzji, to organ administracyjny na podstawie § 3 ust.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) wyznacza obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy w oparciu o analizę powołanego przez siebie uprawnionego urbanistę. Jednak zgodnie z brzmieniem art.75 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ odwoławczy winien zatem odnieść się do zarzutów zawartych w odwołaniu, a opartych na przedłożonej przez stronę analizie urbanistycznej. W przedmiotowej sprawie Kolegium to uczyniło. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż organy administracji publicznej wydające decyzje w przedmiotowej sprawie trafnie orzekły odmawiając ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Tym samym działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku i skargę oddalił, ponieważ zaskarżona decyzja nie zawiera naruszeń prawa uzasadniających jej uchylenie bądź stwierdzenie nieważności.