II OSK 216/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędzia NSA Anna Żak (spr.) Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Po 1156/05 w sprawie ze skargi W. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] sierpnia 2005 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. na rzecz W. B. kwotę 470 (słownie: czterysta siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. II OSK 216/07 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2006r. w sprawie II SA/Po 1156/05 oddalił skargę W. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] sierpnia 2005r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że decyzją z dnia [...] maja 2005r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. nakazał inwestorowi W. B. rozbiórkę pawilonu handlowego znajdującego się na działce nr ewid. [...] położonej w S. przy ul. [...]. W ocenie organu dokonane przez inwestora przesunięcie parterowego, kontenerowego pawilonu handlowego wymagało pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 ustaw/y z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), czego inwestor nie dopełnił. W związku z tym, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2004 r. organ nakazał inwestorowi wstrzymać roboty budowlane i przedstawić w zakreślonym terminie zaświadczenie o zgodności istniejącego pawilonu handlowego z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 4 egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor nałożonego obowiązku nie wykonał, co skutkowało orzeczeniem rozbiórki. Odwołanie od decyzji złożył W. B. podnosząc, że brak jest podstaw do reagowania przez organ na pismo G. B. (sąsiadki), która nie powinna być traktowana jako strona, domagał się niestosowania w sprawie wskazanych przepisów. Zdaniem odwołującego się, zgodnie z art. 49 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w maju 2001 r., tj. na dzień dokonania przesunięcia pawilonu handlowego, w przypadku wybudowania obiektu budowlanego bez pozwolenia na budowę, nie można było nakazać rozbiórki tego obiektu, jeżeli od dnia zakończenia budowy upłynęło 5 lat, a jego istnienie nie naruszało przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718 ze zm.) do niniejszego postępowania winny mieć zastosowanie przepisy obowiązujące przed dniem 11 lipca 2003 r. Po rozpatrzeniu odwołania W. B., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu [...] sierpnia 2005 r. skarżący przedłożył w organie odwoławczym decyzję Burmistrza Miasta I Gminy S. z dnia [...] lipca 2005 r. ustalającą warunki zabudowy dla budowy pawilonu handlowego na działce nr geod. [...] w S., jednak decyzja ta nie spełniała warunku określonego w art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, bowiem wydana została po dniu wszczęcia postępowania w sprawie. Odniesiono się również do zarzutu podniesionego w odwołaniu, wskazując że zarzut naruszenia art. 7 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw nie mógł zostać uwzględniony, bowiem postępowanie winno zostać zakończone decyzją ostateczną merytoryczną, czego w rozpoznawanej sprawie brak. W skardze do sądu administracyjnego W. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, zarzucając naruszenie art. 10 i 28 kpa, art. 48 ust. 2 pkt 1 i art. 3 pkt 6 oraz art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozpoznając niniejszą sprawę uznał, że skarga nie jest zasadna. Wskazał, że zasadniczy zarzut podnoszony przez skarżącego na etapie postępowania odwoławczego oraz później w skardze do sądu dotyczył stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu I instancji stanowisko skarżącego można częściowo podzielić, jednak okoliczność ta pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Na uwzględnienie zasługuje uwaga skarżącego, iż rozpoznając przedmiotową sprawę należało zastosować przepisy Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw. Zdaniem Sądu I instancji nie można jednak było się zgodzić, co do wskazanej przez skarżącego podstawy prawnej. Inwestycja poczyniona przez skarżącego wymagała uprzedniego uzyskania zgody właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej. Poza sporem pozostaje fakt, że skarżący zgody takiej nie uzyskał, a pomimo to w maju 2001 r. dokonał inwestycji polegającej na przesunięciu pawilonu handlowego, natomiast postępowanie w rozpoznawanej sprawie, tj. wybudowania obiektu bez wymaganego pozwolenia, zostało wszczęte [...] czerwca 2001 r. i zostało zakończone ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...]. Zatem zastosowanie do sprawy mają przepisy Prawa budowlanego - art. 48 w brzmieniu obowiązującym przed zmianą wprowadzającą ustawę z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718). W takim stanie faktycznym nie mógł znaleźć zastosowania art. 49 Prawa budowlanego, stanowiący wówczas, że nie można nakazać rozbiórki, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części, gdyż taki upływ czasu nie miał miejsca. W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zastosowanie w sprawie znalazł przepis art. 48 Prawa budowlanego, przewidujący orzeczenie w drodze decyzji, rozbiórki obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę w związku z tym choć wskazana przez organy administracyjne podstawa prawna decyzji jest błędna, to wyciągnięte w drodze rozważań wnioski prowadzą do identycznego rezultatu w postaci decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 kpa Sąd stwierdził, że organy nie mogą odstąpić przed wydaniem decyzji od obowiązku umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów z innych przyczyn niż wymienione w § 2. Jednak naruszenie przepisu art. 10 § 1 kpa w niniejszej sprawie nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Skarżący nie kwestionował, bowiem w toku postępowania administracyjnego ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy. Domagał się jedynie rozpoznania sprawy w innym stanie prawnym, wskazując przy tym na bezsporną datę dokonania inwestycji, także w skardze nie przytoczył żadnych okoliczności, które wskazywałyby, że naruszenie omawianego przepisu miało istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle powyższych rozważań Sąd I instancji oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 sierpnia 2006r. wniósł W. B. domagając się uchylenia w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi administracyjnemu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według przepisanych norm. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego: - art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003. roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw poprzez jego niezastosowanie, - art. 3 pkt 6, 7, 7a ustawy Prawo budowlane z 1994r przez błędną jego wykładnię , polegającą na przyjęciu, że czynność "przesunięcia" pawilonu handlowego podpada pod pojęcia zawarte w definicjach legalnych określonych w tym artykule przy zastosowaniu wykładni rozszerzającej, - art. 48 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie w konsekwencji przyjęcia błędnej wykładni powołanego powyżej przepisu, Nadto skarżący wyrokowi Sądu I instancji zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art.97 § 1pkt 4 kpa poprzez jego niezastosowanie przez organ administracji publicznej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazał, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w 2001r. a więc przed istotną dla niniejszej sprawy nowelizacją art. 48 ustawy Prawo budowlane z 1994r., która została dokonana ustawą z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw. Przepis przejściowy omawianej noweli - art. 7 ust.1 stanowi: do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem ust. 2. Zaś ustęp drugi tego artykułu /art.7 ust.2/ brzmi: do postępowań - dotyczących obiektów budowlanych lub ich części będących w budowie albo wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ - wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy art. 1 pkt 37-39 oraz - w części odnoszącej się do art. 48 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1 - art. 1 pkt 41", co zdaniem autora skargi kasacyjnej pozwala na przyjęcie, iż w niniejszym postępowaniu winny mieć zastosowanie przepisy noweli. Niemożność przedłożenia przez skarżącego zaświadczenia Burmistrza Miasta i Gminy S. o zgodności istniejącego pawilonu handlowego z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oznacza, iż skarżący musi ponosić negatywne konsekwencje niemożności zajęcia stanowiska przez inny organ administracyjny i tym samym nie jest na równi traktowany z innymi osobami, tymi które miał możliwość uzyskania takiego dokumentu wobec istnienia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto stwierdzenie niniejszego faktu było przesłanką warunkującą tryb postępowania wobec skarżącego i rozstrzygnięcie merytoryczne. Skarżący nie złożył zaświadczenia nie z powodu własnej bierności, czy też braku zgodności istniejącego pawilonu handlowego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale dlatego, że nie było możliwe w tym zakresie działanie Burmistrza Miasta i Gminy S. Skarżący został pozbawiony możliwości skorzystania z dobrodziejstwa legalizacji samowoli budowlanej. W tym przypadku jak najbardziej zasadne byłoby zawieszenie postępowania administracyjnego przez właściwy organ na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Dalej podniesiono, iż istniejący obiekt budowlany - pawilon handlowy został przesunięty, a nie wybudowany na nowo, czy też rozbudowany. Zdaniem skarżącego przesunięcie obiektu budowlanego nie jest również przebudową. Taki stan faktyczny nie podpada pod normę zawartą w art. 3 pkt 6 bądź 7 prawa budowlanego. Wydaje się niedopuszczalna również interpretacja rozszerzająca tych pojęć skoro art. 3 stanowi definicję legalną pojęć użytych w ustawie. Dokonana przez skarżącego czynność /przesunięcia pawilonu handlowego/ nie mieści się w katalogu pojęć zdefiniowanych w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane tj. budowa, roboty budowlane, przebudowa, remont w związku z tym przepisy ustawy, a szczególności art. 48 nie mają zastosowania. W przypadku przyjęcia przez Sąd, iż w niniejszej sprawie ma zastosowanie art.. 48 sprzed rzeczonej nowelizacji w związku z powołany wcześniej zarzutem naruszenia art. 3 pkt 6, 7, 7a prawa budowlanego skarżący wskazał, że zakończenie jakichkolwiek prac związanych z pawilonem handlowym miało miejsce przed 1 stycznia 1995r. W związku z powyższym doszło do naruszenia art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego stanowiącego, iż przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Skarżący podniósł, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem prawa materialnego oraz ukonstytuował naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenia te stanowią przesłanki podstaw kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wynikające z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. - oznacza, iż kierunki i zakres badania legalności zaskarżonego orzeczenia, wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną w oparciu o art. 174 p.p.s.a. Powołany przepis stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle powołanej regulacji zauważyć należy, iż rozpatrywana w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie przyporządkowuje poszczególnych zarzutów do konkretnego punktu art. 174 p.p.s.a. Brak ten nie uzasadnia jednak stwierdzenia, iż skarga kasacyjna nie spełnia ustawowych wymogów określonych w art. 176 p.p.s.a., co skutkowałoby jej odrzuceniem, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną w niniejszej sprawie rozpoznał. Skarga kasacyjna zawiera częściowo uzasadnione zarzuty. Przede wszystkim nie jest zasadny najdalej idący zarzut, że brak jest podstaw do uznania, że przesunięcie czy też przestawienie przez skarżącego pawilonu handlowego w inne miejsce na nieruchomości, nie jest budową obiektu budowlanego w rozumieniu art.3 pkt.6 ustawy Prawo budowlane z 1994r./Dz. U. z 2003r., nr 207, poz.2016 ze zm./. W myśl tego przepisu przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Definicja budowy odnosi się więc do wykonywania czynności faktycznych w celu zrealizowania obiektu budowlanego w określonym miejscu. Wykonywanie obiektu w określonym miejscu może polegać także na usytuowaniu w określonym miejscu obiektu, który został wykonany poza miejscem budowy, co może dotyczyć takich obiektów budowlanych jak np. barakowozy, urządzenia techniczne, kontenery. Jeśli zatem, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie pawilon handlowy został wykonany w całości w innym miejscu, a następnie został przeniesiony i usytuowany w innym miejscu z zamiarem korzystania z niego, to nie ma podstaw do uznania, że nie jest to budowa w rozumieniu cyt. art. 3 pkt.6 ustawy Prawo budowlane z 1994r. W konsekwencji stwierdzić należy, że Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że inwestycja poczyniona przez skarżącego wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, której to skarżący nie otrzymał. Zrealizowanie przez niego obiektu budowlanego w tych okolicznościach słusznie uznał za samowolę budowlaną. Za chybiony uznać także należy zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisu art.97 § 1 pkt.4 kpa. Aby skutecznie postawić w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania przez organ administracyjny, należy zarzut ten powiązać z odpowiednimi przepisami regulującymi postępowanie przed sądem administracyjnym I instancji. Samo przytoczenie przepisów ustawy - kodeks postępowania administracyjnego jest niewystarczające. Należy je powiązać z zarzutami naruszenia przez sąd administracyjny przepisów art. 145 lub art. 141 § 4 p.p.s.a. Skarga kasacyjna trafnie natomiast zarzuca, że Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę od zaskarżonej decyzji naruszył prawo materialne tj. przepis art. 7ust. 2 ustawy z dnia 23 marca 2003r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw / Dz.U.03.80.718/. Z treści przepisu art. 7ust.1 tej ustawy wynika, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem ust. 2. Natomiast art. 7 ust.2 stanowi, że do postępowań - dotyczących obiektów budowlanych lub ich części będących w budowie albo wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ - wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy art. 1 pkt 37-39 oraz - w części odnoszącej się do art. 48 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1 - art. 1 pkt 41. Artykuł 7 ust. 1 powyższej ustawy wprowadza generalną zasadę, iż do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie zmiany prawa budowlanego tj. przed dniem 11 lipca 2003 r., a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się dotychczasowe, nieznowelizowane przepisy prawa budowlanego. Artykuł 7 ust. 2 tej ustawy zmieniającej ustawę prawo budowlane formułuje wyjątek od zasady zawartej w art. 7 ust. 1. Przepis ten dotyczy postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy o zmianie ustawy prawo budowlane, a niezakończonych decyzją ostateczną, które dotyczą obiektów budowlanych lub ich części będących w budowie albo wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że postępowanie w niniejszej sprawie, dotyczącej wybudowania obiektu budowlanego bez pozwolenia na budowę zostało wszczęte [...] czerwca 2001r. i zostało zakończone ostateczną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...]. Zatem zdaniem Sądu I instancji zastosowanie do sprawy mają przepisy Prawa budowlanego - art. 48 w brzmieniu obowiązującym przed zmianą wprowadzoną ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw. Powyższy pogląd Sądu I instancji jest błędny, ponieważ stan sprawy nie pozwalał na przyjęcie, że postępowanie w niniejszej sprawie /wszczęte w 2001r./ zostało zakończone ostateczną decyzją wydaną w dniu [...] stycznia 2002r. Zauważyć należy, że decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] stycznia 2002, którą organ ten uchylił decyzję powiatowego inspektora nadzoru budowlanego z dnia [...] grudnia 2001r. i orzekł na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane z 1994r /Dz. U. z 2000r., nr 106, poz.1126 ze zm./ rozbiórkę pawilonu handlowego, została następnie na skutek skargi W. B. uchylona przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu wyrokiem z dnia 17 grudnia 2002r. w sprawie II SA/Po 443/02. Ponownie rozpoznając odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia [...] lipca 2003r. uchylił decyzję powiatowego inspektora nadzoru budowlanego i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Następnie zostały już wydane decyzje będące przedmiotem kontroli WSA w Poznaniu w niniejszej sprawie. Taki stan sprawy nie dawał żadnych podstaw do uznania, że przed dniem 11 lipca 2003r. postępowanie w sprawie samowolnej budowy pawilonu handlowego zostało zakończone ostateczną decyzją, a to dlatego, że przed datą wejścia w życie ustawy z dnia 23 marca 2003r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw tj. przed 11 lipca 2003r., ostateczna decyzja z dnia [...] stycznia 2002r. została wyeliminowana z obrotu prawnego przez powołany wyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przepis art. 7 ustawy z dnia 23 marca 2003r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw jest przepisem przejściowym. Ma on zastosowanie do sytuacji prawnych zastanych w chwili wejścia w życie tej ustawy. Nie ma wątpliwości, że na dzień 11 lipca 2003r. w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne nie zostało zakończone ostateczną decyzją. Zakończenie ostateczną decyzją postępowania w sprawie samowolnego wzniesienia obiektu budowlanego, wszczętego przed 11 lipca 2003r., a następnie wyeliminowanie przed tą datą ostatecznej decyzji przez sąd administracyjny powoduje spełnienie przesłanki z przepisu art. 7 ust.2 ustawy z dnia 23 marca 2003r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, w postaci niezakończenia postępowania w sprawie samowoli budowlanej ostateczną decyzją. W konsekwencji błędne jest stanowisko sądu I instancji wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że zastosowanie w sprawie ma art.48 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu nadanym przed nowelizacją wprowadzoną w/w ustawą z 23 marca 2003r. przewidujący orzeczenie rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z powyższych względów skarga kasacyjna podlegała uwzględnieniu i dlatego na podstawie art.185 par.1 p.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Koszty postępowania kasacyjnego zasądzono na podstawie art.203 pkt 1 p.p.s.a. .