I OSK 777/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. N. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 marca 2008 r. sygn. akt III SA/Wr 113/08 odrzucające skargę I. N. na czynność materialno-techniczną Prezydenta Miasta L. w przedmiocie odmowy zwrotu zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a: oddalić skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 14 marca 2008 r. sygn. akt III SA/Wr 113/08 odrzucił skargę I. N. na czynność Prezydenta Miasta L. w przedmiocie odmowy zwrotu zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarga I. N. z dnia 3 stycznia 2008 r. odpowiada treści skargi z dnia 15 grudnia 2006 r., w której skarżąca również żądała "uchylenia aktu Prezydenta Miasta L. z dnia [...]" Skarga ta była już przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego i wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2007 r. sygn. akt III SA/Wr 105/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę I. N. w przedmiocie zwrotu zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu. Wyrok ten jest prawomocny od dnia 8 września 2007 r. To wskazuje, że w niniejszej sprawie zachodzi tożsamość stron oraz tożsamość przedmiotu. Zatem podstawę odrzucenia skargi stanowi stan powagi rzeczy osądzonej, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a."). I. N. złożyła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. "naruszenie normy prawnej wyrażonej w treści art. 58 § 2 pkt 4 P.p.s.a. przez błędne przyjęcie, iż poddana rozstrzygnięciu sprawa została prawomocnie osądzona, które to przyjęcie miało wpływ na wynik sprawy, zamykając drogę do merytorycznego rozpoznania skargi, szczególnie w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07; naruszenie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) przez brak rozpoznania wniesionej skargi, spełniającej warunki formalne do oceny stanu faktycznego przy zastosowaniu powołanych w skardze przepisów. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż niezależnie od tożsamości podmiotowej stron postępowania, przedmiotem skargi z dnia 15 grudnia 2006 r. było żądanie uchylenia aktu organu odmawiającego zwrotu pobranych opłat z dnia 16 października 2006 r. oraz stwierdzenie bezczynności organu w zakresie w zakresie obowiązku dokonania zwrotu nadpłaty w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej. Natomiast w skardze z dnia 3 stycznia 2008 r. skarżąca wniosła o uchylenie aktu organu wydanego w dniu [...] oraz stwierdzenie bezskuteczności czynności pobrania opłat w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego uchylającego podstawę ich pobrania w określonej w rozporządzeniu wysokości. Ponadto, w odrzuconej skardze, skarżąca oparła swoje żądania na przepisach Konstytucji RP, zaś skarga skierowana do Sądu w dniu 15 grudnia 2006 r. dotyczyła innego aktu oraz opierając się na przepisach Ordynacji Podatkowej, nie zawierała wskazanych powyżej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Strona zatem, zarzucając - zgodnie z art. 174 P.p.s.a. - naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną jego wykładnię, czy też naruszenie przepisów postępowania, powinna wskazać przepisy prawa naruszone przez Sąd I instancji. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca, jako podstawę skargi kasacyjnej wskazała naruszenie "art. 58 § 2 pkt 4" P.p.s.a., podczas gdy przepis taki w ogóle nie istnieje, ponieważ paragraf drugi wskazanego art. 58 nie dzieli się na żadne jednostki redakcyjne. Zważywszy jednak, że pkt 4 przewidziany jest w § 1 tegoż przepisu i z uzasadnienia zarzutu wynika, iż właśnie naruszenie tej normy strona zamierzała zarzucić, zasadnym jest rozpoznawanie wymienionego zarzutu. Stosownie zatem do art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. W zakresie objętym regulacją tego przepisu stan powagi rzeczy osądzonej w postępowaniu sądowoadministracyjnym istnieje w warunkach tożsamości przedmiotu postępowania oraz tożsamości jego stron. Stąd, badając czy wskazana zasada nie została naruszona, sąd administracyjny analizuje: co jest przedmiotem sprawy i jakie występują strony. Jeżeli dojdzie do przekonania, że sprawa "o to samo" między tymi samymi stronami została już rozstrzygnięta, zobowiązany jest do odrzucenia skargi. Taka właśnie sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Bowiem, jak trafnie zauważył Sąd I instancji, skarżąca I. N., zarówno w skardze oddalonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2007 r. sygn. akt III SA/Wr 105/07, jak i w skardze z 3 stycznia 2008 r. kwestionowała wysokość pobranej przez Prezydenta Miasta L. opłaty za kartę pojazdu, raz wnosząc o zwrot zawyżonej opłaty, oraz o stwierdzenie bezskuteczności jej pobrania. Nie mniej jednak - wbrew stanowisku skarżącej - w niniejszej sprawie zachodzi zarówno tożsamość stron jak i przedmiotu ze sprawą o sygn. akt III SA/Wr 105/07, która została już rozstrzygnięta. Ustosunkowując się ponadto, do argumentacji strony dotyczącej odmienności powoływanych w obydwu skargach aktów prawnych, należy zaznaczyć, że okoliczność ta pozostaje bez wpływu dla oceny naruszenia zasady res iudicata. Wynika to z treści art. 134 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W związku z powyższym, z uwagi na trafne przyjęcie przez Sąd I instancji, iż doszło do naruszenia zasady powagi rzeczy osądzonej, nieuzasadnionym pozostaje zarzut naruszenia art. 1 ustawy o ustroju sądów administracyjnych, poprzez brak rozpoznania wniesionej skargi. Skarga bowiem podlegała odrzuceniu, jako niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.