II OW 1/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Rzążewska Sędziowie sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) sędzia del. NSA Paweł Miładowski Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy z wniosku Wojewody M. z dnia [...] nr [...] o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Wojewodą M. a Starostą O. w przedmiocie wskazania organu właściwego w sprawie rozpatrzenie wniosku o pozwolenie na budowę akwenu ogólnodostępnego niekubaturowego urządzenia sportu i rekreacji postanawia: wniosek oddalić Pismem z dnia [...] Wojewoda M., na podstawie art. 22 k.p.a. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego zaistniałego pomiędzy Starostą O. a Wojewodą M. w sprawie rozpatrzenia wniosku o pozwolenie na budowę dla przedsięwzięcia: "budowa akwenu wodnego ogólnodostępnego niekubaturowego urządzenia sportu i rekreacji na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]". Jak wynika przedstawionych akt Z. F. w dniu [...] złożył w Starostwie Powiatowym w O. wniosek o pozwolenie na budowę ww. zamierzenia budowlanego. Starosta O. w dniu [...] postanowieniem, zn. [...], wydanym na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., wniosek ten przekazał Wojewodzie M.. W postanowieniu Starosta stwierdził, że wprawdzie pismem z dnia [...] urząd zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie, jednak w toku postępowania ustalono, że organem właściwym w sprawie jest, zgodnie z art. 82 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), Wojewoda M. jako organ administracji architektoniczno-budowlanej I instancji w sprawach obiektów melioracji podstawowych i obiektów służących kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich. Inwestycja, zdaniem Starosty O., będzie zaliczać się zarówno do urządzeń melioracji wodnych podstawowych (zbiornik wodny do magazynowania wody dla celów małej retencji), jak również służyć będzie kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich (zbiornik wodny dla celów sportu i rekreacji). W tych okolicznościach Wojewoda M. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego. Przedmiotem wniosku inwestora jest budowa ziemnego akwenu wodnego "[...]" wraz z budowlami związanymi z doprowadzeniem wody do akwenu i odprowadzeniem wody z akwenu. W przedłożonych dokumentach, w tym wynikającym z ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz.U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 z późn. zm.) pozwoleniu wodnoprawnym, przedmiotowy akwen określono jako staw rybny. Analiza przedłożonych dokumentów zdaniem Wojewody wykazuje, że przedmiotowy obiekt nie należy do urządzeń hydrotechnicznych piętrzących, upustowych, melioracji podstawowych oraz kanałów i innych obiektów służących kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich, zatem Wojewoda nie jest organem właściwym w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego w świetle obowiązujących przepisów, jak i utrwalonego orzecznictwa w tym zakresie, jest nieuzasadniony, gdyż organy będące w sporze nie dokonały istotnych ustaleń stanu faktycznego sprawy, a co należy do podstawowych obowiązków organów będących w sporze (postanowienie NSA z dnia 16 lutego 2004 r. OW 39/04, ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 17; postanowienie NSA z dnia 30 września 2004 r. OW 110/04, ONSAiWSA 2005, nr 2, poz. 46). Spór kompetencyjny w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów art. 4 i art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powołanej dalej jako p.p.s.a., jest sporem o prawo, jakie w danej sytuacji należy zastosować. Zanim to jednak może nastąpić, organy będące w sporze powinny ustalić jednoznacznie stan faktyczny sprawy, czyli przedmiot sprawy w jakiej ten spór zaistniał. W sporze kompetencyjnym, o rozstrzygnięcie którego organy administracji publicznej zwracają się do Naczelnego Sądu Administracyjnego, musi być zgoda pomiędzy tymi organami co do przedmiotu tego sporu, nie może więc być rozbieżności, co do ustaleń stanu faktycznego. Tymczasem w niniejszej sprawie, co wynika z uzasadnienia postanowienia Starosty O. z dnia [...] i z uzasadnienia wniosku Wojewody M. z dnia [...] skierowanego do Naczelnego Sądu Administracyjnego, oba organy różnie określają i definiują zamierzenie budowlane, o pozwolenie na budowę którego wystąpił Z. F.. Jeszcze inaczej projektowana inwestycja została określona w osnowie pozwolenia wodnoprawnego Starosty O. z dnia [...], gdzie mowa jest o stawie rybnym "[...]". Zdaniem Starosty O., wniosek Z. F. o wydanie pozwolenia na budowę dotyczy obiektów i robót budowlanych, o których mowa w art. 82 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, a zdaniem Wojewody M. rozpatrzenie tego wniosku nie należy do jego kompetencji określonych w powyższym przepisie. Przy czym w kwestii tej żaden z organów nie odwołuje się do przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz.U. z 2001 r. Nr 115, poz. 1229 ze zm.), które są tu właściwe w związku z art. 2 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Czyli w jednym i drugim przypadku stanowiska zajęte przez organy będące w sporze, są całkowicie dowolne i pozbawione podstaw prawnych. Trudno więc w takiej sytuacji oczekiwać, aby Naczelny Sąd Administracyjny ustalił za organy to, jakich urządzeń wodnych dotyczy wniosek Z. F., gdyż nie jest to spór prawny – spór kompetencyjny lecz spór faktyczny. Jeżeli w oparciu o złożony wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę, nie można ustalić budowy jakich urządzeń wodnych on dotyczy, organy będące w sporze, powinny powołać biegłego z zakresu budownictwa wodnego w celu prawidłowego określenia przedmiotu tego wniosku. A ponadto wyjaśnić rozbieżności w określeniu projektowanej inwestycji, występujące pomiędzy pozwoleniem wodnoprawnym a wnioskiem o pozwolenie na budowę. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 15 § 2 w związku z art. 64 § 3 i art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.