I OSK 1498/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Lech Sędziowie NSA Jolanta Rajewska (spr.) del. WSA Jacek Fronczyk Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 2 października 2009r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 sierpnia 2008 r. sygn. akt II SA/Rz 157/08 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji orzekającej o rozgraniczeniu działek oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2008 r. sygn. akt II SA/Rz 157/08 oddalił skargę A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy. A. B. wnioskiem z dnia 12 października 2005 r., sprecyzowanym następnie pismami z 21 listopada 2005 r. oraz 6 lutego 2006 r. wystąpiła, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., - dalej jako k.p.a.) o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Leżajsku z dnia [...] czerwca 1994 r. nr [...] o rozgraniczeniu położonych w Ż. działek nr [...],[...],[...] stanowiących własność A. B. i B. P. z działkami nr [...],[...],[...] stanowiącymi własność A. B., z działką nr [...] będącą własnością A. K., w użytkowaniu A. B., działkami nr [...] i [...] stanowiącymi własność B. P. oraz z działkami nr [...] i [...] będącymi we władaniu E. i C. małż. M. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. znak: [...] po rozpatrzeniu wniosku A. B. stwierdziło nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Leżajsku z dnia [...] czerwca 1994 r. Powyższe rozstrzygnięcie SKO w Rzeszowie decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. znak: [...] utrzymało w mocy, podzielając dotychczasowe stanowisko, że art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. w sprawie w ogóle nie mógł mieć zastosowania, zachodziły natomiast przesłanki do wyeliminowania kwestionowanej decyzji z obrotu prawnego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z uwagi na rażące naruszenie art. 31 ust. 3 i art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100 poz. 1086 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2007r., sygn. akt II SA/Rz 779/08, uwzględniając skargę wniesioną przez E. M., uchylił decyzje SKO z dnia [...] kwietnia 2006 r. oraz z dnia [...] czerwca 2006r. Sąd przyjął przy tym, że w postępowaniu rozgraniczeniowym granice ustalono w terenie na podstawie aktualnych danych zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków, a protokół graniczny zaakceptowała obecna przy tych czynnościach A. B. Przy podjęciu decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Leżajsku z dnia [...] czerwca 1994 r. nie doszło zatem do rażącego naruszenia wskazanych przez Kolegium przepisów, tj. art. 31 ust. 3 i art. 33 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Nie można natomiast wykluczyć, że istniały inne dowody nieznane wówczas organowi. Okoliczność ta może jednak stanowić podstawę do ewentualnego wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a, a nie do stwierdzenia nieważności decyzji rozgraniczeniowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, ponownie rozpoznając sprawę, decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. znak: [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Leżajsku z dnia [...] czerwca 1994 r. znak: [...]. Organ uznał, iż przepisy art. 31 ust. 1 i ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w sytuacji sprzeczności danych zobowiązują do ustalenia przebiegu granicy na podstawie zgodnego oświadczenia stron lub jednej strony, gdy druga strona w toku postępowanie nie składa oświadczenia i nie kwestionuje przebiegu granicy. A. B. zaakceptowała postanowienia protokołu granicznego z dnia 26 kwietnia 1994 r. Decyzja rozgraniczeniowa nie narusza rażąco powołanych przepisów, a zatem brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W sprawie nie zaistniały też przesłanki przewidziane w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., bowiem przepis ten może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji jedynie wówczas, gdy przepis prawa materialnego wyraźnie stanowi, że określona w nim wadliwość rozstrzygnięcia administracyjnego powoduje jego nieważność. Tymczasem w niniejszej sprawie taka sytuacja w sposób oczywisty nie zachodzi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. znak: [...] utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] lipca 2007 r., ponawiając argumentację zawartą w jej uzasadnieniu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] grudnia 2007 r. wniosła A. B., domagając się jej uchylenia oraz stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Leżajsku z dnia [...] czerwca 1994 r., ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi administracji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie prawa procesowego a w szczególności art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Leżajsku z dnia [...] czerwca 1994 r. oraz naruszenie art. 6, art. 7, art. 75 i art. 77 k.p.a. poprzez nierozważenie zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz bardzo lakoniczne uzasadnienie podjętych w sprawie rozstrzygnięć.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 1498/08, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.), skargę A. B. oddalił. Na początku swoich rozważań Sąd I Instancji przypomniał, że wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2007 r. WSA w Rzeszowie uchylił wcześniejsze decyzje stwierdzające nieważność decyzji rozgraniczeniowej, podkreślając, że nie można przyjąć, by przy wydaniu tej decyzji doszło do rażącego naruszenia prawa, co nie wyklucza zasadności ewentualnego wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Rozpatrując ponownie wniosek A. B., Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Leżańsku. Ustaliło bowiem, że w czasie postępowania rozgraniczeniowego istniały dwie mapy - jedna w skali 1:2880, a druga w skali 1:2000, zawierające sprzeczne dane w zakresie przebiegu granic pomiędzy działkami objętymi rozgraniczeniem. W takiej sytuacji na organie spoczywał obowiązek analizy czynności dokonanych przez geodetę w oparciu o protokół graniczny zaakceptowany przez wnioskodawczynię. Organ trafnie zatem za Sądem powtórzył, że charakter powołanych przez A. B. naruszeń prawa może uzasadniać wznowienie postępowania w trybie art.145 § 1 pkt 5 k.p.a., jeżeli zachodzą przesłanki z art.147 i art.148 k.p.a., nie daje natomiast podstaw do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji rozgraniczeniowej. WSA w Rzeszowie wskazał ponadto, że na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2008 r. pełnomocnik skarżącej zarzucił, że w postępowaniu rozgraniczeniowym nie brała udziału A. K. - właścicielka działki nr [...], która w dacie wydania decyzji nie żyła od 10 lat, a w postępowaniu nie brali udziału jej następcy prawni, co dowodzi, że decyzja o rozgraniczeniu narusza przepisy art. 9, art.10, art. 28, art. 29 i art. 40 k.p.a. W ocenie Sądu I instancji zarzuty te są nietrafne, gdyż z akt administracyjnych wynika, że A. B. oświadczyła do protokołu spisanego w dniu 17 grudnia 1987 r. w Urzędzie Gminy Żołynia, że część działki nr [...], odpowiadającej części działek [...] i [...], użytkowała początkowo jej babka A. K., a od 1977 r. grunt ten w takim samym stanie posiada sama wnioskodawczyni. Postanowieniem z dnia 13 kwietnia 1989 r. sygn. akt I Ns [...] Sąd Rejonowy w Łańcucie stwierdził, że działka nr [...] została podzielna na działki [...],[...] i [...], a te działki - na działki [...],[...],[...],[...] i [...]. Postanowieniem tym, w pkt II Sąd Rejonowy w Łańcucie stwierdził własność działki [...] na rzecz A. K., babki skarżącej A. B. Następnie postanowieniem z dnia 19 grudnia 2003 r. sygn. akt I Ns [...] Sąd ten stwierdził własność działki [...] na rzecz A. B. przez zasiedzenie. A. B., występując w dniu 1 lipca 1993 r. o rozgraniczenie m.in. działki [...], określiła siebie jako właścicielkę tej działki, mimo, że - jak wskazano wyżej - w tym czasie nie była tylko władającą tym gruntem. Zgodnie z przepisem art. 172 § 1 k.c., w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 1 października 1990 r. (Dz.U. z 1990 Nr 55 poz. 321 art. 1) nabycie własności nieruchomości w drodze zasiedzenia jest możliwe w sytuacji, gdy posiadacz nieruchomości niebędący jej właścicielem posiada nieruchomość nieprzerwanie jako posiadacz samoistny przez dwadzieścia lat, a w przypadku posiadania w złej wierze przez trzydzieści lat. Oznacza to, że A. B. w postępowaniu o zasiedzenie, zakończonym postanowieniem z 19 grudnia 2003 r., musiała wykazać, że przynajmniej od 20 lat była samoistną posiadaczką działki [...], czyli co najmniej od 1983 roku. Występując zatem w 1993 r. o rozgraniczenie, A. B. była samoistną posiadaczką działki. Do rozważenia więc pozostaje kwestia, czy posiadacz samoistny jest legitymowany do wystąpienia o rozgraniczenie działek, czyli - na gruncie rozpatrywanej sprawy - czy A. B., jako posiadaczka samoistna działki [...] mogła skutecznie domagać się rozgraniczenia tej działki z działkami sąsiednimi. Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne nie zawiera regulacji, która określałaby krąg podmiotów uprawnionych do wystąpienia z żądaniem o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego. Doktryna i orzecznictwo są jednak zgodne, że uprawnionym do wystąpienia z takim żądaniem jest strona w rozumieniu przepisu art. 28 k.p.a. Mając zatem na uwadze treść uchwały Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 1988 r., sygn. akt. III CZP 23/88 uznać należy, iż A. B. posiadała legitymację do wystąpienia o rozgraniczenie w sprawie zakończonej decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] czerwca 1994 roku. Sąd I instancji wskazał, iż skarżąca jest niekonsekwentna bowiem w postępowaniu cywilnym wywiodła, że działkę [...] nabyła na własność w drodze zasiedzenia jako samoistny jej posiadacz, co potwierdza postanowienie Sądu Rejonowego w Łańcucie z 19 grudnia 2003 r., natomiast w aktualnym postępowaniu zarzuca ona nieważność decyzji rozgraniczeniowej, wskazując, że w postępowaniu rozgraniczeniowym nie brali udziału następcy prawni właścicielki działki [...] A. K. Sąd I instancji podkreślił również, ze A. B. w swej skardze kwestionowała przede wszystkim poprzedni wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 4 kwietnia 2007 r., zarzucając bezzasadne wówczas uchylenie decyzji SKO w Rzeszowie stwierdzających nieważność decyzji rozgraniczeniowej. Sąd ten nie dopatrzył się wówczas w tym rozstrzygnięciu przesłanek nieważności określonych w art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a. Pogląd ten podzielił też Sąd obecnie rozpoznający sprawę. Dlatego nie stwierdzając naruszenia prawa zaskarżonym aktem, skargę jako nieuzasadniona oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. B., reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy oraz rażące naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię i zastosowanie, a w szczególności art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, że w decyzji SKO "stwierdzającej nieważność decyzji rozgraniczeniowej" brak jest przesłanek nieważności i art. 31 ust. 2 i 3 oraz art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17.05.1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez zaniechanie obowiązku analizy czynności dokonanych przez geodetę i niezwrócenie mu pełnej dokumentacji celem ponownej analizy. W uzasadnianiu skargi kasacyjnej, jej autor podniósł, iż WSA w Rzeszowie niezasadnie przyjął, iż wskazana przez geodetę w postępowaniu rozgraniczeniowym granica została przez A. B. zaakceptowana, skoro nie miała ona wiedzy, czy geodeta dokonywał pomiarów na podstawie wszystkich istniejących i dostępnych mapek. Zdaniem skarżącej doszło w postępowaniu rozgraniczeniowym do naruszenia przepisów art. 31 ust. 2 i 3 oraz ar. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17.05.1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Skoro w latach 1993 -1994 istniały dwie sprzeczne w swej treści mapy co do przebiegu granic między działkami objętymi rozgraniczeniem, to na organie spoczywał obowiązek analizy czynności dokonanych przez geodetę oraz zbadania czy strony akceptujące protokół graniczny, o istnieniu tak sprzecznych w swej treści mapek miały wiedzę. W ocenie skarżącej jej zgoda na zaproponowaną przez geodetę granicę była wyrażona pod wpływem błędu i - wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku - nie ma znaczenia przez kogo geodeta był wskazany — przez A. B., czy jakąkolwiek inna osobę. Nadto w kasator wskazał, iż postępowanie rozgraniczeniowe zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 9, art. 10, art. 28 i art. 40 k.p.a., gdyż w postępowaniu tym nie brał udział właściciel działki [...], a za takiego właściciela w roku 1993 r. z całą pewnością nie można było uznać A. B. Nie da się więc wykluczyć, że rzeczywisty właściciel, wiedząc o toczącym się postępowaniu brałby w nim udział, a nadto przerwał bieg terminu zasiedzenia biegnący dla A. B. Zatem w ocenie kasatora w postępowaniu nie brały udziału wszystkie strony, których interesu prawnego dotyczyło to postępowanie rozgraniczeniowe. Zdaniem kasatora nie można się zgodzić z wieloma stwierdzeniami Sądu I instancji zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w tym w szczególności dotyczącymi rzekomej legitymacji A. B. do występowania jako właściciela działki w sprawie o rozgraniczenia zakończonej decyzją Kierownika Urzędu rejonowego z dnia [...] czerwca 1994 r. Zdaniem autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji oddalając skargę A. B., pominął istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności, a mianowicie to że właściciel działki nr [...] wg stanu na lata 1993-1994 nie był uczestnikiem postępowania, w trakcie którego doszło do wydania decyzji rozgraniczeniowej. Tym samym Sąd I instancji wydał zaskarżony wyrok z rażącym naruszeniem wskazanych przepisów prawa, w szczególności art.1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę kasacyjna E. M., uczestnik postępowania, wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej, podkreślając że niezrozumiałe są zarzuty kasatora, iż w postępowaniu rozgraniczeniowym nie brała udziału A. K., skoro zmarła ona 10 lat przed wszczęciem tego postępowania. Uczestniczka podkreśliła ponadto, że brak jest też podstaw do przyjęcia by zaskarżonym wyrokiem naruszono przepisy postępowania, jeżeli w skardze kasacyjnej nie wskazano żadnych uchybień popełnionych w tym zakresie przez Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga kasacyjna jest znacznie sformalizowanym środkiem zaskarżenia określonych orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Musi ona spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym, a ponadto powinna zawierać także wskazanie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (art. 176 P.p.s.a.). Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć wskazanie konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie prawa polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień normom procesowym - wykazanie dodatkowo, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przywołanie w skardze kasacyjnej właściwych podstaw zaskarżenia jest szczególnie istotne w kontekście zakresu postępowania kasacyjnego wyznaczonego art. 183 § 1 zd. pierwsze P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Zasada ta - poza przypadkami enumeratywnie wymienionymi w art. 183 § 2 P.p.s.a. - oznacza pełne związanie określonymi przez kasatora podstawami zaskarżenia. Determinują one kierunek działalności sądu drugiej instancji, który nie jest zobowiązany ani uprawniony do uzupełniania czy korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych, a także poszukiwania z urzędu innych naruszeń prawa. Jeżeli zatem - tak jak w rozpoznawanej sprawie - nie występuje żadna z przesłanek nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny musi ograniczyć się tylko do zarzutów postawionych przez stronę. W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej wytknął Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie złamanie przepisów postępowania i prawa materialnego, po czym powołał normy, które, jego zdaniem, miały być "w szczególności" naruszone zaskarżonym wyrokiem. Zauważyć w związku z tym należy, że taka konstrukcja podstaw kasacyjnych, niestety dość często spotykana w praktyce adwokacko-radcowskiej, jest wadliwa. Podstawy kasacyjne muszą być sformułowane precyzyjnie. Należy w nich wskazać wszystkie przepisy, które, zdaniem kasatora, miały być naruszone zaskarżonym wyrokiem. Niedopuszczalna jest bowiem wykładnia nie tylko zakresu ale i kierunku zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie może opierać się na domysłach i przypuszczeniach, oraz samodzielnie ustalać złamanie, jakich - poza wymienionymi - przepisów profesjonalny pełnomocnik zamierzał zarzucić Sądowi I instancji. Dlatego, rozpoznając skargę kasacyjną, może ustosunkować się tylko do tych przepisów, które w skardze kasacyjnej wyraźnie zostały wymienione. Niewłaściwie zredagowany został ponadto zarzut naruszenia art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (P.u.s.a.). Po pierwsze powołany artykuł składa się z dwóch paragrafów, a zatem z uwagi na obowiązek wskazania w skardze kasacyjnej konkretnego przepisu naruszonego zaskarżonym wyrokiem profesjonalny pełnomocnik strony powinien sprecyzować, naruszenie której z tych jednostek redakcyjnych zarzuca Sądowi I instancji. W przypadku zamiaru zakwestionowania obu tych norm powinien precyzyjnie wykazać, w jakich działaniach Sądu I instancji takich uchybień się dopatruje. Po drugie, formułując powołany wytyk, autor skargi kasacyjnej zdaje się nie zauważać, że art.1 P.u.s.a. jest przepisem prawa ustrojowego wyjaśniającym jedynie funkcje pełnione przez sądy administracyjnej. W § 1 stanowi on, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość, zaś w § 2 – że powyższa kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Powołany artykuł nie reguluje postępowania przed sądami administracyjnymi. Zatem może mieścić się w zakresie podstawy kasacyjnej wymienionej w art.174 pkt 2 P.p.s.a. tylko wówczas gdy zostanie powiązany ze wskazaniem uchybienia przepisom postępowania sądowoadministracyjnego, czyli ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tymczasem autor skargi kasacyjnej nie wskazał żadnych przepisów ustawy P.p.s.a., którym miał uchybić Sąd I instancji w toku sprawowanej kontroli legalności działalności administracji publicznej. Z tych względów omawiany zarzut jest chybiony. Przepisy art.1 P.p.s.a. nie zostały bowiem naruszone, ponieważ Sąd I instancji nie przekroczył swoich kompetencji ani nie dokonywał kontroli według innych kryteriów niż zgodność z prawem badanych decyzji administracyjnych. Zamierzonego skutku nie mógł też odnieść zarzut naruszenia art. 31 ust. 2 i 3 oraz art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17.05.1989 r. ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Wytykając złamanie prawa materialnego w obu postaciach wymienionych w art.174 pkt 1 P.p.s.a. autor skargi kasacyjnej nawet nie próbował wykazać na czym, jego zdaniem, miała polegać błędna wykładnia, a na czym niewłaściwe zastosowanie wskazanych norm przez Sąd I instancji. Ponadto wywody kasatora odnoszą się w tym zakresie jedynie do postępowania zakończonego decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w Leżajsku z dnia [...] czerwca 1994 r. Tymczasem przedmiotem kontroli sądowej było nie powyższe rozstrzygnięcie ale decyzje SKO w Rzeszowie o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji rozgraniczeniowej. Wadliwość omawianego zarzutu polega jednak przede wszystkim na ignorowaniu przez kasatora faktu istnienia prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 4 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Rz 779/08. Wyrokiem tym WSA w Rzeszowie, uchylając poprzednie decyzje nadzorcze Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie, wyraził pogląd, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności Kierownika Urzędu Rejonowego w Leżajsku z dnia [...] czerwca 1994 r. o rozgraniczeniu nieruchomości, gdyż decyzja ta nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art.156 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a. Powyższa ocena prawna przy ponownym rozpatrzeniu sprawy była wiążąca zarówno dla organu administracji publicznej jak i WSA w Rzeszowie. Jednoznacznie wynika to z unormowania zawartego w art. 153 P.p.s.a., a czego zdaje się nie dostrzegać autor skargi kasacyjnej. Jeżeli A. B. nie zgadzała się ze stanowiskiem wyrażonym w powołanym wyroku, to mogła wnieść od niego skargę kasacyjna i poddać go kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skoro skarżąca nie skorzystała z tego trybu, to oznacza że uznała wówczas stanowisko Sądu wyrażone w tym orzeczeniu za zasadne. Obecnie wszelka polemika z tym wyrokiem jest niedopuszczalna. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, ze skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Dlatego orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej – adwokatowi wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 ppsa) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.