II OZ 869/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA - Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 4 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/GL 111/08 w zakresie zmiany postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniosek uczestnika postępowania W. K. o zmianę postanowienia tego Sądu z dnia 14 marca 2008 r., którym wstrzymano zaskarżoną przez G. M. decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Sąd I instancji wyjaśnił, że W. K. nie wskazał nowych okoliczności faktycznych lub prawnych, które mogłyby mieć wpływ na zmianę stanowiska zajętego w postanowieniu z dnia 14 marca 2008 r. Argumenty podniesione przez uczestnika postępowania były znane Sądowi w dniu wydawania postanowienia o wstrzymaniu zaskarżonej decyzji, albowiem W. K. przedstawił je już w piśmie z dnia 29 lutego 2008 r. Sąd stwierdził, że na etapie postępowania w sprawie wstrzymania wykonania decyzji nie jest władny rozstrzygać kwestii stanu zagrożenia jaki powoduje sporny staw dla stawu uczestnika. Istnienie takiego zagrożenia nie wynika w oczywisty sposób ze zgromadzonych w sprawie dokumentów, które jednocześnie nie pozwalają też na stwierdzenie, że interes uczestnika zasługuje na ochronę dalej idąca, niż interes skarżącego, podlegający ochronie przy spełnieniu przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz., 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., których istnienie Sąd potwierdził w postanowieniu z dnia 14 marca 2008 r. W zażaleniu na powyższe postanowienie W. K. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do meritum sprawy przez uchylenie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił rażące naruszenie art. 61 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwą interpretację tego przepisu, sprowadzającą się do stwierdzenia, że nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające zmianę lub uchylenie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zażalenia W. K. podniósł, że skarżący – inwestor nie uzasadnił w rozpoznanej sprawie swojego wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W żadnej mierze nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji miałoby doprowadzić do powstania po jego stronie szkody majątkowej czy trudnych do odwrócenia skutków. W. K. stwierdził jednocześnie, że Sąd I instancji zaaprobował stan istniejącej szkody po jego stronie i stan bezprawia tj. samowolnie wybudowanego obiektu (stawu) zagrażającego środowisku. Wnoszący zażalenie przedstawił również argumentację wskazującą na prawidłowość zaskarżonej decyzji nakazującej inwestorowi przywrócenie do stanu poprzedniego terenu działek o nr ew. [...] i [...] położonych w miejscowości Z., albowiem sporny obiekt został wybudowany nielegalnie i powoduje znaczne szkody na działce uczestnika postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W myśl natomiast art. 61 § 4 powołanej ustawy, postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Przystępując do oceny prawidłowości podjętego w rozpoznawanej sprawie postanowienia, w pierwszej kolejności podkreślić należy, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Argumenty podniesione w pismach procesowych, jak i w zażaleniu W. K. w głównej mierze dotyczą legalności zaskarżonej decyzji. Sąd nie mógł odnieść się do tego rodzaju argumentacji ani w postanowieniu o wstrzymaniu zaskarżonej decyzji, ani w postanowieniu w przedmiocie zmiany tego postanowienia, albowiem orzeczenia te zostały wydane w postępowaniu wpadkowym. Sprawa badania legalności decyzji z dnia 14 listopada 2007 r. pozostaje w dalszym ciągu otwarta. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji wskazujące na niewykazanie przez wnioskodawcę w rozpoznawanej sprawie zmiany okoliczności, która uzasadniałaby uchylenie wcześniejszego postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Za prawidłowy uznać należy pogląd, że przywrócenie do stanu poprzedniego terenu działek skarżącego, na którym obecnie znajduje się sporny staw, przed rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny bez wątpienia wiąże się z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Mogą one nastąpić z tego względu, że w razie uwzględnienia skargi może okazać się, iż sporny obiekt, uwzględniając jego materię, konstrukcję a także samą wielkość, będzie trudny do odtworzenia. Ewentualna nieuzasadniona jego rozbiórka stwarzać będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody finansowej z uwagi na włożony w obiekt nakład pracy i środki przeznaczone na jego realizację. Z całą pewnością istotne znaczenie ma w niniejszej sprawie wyważenie racji przemawiających za uwzględnieniem wniosku skarżącego będącego inwestorem oraz interesów uczestnika, którego nieruchomość sąsiaduje z nieruchomością skarżącego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przywołanym zakresie nie można jednak postawić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w sposób uzasadniony zarzutu popełnienia błędu, albowiem Sąd I instancji prawidłowo ocenił interesy prawne i stanowiska wszystkich stron sporu. Ocena ta dotyczyła tylko i wyłącznie zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji, albowiem w innym przypadku, ocena taka sprowadzałaby się de facto do oceny legalności zaskarżonej decyzji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Wszystkie okoliczności przedstawione we wniosku W. K. z dnia 21 kwietnia 2008 r. były znane Sądowi I instancji w dniu wydawania decyzji o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Uczestnik przedstawił je w piśmie z dnia 29 lutego 2008 r. Nie można zatem uznać, że nastąpiła jakakolwiek zmiana okoliczności uzasadniająca zmianę postanowienia z dnia 14 marca 2008 r. Tylko bowiem spełnienie tak kwalifikowanej przesłanki warunkowało wydanie w trybie art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia zgodnego z żądaniem wnioskodawcy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.