I OZ 449/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia del. WSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Redaktora [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 marca 2008 r., sygn. akt IV SO/GI 14/07 w przedmiocie wymierzenia Prezydentowi Miasta K. grzywny w sprawie z wniosku Redaktora [...] o wymierzenie grzywny Prezydentowi Miasta K. za nieprzekazanie skargi na bezczynność wraz z aktami i odpowiedzią na skargę w sprawie o udostępnienie informacji publicznej postanawia: zażalenie oddalić Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 17 marca 2008r. sygn. akt IV SO/GI 14/07 wymierzył Prezydentowi Miasta K. grzywnę w wysokości 300 zł za nieprzekazanie temu Sądowi skargi na bezczynność, odpowiedzi na skargę oraz akt administracyjnych sprawy. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż z akt sprawy wynika jednoznacznie, że Redaktor [...] złożył za pośrednictwem Prezydenta Miasta K. skargę na bezczynność tego organu w sprawie udzielenia informacji publicznej. Sąd ustalił, iż poza sporem jest, iż w sprawie niniejszej skarga z dnia 31 lipca 2007r. nie została przekazana do WSA w Gliwicach w terminie wynikającym z przepisów prawa. Prezydent Miasta K. pismem z dnia 25 lutego 2008r. przyznał, że nie wykonał ciążącego na nim obowiązku przekazania sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę w przewidzianym terminie, jednak nastąpiło to na skutek przeoczenia i nie było działaniem celowym ani umyślnym. Organ zwrócił uwagę, iż Redaktor [...] w bardzo krótkim odstępie czasu złożył dwa pisma: w dniu 31 lipca 2007r., zatytułowane "Skarga na bezczynność" oraz w dniu 27 lipca 2007r. pismo w którym ponowił żądanie udzielenia informacji publicznej. Organ nieprawidłowo przyjął, iż udzielenie stronie informacji w odpowiedzi na pismo z dnia 27 lipca 2007r. stanowiło wystarczające załatwienie sprawy i dlatego nie nadał biegu złożonej przez stronę skargi na bezczynność organu. Sąd I instancji uznał, iż wobec niedopełnienia obowiązku przewidzianego w art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) wymierzenie grzywny jest uzasadnione. Uzasadniając wysokość wymierzonej grzywny Sąd podniósł, iż art. 154 § 6 P.p.s.a pozostawia wysokość grzywny do uznania sądu określając jedynie jej maksymalną wysokość tj. wynagrodzenia na poziomie dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Wobec tak poczynionych ustaleń WSA w Gliwicach ustalając wysokość grzywny nałożonej na Prezydenta Miasta K. wywiódł, iż miał na uwadze całokształt uwarunkowań związanych z niewykonaniem przez niego obowiązku, o którym mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. jak również fakt, iż uczynił on zadość żądaniu Redaktora [...] i udzielił mu informacji objętej zakresem jego wniosku. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Redaktor [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części dotyczącej wysokości grzywny nałożonej na Prezydenta Miasta K. oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu zażalenia strona podniosła, iż znikoma, wręcz symboliczna wysokość grzywny jest w jego ocenie nieadekwatna do stopnia zaniedbania organu, na którym ciążył obowiązek wynikający z art. 54 § 2 P.p.s.a. Autor zażalenia podniósł, iż zwłoka w przekazaniu przez Prezydenta Miasta K. skargi na jego bezczynność przekroczyła 5 miesięcy co wskazuje na celowy zamiar wprowadzenia w błąd skarżącego i ukrycia przed opinią publiczną rzeczywistej ilości lokali użytkowych sprzedanych w latach 2002 - 2007 przez Gminę K. Jak podnosi skarżący nałożenie na Prezydenta Miasta K. grzywny w symbolicznej wysokości 300 zł. nie spełni w jego ocenie dyscyplinująco - restrykcyjnego celu jakiemu ma służyć grzywna. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie okazało się nieuzasadnione. Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w §1 przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia ( art. 54 § 2 p.p.s.a. ). W przedmiotowej sprawie Redaktor [...] skargę na bezczynność wywiódł co do złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Zgodnie z art. 21 pkt.1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U. Nr 112, po. 1198 ze zm. ) do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się z zastrzeżeniem wypadku art. 22, przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tymże przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. W razie niezastosowania się do powyższych obowiązków sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a (art. 55 § 1 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu. Określenie w powołanym przepisie jedynie górnej granicy dopuszczalnej wysokości grzywny oznacza, iż Sąd może orzec grzywnę w niższej wysokości. Przy jej ustaleniu winien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a., okres jaki upłynął od wniesienia skargi, a także to czy przed rozpoznaniem wniosku organ obowiązek wypełnił. Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy przyjąć należy, iż w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rację miał Sąd I instancji przyjmując, że wymierzenie grzywny było uzasadnione. W istocie bowiem opóźnienie w przekazaniu skargi na bezczynność, odpowiedzi na skargę, akt administracyjnych było znaczne, wynosiło około sześć miesięcy. Wymierzona grzywna wbrew zarzutom żalącego spełniła swoją dyscyplinująco-restrykcyjną funkcję. Prezydent Miasta K. przed rozpatrzeniem wniosku przesłał do Sądu wymagane powyżej cytowanymi przepisami dokumenty. Wyjaśnił powód niedotrzymania terminu. Z akt nie wynika by Prezydent umyślnie i celowo zwlekał z wykonaniem ciążącego nań obowiązku. W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny wyjaśnił, iż opóźnienie w przekazaniu akt administracyjnych, skargi oraz odpowiedzi na skargę było wynikiem błędnego przyjęcia, iż skoro w ocenie organu sprawę o udostępnienie informacji załatwiono pismem z dnia 6 sierpnia 2007r. to nie było w związku z tym potrzeby nadawania biegu skardze na bezczynność. Wbrew zarzutom żalącego się ustalając wysokość wymierzonej grzywny Sąd nie mógł mieć na względzie rzeczywistych zarobków Prezydenta Miasta. Stąd na zasadzie art. 184 w zw. z art. 197§2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.