IV SA/Gl 878/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Asesor WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant Referent – stażysta Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2008 r. sprawy ze skargi L. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora [...] Zarządu Edukacji z dnia [...] r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego kwotę [...] zł. (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor [...] Zarządu Edukacji, na podstawie art. 70 b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256 poz. 2572 z późn. zm.), § 1 ust. 1 i ust. 2, § 2 ust. 1 pkt 3, § 6, § 8, § 11, § 15, § 17 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. Nr 60 z 1996 r. poz. 278 z późn. zm.), § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 113 z 2002 r. poz. 988 z późn. zm.), § 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 8 maja 2004 r. w sprawie klasyfikacji zawodowej szkolnictwa zawodowego (Dz. U. Nr 114 z 2004 r. poz. 1195 ze zm.) oraz art. 104 K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku Ł.N., odmówił dofinansowania kosztów kształcenia pracownika młodocianego – Ł.F. W uzasadnieniu organ orzekający wskazał, że zgodnie z § 15 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania, przyuczenie młodocianego do wykonywania określonej pracy trwa nie dłużej niż 22 miesiące. Natomiast zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 8 maja 2004 r. w sprawie klasyfikacji zawodowej szkolnictwa zawodowego, okres kształcenia w zasadniczej szkole zawodowej, także nauka u pracodawcy, w zawodzie [...] trwa 2 lata (24 miesiące). W związku z tym pracodawca powinien zawrzeć z młodocianym umowę o pracę w celu przyuczenia do wykonywania określonej pracy na okres nie dłuższy niż 22 miesiące. Z przedłożonych dokumentów wynika, że okres przyuczenia do wykonywania określonej pracy w zawodzie [...] w przedmiotowej sprawie był dłuższy niż 22 miesiące. Jednocześnie pracodawca nie złożył właściwych umów o pracę w celu przyuczenia do wykonywania określonej pracy oraz w celu nauki zawodu, a zgodnie z § 18 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r., pracodawca powinien, po zakończeniu przez młodocianego przyuczenia w zawodzie [...], zawrzeć z młodocianym kolejną umowę o pracę w celu nauki zawodu. Ł.N. nie określił w umowie, czasu trwania przyuczenia i nauki zawodu, będących podstawą do naliczenia odpowiednich kwot wynikających z art. 70 b ust. 2 ustawy o systemie oświaty. Ze zgromadzonych dokumentów wynika, że jest rzemieślnikiem, w rozumieniu ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle, gdyż ma dyplom nadania tytułu mistrza w zawodzie [...]. Na podstawie art. 3 ust. 5 ustawy o rzemiośle, rzemieślnicy zatrudniający pracowników w celu przygotowania zawodowego w rzemiośle, obowiązani są spełniać warunki określone odrębnymi przepisami oraz być członkami cechu lub izby rzemieślniczej. Jak wynika z art. 3 ust. 6 tej ustawy, izba rzemieślnicza lub z jej upoważnienia cech, sprawuje nadzór nad przebiegiem przygotowania zawodowego w rzemiośle. Z oświadczenia Ł.N. wynika, że jest rzemieślnikiem, nie zrzeszonym w cechu lub izbie rzemieślniczej. W odwołaniu z dnia [...] Ł.N. podniósł, że fakt zawarcia umowy na okres dłuższy od minimalnego, określonego w przepisach, nie wyklucza udzielenia dofinansowania. Ponadto z okoliczności sprawy wynika, że młodociany przez wymagany okres czasu przyuczał się do zawodu. Wskazał, że ustawa o rzemiośle nie wymaga obligatoryjnego udziału rzemieślnika w cechu (izbie) rzemieślniczej. Podniósł również, że w podobnych sprawach otrzymywał dofinansowanie kosztów kształcenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.-B., po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] Nr [...], na podstawie art. 17, 18, 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz. U. Nr 79 z 2001 r., poz. 856 z późn. zm.), art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 70 b ust. 1 ustawy o systemie oświaty, pierwszą przesłanką przyznania pracodawcy dofinansowania kosztów kształcenia młodocianych pracowników jest posiadanie przez wymienione w przepisie osoby, kwalifikacji wymaganych od instruktorów praktycznej nauki zawodu. Z treści art. 3 ust. 5 ustawy o rzemiośle wynika, że rzemieślnicy zatrudniający pracowników w celu przygotowania zawodowego w rzemiośle, obowiązani są spełniać warunki określone odrębnymi przepisami oraz być członkami jednej z organizacji, o których mowa w art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3, tj. cechu lub izby rzemieślniczej. Druga przesłanka dotyczy ukończenia nauki zawodu lub przyuczenia zawodowego i zdania egzaminu przez młodocianego, zgodnie z odrębnymi przepisami. Jeśli więc Ł.N. jest rzemieślnikiem, to młodociany powinien zakończyć przyuczenie do wykonywania określonej pracy egzaminem sprawdzającym przed komisją egzaminacyjną izby rzemieślniczej, zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. Nr 60, poz. 278 z późn. zm.). Z przepisu § 18 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. wynika również, że młodocianemu, który ukończył przyuczenie do wykonywania określonej pracy z wynikiem pozytywnym (tj. zdał egzamin sprawdzający i potwierdził go zaświadczeniem) i podjął naukę zawodu obejmującą zakres przyuczenia do wykonywania określonej pracy, zalicza się okres przyuczenia do okresu praktycznej nauki zawodu. Powyższe rozporządzenie określa także, że przyuczenie młodocianego do wykonywania określonej pracy może trwać od 3 do 6 miesięcy, a w odniesieniu do młodocianych uczestników Ochotniczych Hufców Pracy, powyższy okres może być przedłużony do czasu ukończenia gimnazjum i trwać łącznie nie dłużej niż 22 miesiące (§ 15 ust. 1 i 2). Młodociany zatrudniony u pracodawcy będącego rzemieślnikiem, składa więc egzamin przed komisją egzaminacyjną izby rzemieślniczej, natomiast młodociany zatrudniony u pracodawcy, który nie jest rzemieślnikiem, bezpośrednio u swoich pracodawców. Ł.N. jest rzemieślnikiem, ale nie należy do organizacji samorządu, nie złożył właściwych umów o pracę w celu przyuczenia Ł.F. do wykonywania określonej pracy oraz w celu nauki zawodu, jak również nie przedłożył zaświadczenia wydanego przez izbę rzemieślniczą o ukończeniu przez Ł.F. przyuczenia do wykonywania określonej pracy. W świetle powyższego, Ł.N. nie spełnia obecnie warunków otrzymania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Ł.N. wniósł o uchylenie decyzji organów obydwu instancji. Zarzucił, że zaskarżona decyzja narusza przepis art. 70 b ust. 1 ustawy o systemie oświaty, z którego wynika, że dofinansowanie kosztów kształcenia przysługuje pracodawcy, jeżeli posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, a ponadto młodociany pracownik ukończył naukę zawodu i zdał egzamin. Przepis powyższy nie uzależnia prawa do dofinansowania kosztów kształcenia od przynależności do jednej z organizacji, o których mowa w art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy o rzemiośle. Skarżący wskazał, że spełnił obydwa warunki określone w art. 70 b ust. 1 ustawy o systemie oświaty. Ponadto podniósł zarzut braku konsekwencji organu pierwszej instancji polegający na tym, że w identycznym stanie faktycznym i prawnym otrzymał na podstawie decyzji tego organu z dnia [...], dofinansowanie kosztów kształcenia M.K. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżącego na rozprawie wnosił i wywodził jak w skardze. Ponadto powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 1998 r. sygn. akt I SA/Łd 652/97, zarzucając organom naruszenie art. 8 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd – na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – stwierdził, że przy wydaniu decyzji zostały naruszone przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania, a wobec tego skarga zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie podkreślenia wymagało, że według art. 70 lit. b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256 poz. 2572 z późn. zm.), zwanej również ustawą o systemie oświaty, pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określone w odrębnych przepisach; młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z odrębnymi przepisami. Ponadto przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. Nr 60 z 1996 r. poz. 278 z późn. zm.), stanowi, że przygotowanie zawodowe młodocianych może prowadzić: pracodawca; osoba prowadząca zakład pracy w imieniu pracodawcy; osoba zatrudniona u pracodawcy – pod warunkiem posiadania kwalifikacji wymaganych od instruktorów praktycznej nauki zawodu, określonych w przepisach dotyczących praktycznej nauki zawodu. Kwalifikacje instruktorów praktycznej nauki zawodu zostały szczegółowo określone w § 10 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 113, poz. 988). Przytoczony w zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, przepis art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (Dz. U. z 2002 r. Nr 112, poz. 979) stanowi, że rzemieślnicy zatrudniający pracowników w celu przygotowania zawodowego w rzemiośle obowiązani są spełniać warunki określone odrębnymi przepisami oraz być członkami jednej z organizacji, o których mowa w art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 tj. cechu lub izby rzemieślniczej. W związku z tym w rozpoznawanej sprawie, organy administracji obydwu instancji uznały, że zrzeszenie w organizacjach samorządu gospodarczego rzemiosła, stanowi jeden z warunków przysługiwania rzemieślnikowi dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika. W ramach oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, stwierdzić zatem należało, że nietrafna była powyższa wykładnia przepisów prawa materialnego, według której, do rozpoznania wniosku przyjęto kryteria określone w art. 3 ust. 5 ustawy o rzemiośle w związku z art. 70 lit. b ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty. Obydwa te przepisy dotyczą bowiem różnych zakresów regulacji, a ponadto przepis art. 70 lit. b ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty, nie odwołuje się do kryteriów, jakie musi spełnić rzemieślnik zatrudniający pracowników w celu przygotowania zawodowego w rzemiośle. Z tego unormowania, że rzemieślnicy zatrudniający pracowników w celu przygotowania zawodowego w rzemiośle, są zobowiązani należeć do cechu lub izby rzemieślniczej, nie wynika, że jest to jeden z warunków przyznania im dofinansowania kosztów kształcenia pracowników młodocianych. Warunki przyznania dofinansowania zostały bowiem określone w art. 70 lit. b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o systemie oświaty, a nie w ustawie o rzemiośle. Jednym z tych warunków jest posiadanie przez pracodawcę lub osobę prowadzącą zakład w imieniu pracodawcy albo osobę zatrudnioną u pracodawcy, kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określonych w odrębnych przepisach (tj. – m. in. w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania oraz rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu). Kolejną przesłanką – wymienioną w art. 70 lit. b ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty - jest ukończenie przez młodocianego pracownika nauki zawodu lub przyuczenia do wykonywania określonej pracy i zdanie egzaminu, zgodnie z odrębnymi przepisami. Na marginesie dodać należało, że młodociani zatrudnieni u pracodawców będących rzemieślnikami, zdają egzamin (w tym czeladniczy) przed komisją egzaminacyjną izby rzemieślniczej. Odrębnym zagadnieniem jest zatem kwestia nadzoru izby rzemieślniczej lub cechu nad przebiegiem przygotowania zawodowego pracowników młodocianych zatrudnionych przez rzemieślnika, który nie jest zrzeszony w cechu lub izbie rzemieślniczej. Bez wątpienia bowiem obowiązek przynależności do organizacji samorządu gospodarczego, wprowadzony w art. 3 ust. 5 ustawy o rzemiośle może stanowić - w takich sytuacjach - dla tych organizacji podstawę odmowy objęcia nadzoru nad przebiegiem przygotowania zawodowego pracowników młodocianych. W konsekwencji doprowadziłoby to do tego, że nie zostanie spełnione kryterium wymienione w art. 70 lit. b ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty, tj. warunek zdania egzaminu zgodnie z odrębnymi przepisami, a więc przed właściwą komisją egzaminacyjną – tj. komisją egzaminacyjną izby rzemieślniczej. W ramach kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, podkreślenia wymagało, że przedmiotem postępowania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie było rozstrzygnięcie wniosku skarżącego o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Warunki zaś przyznania tego świadczenia, zostały określone w art. 70 lit. b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o systemie oświaty, a wobec tego wykładnia przepisów, według której, do rozpoznania wniosku przyjęto kryteria określone w art. 3 ust. 5 ustawy o rzemiośle w związku z art. 70 lit. b ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty, stanowiła naruszenie prawa materialnego. Powyższe naruszenie prawa materialnego, jako dotyczące podstaw rozstrzygnięcia, niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy, a wobec tego stanowiło postawę uchylenia decyzji zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Ponadto wskazać należało, że organy administracji rozpatrujące niniejszą sprawę dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, gdyż uzasadnienia; zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu pierwszej instancji, nie zawierają szczegółowej analizy zebranych w sprawie dokumentów. Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że skarżący zawarł z młodocianym pracownikiem Ł.F. w dniu [...] umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego na okres od [...] do [...] oraz, że w § 1 pkt 2 tej umowy określono, iż przyuczenie do zawodu trwa 22 miesiące i kończy się egzaminem. Następnie organ dodał, że w dniu [...] zawarto aneks do powyższej umowy określając, że Ł.N. zatrudnia Ł.F. w celu przyuczenia do wykonywania pracy w zawodzie [...] na czas nieokreślony, w tym w celu nauki zawodu od [...] do [...]. Ponadto wskazał, że ze świadectwa pracy Ł.F. wynika, że wyżej wymieniony w okresie od [...] do [...] był zatrudniony w Zakładzie [...] Ł.N., a stosunek pracy ustał z powodu porzucenia praktycznej nauki zawodu. Organ odwoławczy – podobnie jak i organ pierwszej instancji - pominął wskazanie wniosków, jakie wynikają z analizy treści umowy o pracę z dnia [...], aneksu do tej umowy oraz świadectwa pracy z dnia [...], w zakresie ustalenia istotnej okoliczności, czy umowa zawarta przez skarżącego z Ł.F. stanowiła umowę o pracę w celu nauki zawodu, czy też umowę w celu przyuczenia do wykonywania określonej pracy, a jeśli nie spełniała warunków żadnej z tych umów, to z jakich powodów. Jest to szczególnie rażące pominięcie z uwagi na to, że w końcowej części uzasadnienia organ odwoławczy podniósł, iż Ł.N. nie złożył właściwych umów o pracę w celu przyuczenia Ł.F. do wykonywania określonej pracy oraz w celu nauki zawodu. Pomimo, że powyższe stwierdzenie zostało wskazane przez organ jako jedna z podstaw rozstrzygnięcia, brak było określenia z jakich przyczyn przedłożone przez skarżącego dokumenty nie stanowiły "właściwych umów". Przy wydaniu rozstrzygnięcia przez organy obydwu instancji, doszło zatem do naruszenia przepisu art. 107 § 3 K.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie decyzji powinno zawierać wskazanie okoliczności, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiary. Naruszone zostały również przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., zgodnie z którymi organ administracji publicznej jest obowiązany podjąć wszelkie działania niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego, w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy poszczególne okoliczności zostały udowodnione. Nie ulega wątpliwości, że naruszenie w powyższy sposób przepisów postępowania administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż dotyczyło pominięcia ocen i ustaleń w zakresie okoliczności stanowiących postawę rozstrzygnięcia. Poza tym w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie odniósł się w ogóle do zarzutu podniesionego w odwołaniu, że w podobnych sprawach Ł.N. otrzymywał dofinansowanie kosztów kształcenia pracowników młodocianych. Tymczasem zgodnie z art. 8 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. W związku z tym – wobec tak sformułowanego zarzutu odwołania – organ był zobowiązany szczegółowo wskazać powody podejmowania różnych rozstrzygnięć w zakresie wniosków skarżącego o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia pracownika młodocianego. Mając na uwadze wyżej wskazane naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, uznać należało, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji. Na podstawie bowiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. – jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ orzekający uwzględni, że warunki przyznania na rzecz pracodawcy, będącego rzemieślnikiem, dofinansowania kosztów kształcenia pracownika młodocianego, zostały określone w art. 70 lit. b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o systemie oświaty oraz w wymienionych w tym artykule przepisach wykonawczych. Natomiast przepis art. 3 ust. 5 ustawy o rzemiośle nie należy do podstaw rozstrzygnięcia wniosku o przyznanie tego świadczenia z przyczyn, które zostały przedstawione wyżej. Mając to na uwadze, organ orzekający oceni na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia, które wymieniono wyżej, zostały udowodnione. W uzasadnieniu decyzji wskaże, na podstawie jakich dowodów uznał konkretne okoliczności za ustalone i z jakich powodów ocenił dowody jako wiarygodne, ewentualnie z jakich przyczyn odmówił wiary poszczególnym dowodom. W rozpoznawanej sprawie bezprzedmiotowe było rozstrzygnięcie w zakresie art. 152 P.p.s.a., gdyż zaskarżona decyzja nie miała przymiotu wykonalności. Zgodnie z art. 200 P.p.s.a., zasądzono od organu odwoławczego na rzecz skarżącego, zwrot kosztów postępowania w kwocie [...] złotych, uwzględniając przy tym wysokość opłaty sądowej, kancelaryjnej oraz minimalnej stawki wynagrodzenia radcy prawnego określonej w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).