II FZ 438/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Edyta Anyżewska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. G. i J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 9 lipca 2008 r. sygn. akt I SA/Go 1078/07 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi B. G. i J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 19 września 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Go 1078/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił skargę kasacyjną B. G. i J. G. od wyroku tego Sądu z dnia 18 marca 2008 r. W motywach orzeczenia Sąd wskazał, że środek odwoławczy został złożony po upływie terminu przewidzianego w art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a. (t.j. po upływie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem). Odpis wyroku doręczono bowiem w dniu 2 czerwca 2008 r., natomiast skargę kasacyjną złożono w dniu 3 lipca 2008 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym), podczas gdy termin do jej wniesienia upływał dzień wcześniej. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W motywach zażalenia skarżący podnieśli, że terminowi uchybiono w sposób niezawiniony, ponieważ przesyłkę z odpisem wyroku odebrała B. G. (J. G. wyjechał wówczas w podróż służbową), informując małżonka o tym, że przesyłkę tę przekazano jej w dniu 3 czerwca 2008 r. O tej dacie skarżący poinformował pełnomocnika, który wnosząc skargę kasacyjną w dniu 3 lipca 2008 r. był przekonany o dochowaniu terminu procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie zauważyć należy, że inne są podstawy odrzucenia skargi kasacyjnej w stosunku do J. G., a inne odnośnie do B. G., co dostrzegł również Sąd wojewódzki odrzucając wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia tego środka odwoławczego (por. karty nr 98-101 akt sądowych), jednakże nie wyartykułował tego w uzasadnieniu zaskarżonego obecnie orzeczenia. Jeżeli chodzi o J. G. to fakt przekroczenia terminu określonego w art. 177 § 1 P.p.s.a. jest niewątpliwy. Przesyłkę doręczono bowiem skarżącemu w dniu 2 czerwca 2008 r. (karta nr 65 akt sądowych), przy czym odebrała ją jego małżonka, jako osoba do tego upoważniona, bo będąca dorosłym domownikiem adresata przesyłki (por. art. 72 P.p.s.a.). Natomiast skargę kasacyjną złożono w urzędzie pocztowym – co było równoznaczne z wniesieniem jej do sądu (por. art. 83 § 3 P.p.s.a.) – w dniu 3 lipca 2008 r., a zatem dzień po upływie trzydziestodniowego terminu na dokonanie tej czynności, przewidzianego w art. 177 § 1 P.p.s.a., którego ostatni dzień przypadał na 2 lipca 2008 r. Okoliczności powyższe nie są przez stronę kwestionowane toteż niezrozumiały jest wniosek o uchylenie zaskarżonego orzeczenia wobec jednoznacznego brzmienia art. 178 P.p.s.a., zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną m.in. wniesioną po upływie terminu. Należy zauważyć w tym miejscu, że okoliczności wskazane przez stronę na usprawiedliwienie opóźnienia w złożeniu środka odwoławczego mogą być powoływane na poparcie wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia (który zresztą strona złożyła, a Sąd pierwszej instancji rozpatrzył – por. karty nr 88-95 oraz 103-107 akt sądowych). Nie uzasadniają natomiast zażalenia na postanowienie Sądu wojewódzkiego z dnia 9 lipca 2008 r., w tym bowiem zakresie Sąd kasacyjny bada jedynie prawidłowość zastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 178 P.p.s.a. (nie analizuje zaś tego, czy uchybienie terminowi było zawinione, czy też nie). Odnośnie do B. G. należy zauważyć, że nie była ona osobą uprawnioną do wniesienia skargi kasacyjnej, stąd też w jej przypadku skarga ta została odrzucona jako niedopuszczalna "z innych przyczyn" w rozumieniu w/w art. 178 P.p.s.a. Odpis zaskarżonego wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono bowiem tylko J. G. (jako że tylko on o to wnioskował – por. karty nr 43-49 oraz 64-65 akt sądowych). Tylko więc on mógł wnieść skargę kasacyjną od zaskarżonego wyroku. Stosownie bowiem do art. 177 § 1 P.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Brak doręczenia skarżącej (B. G.) odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem pozbawił ją prawa do złożenia skargi kasacyjnej (szerzej por. post. NSA z dnia 7 lipca 2004 r., sygn. akt GZ 25/04, ONSAiWSA 2005, nr 1, poz. 12). W zaskarżonym postanowieniu brak jest wywodu wskazującego na powyższe przyczyny odrzucenia środka odwoławczego skarżącej (podano wyłącznie powody odrzucenia skargi kasacyjnej skarżącego). Tym niemniej rozstrzygnięcie zawarte w sentencji kwestionowanego orzeczenia jest prawidłowe. Zgodnie zaś z art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Sąd odwoławczy oddala zażalenie również wtedy, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Z tych względów orzeczono jak w sentencji.