I SA/Gd 1055/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Danuta Oleś (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Asesor WSA Bogusław Woźniak, Protokolant Referent Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 marca 2008 r. sprawy ze skargi W. M. i M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2006 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta B. z dnia [...] nr [...]; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. I SA/Gd 1055/07 UZASANIENIE Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przez W. i M. M. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], którą utrzymało ono w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r. Powyższe decyzje wydane zostały w następującym stanie faktycznym: Decyzją z dnia [...] Burmistrz Miasta dokonał wymiaru podatku od nieruchomości za 2006 rok dla W. i M. M. w wysokości 2.634 zł. Decyzja ta nie została przez podatników zaskarżona i stała się ostateczna. W wyniku wznowienia z urzędu postępowania podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości, Burmistrz Miasta decyzją z dnia [...] uchylił swoją wcześniejszą decyzję i ustalił nowy wymiar podatku od nieruchomości za 2006 r. w łącznej kwocie 13.943 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż w chwili wydawania pierwotnej decyzji nie był mu znany fakt użytkowania przez podatnika budynku mieszkalnego o powierzchni 259 m2 położonego w R. Ustalenia tej okoliczności dokonano w oparciu o złożoną informację w sprawie podatku od nieruchomości za 2006 r. Nadto wskazano, że podatnik w dniu 21 marca 2006 r. nabył nieruchomość w B. przy ul. [...]i, od której obowiązek powstał z dniem 1 kwietnia 2006 r. Również od tej decyzji nie zostało w ustawowym terminie złożone odwołanie. Jednakże w piśmie z dnia 25 września 2006 r. (wpływ do organu w dniu 5.10.2006 r.) M. M. wniósł o zmianę decyzji z dnia[...] i o odstąpienie od wymierzenia podatku za budynki położone w B. przy ul. [...] zajęte na działalność gospodarczą oraz grunty związane z działalnością gospodarczą. Oświadczył, że na posesji nie była prowadzona żadna działalność gospodarcza, a od momentu kupna są prowadzone jedynie prace porządkowe i zabezpieczające. Trwa etap przygotowywania dokumentacji technicznej, w tym niezbędnych zezwoleń związanych ze zmianą przeznaczenia nieruchomości na działalność gastronomiczno-hotelarską. Organ podatkowy I instancji postanowieniem z dnia [...] po raz drugi wznowił postępowanie w sprawie. Następnie jednak decyzją z dnia[...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...], nie stwierdzając istnienia podstaw do wznowienia przewidzianych w art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.) – zwanej dalej "Ordynacja podatkowa". W uzasadnieniu decyzji wskazano, że nie zaistniała przyczyna podana przez podatników tj. ujawnienie nowych faktów i dowodów istniejących już w momencie wydawania pierwotnej decyzji wymiarowej w dniu [...], bowiem fakt wykonywania remontu i modernizacji budynku przy ul. [...] w B. był organowi znany. Prace modernizacyjne wykonywane były w ramach prowadzonej przez podatników działalności gospodarczej i z tego względu nie można przyjąć, że budynek ten nie był związany z działalnością gospodarczą podatników. Od powyższej decyzji W. i M. M. złożyli odwołanie, w którym zarzucili organowi I instancji naruszenie zasad przewidzianych w art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 Ordynacji podatkowej, polegające przede wszystkim na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy i nie ustosunkowaniu się do ich argumentów podniesionych w piśmie z dnia 25 września 2006 r. Stwierdzili, że wpis do ewidencji działalności gospodarczej nie oznacza faktycznego rozpoczęcia działalności gospodarczej pod wskazanym adresem. Działalność gospodarcza w budynku przy ul. [...] w B. będzie uruchomiona, gdy podatnicy uzyskają niezbędne zezwolenia na prowadzenie działalności gastronomicznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, iż bezspornym w sprawie jest, że odwołujący się aktem notarialnym z dnia 21 marca 2006 r. nabyli nieruchomość położoną w B. przy ul. [...], o powierzchni 4138 m2 wraz ze znajdującym się na niej budynkiem o powierzchni 680,70 m2. Ze znajdujących się w aktach sprawy dowodów wynika, że powyższa nieruchomość nabyta została w celu prowadzenia na niej działalności gospodarczej. Niespornym jest również fakt, że w 2006 roku znajdujący się na powyższej nieruchomości budynek był modernizowany i przystosowywany do świadczenia w nim usług gastronomiczno-hotelarskich w ramach prowadzonego przez W. M. Przedsiębiorstwa Handlowego. Podatnicy nie zgodzili się aby powierzchnia modernizowanego budynku opodatkowano według stawek przewidzianych dla obiektów, w których prowadzona jest działalność gospodarcza pomimo, że obiekt nie jest czasowo na taką działalność wykorzystywany z racji prowadzonych robót budowlanych. Dalej wskazał, że z definicji zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (teks jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 121 poz. 844 ze zm.) wynika, że grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to takie, które znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, niezależnie od tego, czy na tę działalność są wykorzystywane, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Ponieważ pojęcie "względy techniczne" nie zostało w cytowanej ustawie zdefiniowane zatem należy je interpretować na podstawie przepisów prawa budowlanego. W kompetencji organu podatkowego nie leży ocena stanu technicznego budynku czy budowli, jak również zaklasyfikowanie obiektu budowlanego do odpowiedniej kategorii obiektów, o których mowa w przepisach prawa budowlanego. Brak możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania ze względów technicznych, zarówno w chwili obecnej, jak i w przyszłości, powinien zostać potwierdzony przez właściwy organ administracji budowlanej. W związku z powyższym, wyłączenie budynku z kategorii budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej może zdaniem organu nastąpić na podstawie przepisów prawa budowlanego. Sytuacja taka będzie miała miejsce w przypadku wydania przez organ nadzoru budowlanego, na podstawie art. 68 ustawy Prawo budowlane decyzji o opróżnieniu bądź wyłączeniu z użytkowania całości lub części budynku ze względu na jego zły stan techniczny. Wobec powyższego brak jest zdaniem organu odwoławczego podstaw do przyjęcia, że sporny budynek w B. przy ul. [...] nie mógł być wykorzystany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. W szczególności podatnicy nie wykazali, by organy nadzoru budowlanego wydały jakiekolwiek decyzje dot. zakazu użytkowania tego obiektu. Sprawa remontów i modernizacji podjętych przez podatników we własnym zakresie, w celu dostosowania obiektu do działalności gastronomiczno-hotelarskiej nie może być uznana za wzgląd techniczny uniemożliwiający prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu powołanego art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku W. i M. M. zaskarżyli w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] i wnieśli o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...]. Zaskarżonym decyzjom zarzucili naruszenie przepisów postępowania tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 127, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6, art. 210 § 4, art. 240 § 1 pkt 5, art. 245 § 1 pkt 2 i art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zdaniem skarżących, decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego narusza art. 127 Ordynacji podatkowej ponieważ nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Organ odwoławczy nie zbadał czy w sprawie wystąpiła podstawa wznowienia postępowania wynikająca z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej i nie wyjaśnił w tym zakresie stanu faktycznego. Odmawiając uchylenia decyzji ostatecznej Burmistrza Miasta z dnia [...], pomimo iż wystąpiła przesłanka wznowienia wynikająca z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, organy obu instancji naruszyły art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Dalej skarżący wskazali, iż zaskarżone decyzje naruszają przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż organy podatkowe nie wyjaśniły stanu faktycznego sprawy (art. 122 Ordynacji podatkowej), nie zebrały i wyczerpująco nie rozpatrzyły materiału dowodowego (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej) oraz dokonały błędnej oceny materiału dowodowego (art. 191 Ordynacji podatkowej). Skarżący zarzucili organom podatkowym, iż błędnie zakwalifikowały budynek w B. przy ul. [...] jako wykorzystywany w 2006 r. do prowadzenia działalności gospodarczej. Organy nie ustaliły rzeczywistego stanu technicznego spornego budynku i błędnie przyjęły, że jedynym dowodem umożliwiającym wykazanie, iż budynek ten nie był i nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej z przyczyn technicznych, było przedstawienie dokumentu urzędowego w postaci decyzji organu nadzoru budowlanego dotyczącej zakazu użytkowania tego obiektu. Dokonana przez organy podatkowe interpretacja pojęcia "względy techniczne" i uznanie, iż w tym względzie wymagane jest przedstawienie decyzji organu nadzoru budowlanego narusza również art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Dalej skarżący stwierdzili, że obie zaskarżone decyzje naruszają art. 210 § 1 pkt 6, art. 210 § 4, art. 121 § 1 i art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez brak prawidłowego uzasadnienia, gdyż nie zawierają spójnego, logicznego i wyczerpującego wyjaśnienia dlaczego pewne dowody zostały uznane za wiarygodne, a inne odrzucone. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione wniosło o jej oddalenie. W jego ocenie, nie jest prawdą aby organy podatkowe nie wyjaśniły stanu faktycznego sprawy. Nie kwestionując faktu prowadzenia w spornym budynku w B. robót modernizacyjno-budowlanych, organy nie dopatrzyły się w tej okoliczności ani przyczyny wznowienia postępowania ani zasadności odstąpienia od naliczenia podatku. Organ odwoławczy stwierdził, że skarżący mieli niczym nieskrępowany dostęp do akt sprawy i do znajdujących się w aktach dowodów, mogli składać stosowne wyjaśnienia i wnioski dowodowe. Jednak mimo wezwań nie przedstawili żadnych dowodów potwierdzających legalność wykonywanych robót, nie przedłożyli nawet dokumentacji projektowej, która pozwoliłaby na przynajmniej wstępną ocenę wpływu prac na istnienie obowiązku podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej w dalszej części "P.p.s.a", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że naruszają one prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Przede wszystkim jednak stwierdzić należy, iż organ odwoławczy nie przekazał pełnego materiału dowodowego, co uniemożliwia Sądowi dokonanie pełnej, merytorycznej oceny sprawy. Organ odwoławczy wskazuje na akt notarialny z dnia 21 marca 2006 r. stwierdzający nabycie przez skarżących nieruchomości położonej w B. przy ul. [...]. W aktach sprawy brak jest tego dokumentu jak również powoływanej przez organ informacji z ewidencji gruntów, w oparciu o którą dokonano opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2006 r. Nadto w obu zaskarżonych decyzjach organy podatkowe odwołują się do pisma skarżących z dnia 23 października 2006 r. zawierającego wniosek o wznowienie postępowania. Dokumentu tego nie ma w aktach sprawy, a zatem nie jest możliwe skontrolowanie jego treści pod kątem istnienia przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej przewiduje, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132; 4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji; 8) została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny; 9) ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; 10) wynik zakończonej procedury wzajemnego porozumiewania lub procedury arbitrażowej, prowadzonych na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; 11) orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. Zawarta w art. 128 Ordynacji podatkowej zasada trwałości decyzji stanowi, iż w przypadku rozstrzygnięć, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, stają się one ostateczne. Celem tej regulacji jest zapewnienie bezpieczeństwa obrotu prawnego, przy czym ustawodawca dopuszcza możliwość zaistnienia sytuacji wyjątkowych, w których będzie możliwe wyeliminowanie wadliwych rozstrzygnięć. Służą temu celowi tzw. nadzwyczajne środki wzruszeń decyzji ostatecznych, do których należy m.in. wznowienie postępowania. Podkreślić należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte wadą określoną w art. 240 Ordynacji podatkowej. W wyroku z dnia 15 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 278/06 (publ. LEX nr 307527) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej". Z art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej wynika, że organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1. W rozpatrywanej sprawie, organ podatkowy I instancji odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Burmistrza Miasta z dnia [...] ustalającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2006 r., gdyż nie stwierdził zaistnienia przesłanek wznowienia z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, to jest wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi. Wskazano, że skarżący poza oświadczeniem, że nie była prowadzona działalność gospodarcza oraz zestawieniem kosztów modernizacji nie ujawnili nic nowego. Z uzasadnienia powyższej decyzji wynika, iż skarżący żądając wznowienia postępowania wskazali, że w nieruchomości przy ul. [...] nie jest prowadzona żadna działalność gospodarcza, co potwierdzić miało zestawienie wydatków na modernizację nieruchomości uwzględnionych w rejestrze VAT za rok 2006. Skarżący wezwani do precyzyjnego wskazania przesłanki wznowienia nie uczynili tego. Nie dysponując jednak wszystkimi dokumentami (wskazany powyżej brak pisma skarżących z dnia 23 października 2006 r.) Sąd nie ma możliwości skontrolowania powyższych twierdzeń organu podatkowego. Sąd pragnie jednakże wskazać, że skoro skarżący pomimo wezwania nie sprecyzowali przesłanki wznowienia postępowania, to obowiązkiem organu było dokonanie oceny pod kątem zaistnienia wszystkich przesłanek wynikających z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Nawet jednak ograniczając swoją ocenę do zaistnienia przesłanki wynikającej z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy zobowiązany był wskazać moment, w którym stały mu się znane powoływane przez skarżących okoliczności dotyczące prac remontowych wykonywanych w nieruchomości położonej w B. przy ul. [...]. Sformułowanie "wyjdą na jaw", użyte w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (obecnie także w art. 240 § 1 pkt 5 o.p.), oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi, a nie moment faktycznego zapoznania się z nimi przez pracownika organu (tak wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 1454/99, publ. ONSA 2001, nr 3, poz. 123). Przechodząc następnie do kontroli legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego Sąd stwierdził, że w swoich rozważaniach organ odwoławczy ograniczył się jedynie do oceny podnoszonych przez skarżących okoliczności dotyczących przeprowadzonych prac modernizacyjnych w nieruchomości przy ul. [...] w kontekście zastosowania przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Postępując w ten sposób Samorządowe Kolegium Odwoławcze spełniło rolę kolejnej instancji, gdyż w istocie dokonało merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. Brak jest natomiast w decyzji organu odwoławczego kontroli decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] odmawiającej wznowienia postępowania oraz jakiegokolwiek odniesienia się do zaistnienia w rozpatrywanej sprawie przesłanek wznowienia postępowania wynikających z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, iż obie zaskarżone decyzje naruszają przepisy art. 240 § 1 pkt 5 i art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej dotyczące wznowienia postępowania. Decyzje te nie spełniają również wymogów wynikających z art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, gdyż ich uzasadnienia faktyczne nie zawierają wskazania faktów, które organy uznały za udowodnione, dowodów, którym dały wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówiły wiarygodności, a w uzasadnieniach prawnych nie przytoczono prawidłowo wszystkich przepisów prawa stanowiących podstawę zaskarżonych rozstrzygnięć. Wskazać też należy, że wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony (art. 241 § 1 Ordynacji podatkowej). Mając na względzie treść cytowanego przepisu Sąd pragnie zwrócić uwagę na brak konsekwencji w działaniu Burmistrza Miasta . W postanowieniu z dnia [...] organ ten działając z urzędu wznowił z urzędu postępowanie podatkowe w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 31 sierpnia 2006 r. Jednocześnie w uzasadnieniu tego postanowienia organ wskazał, iż podstawę wznowienia stanowił wniosek o wznowienie postępowania zawarty w piśmie strony skarżącej z dnia 23 października 2006 r. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy podatkowe zobowiązane będą prawidłowo ustalić i wskazać na jakiej podstawie W. i M. M. opierają swój wniosek o wznowienie postępowania i dokonać oceny wskazanych przez skarżących okoliczności pod kątem spełnienia przesłanek wynikających z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Nowe postępowanie winno być przeprowadzone w oparciu o przepisy regulujące wznowienie postępowania, z uwzględnieniem charakteru i celu tej instytucji wskazanych w przedstawionych powyżej rozważaniach Sądu. Konieczne też będzie uzupełnienie materiału dowodowego o dokumenty powoływane w zaskarżonych rozstrzygnięciach, których nie przedstawiono Sądowi. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., uchylił decyzje organów obu instancji. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana zgodnie z dyspozycją art. 152 P.p.s.a. O kosztach postępowania, orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 209 P.p.s.a.