VI SA/Wa 2272/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2008 r. sprawy ze skargi T. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę W dniu [...] lipca 2007 r. wszczęto przeciwko p. T. R. (dalej: stronie, skarżącemu) postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską z uwagi na fakt, że w dniu [...] czerwca 2007 r. został wniesiony przeciwko niemu akt oskarżenia [...], w którym postawiono skarżącemu zarzuty popełnienia przestępstw z art. 297 § 1 k.k. i art. 286 § 1 k.k. oraz art. 270 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., tj. o to, że w okresie od lutego 2007 r. do kwietnia 2007 r. – [...]. Na podstawie art. 355 § 1 k.p.k., za zgodą oskarżonego wyrażoną w formie oświadczenia, Prokurator Prokuratury Rejonowej za przypisane w akcie oskarżenia przestępstwa wniósł o wymierzenie skarżącemu kary 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zwieszeniem wykonania kary na okres próby wynoszący dwa lata i grzywny w wysokości 200 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 15 zł, bez przeprowadzania rozprawy. W toku postępowania wobec oskarżonego zastosowano ponadto zabezpieczenie majątkowe. Uwzględniając powyższe fakty Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] września 2007 r., wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz z art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U z 2004 r. Nr 52, poz. 525, z późn. zm.) cofnął pozwolenie na broń palną myśliwską. Organ wskazał, że w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Użycie w tym przepisie słów "w szczególności" poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub przeciwko którym toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób obawa sprzecznego z prawem użycia broni istnieje. Tym samym organ Policji w przypadku ustalenia skazania lub prowadzenia postępowania o przestępstwo wymienione we wskazanym wyżej przepisie cofa pozwolenie na broń. Dla zastosowania powyższego przepisu wystarczające jest więc tylko ustalenie, że przeciwko posiadaczowi pozwolenia na broń toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw wymienionych w tym przepisie. Przeciwko stronie toczy się takie postępowanie, bowiem do sądu został skierowany akt oskarżenia o czyn z art. 286 § 1 k.k., a więc przeciwko mieniu, który to rodzaj czynu został przez ustawodawcę bezpośrednio wymieniony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jako szczególnie uzasadniający istnienie obawy, o której w tym przepisie mowa. Ponadto organ I instancji ustalił, iż strona posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania. PZŁ - Zarząd Okręgowy [...] potwierdził, że nie posiada materiałów świadczących o nieodpowiednim obchodzeniu się z bronią przez stronę. Ustalono również, że strona posiada właściwe warunki do przechowywania broni. Skarżącemu umożliwiono czynny udziału w prowadzonym postępowaniu. Został poinformowany, że zgodnie z przepisami k.p.a. ma prawo do składania oświadczeń, wyjaśnień oraz składania wniosków dowodowych w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Poinformowano również stronę, że ma możliwość zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Strona zapoznała się ze zgromadzonym materiałem, nie wnosząc uwag. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący podnosząc, że obligatoryjne cofnięcie pozwolenia na broń następuje w stosunku do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ administracji działa tu w ramach uznania administracyjnego, które jednak nie oznacza dowolnej oceny, lecz konieczność szczegółowej analizy, czy dana osoba - w szczególności osoba skazana za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu - może w przyszłości użyć broni w sposób sprzeczny z porządkiem publicznym. Sam fakt skazania za przestępstwo przeciwko mieniu nie może automatycznie powodować cofnięcia pozwolenia, gdyż brak jest relewantnego związku pomiędzy skazaniem a stanem obawy w rozumieniu art. 15 ustawy o broni i amunicji. Skarżący podniósł, że sytuacja taka jest szczególnie widoczna w jego przypadku, gdyż czyn przestępczy dotyczył sfałszowania dokumentu (a nie np. zaboru mienia z użyciem przemocy, co wskazywać by mogło na konieczność cofnięcia pozwolenia). W przekonaniu skarżącego organ Policji powinien był wyjaśnić i wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności, w tym opinie na jego temat i po wszechstronnym rozważeniu całego zebranego materiału dowodowego dokonać wyważonej oceny, czy wydany w stosunku do jego osoby wyrok faktycznie pozwala uznać, że mógłby użyć broni myśliwskiej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji organ Policji nie wydaje, a w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 wskazanej ustawy cofa pozwolenia na broń osobom, które wzbudzają uzasadnioną obawę, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie kanie o popełnienie takich przestępstw. Ustawodawca obawę niezgodnego z prawem - w rozumieniu tego przepisu - użycia broni sam związał bezpośrednio ze skazaniem lub podejrzeniem (oskarżeniem, przedstawieniem zarzutów) popełnienia przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, nie zamykając jednak poprzez użycie wyrazu "w szczególności" możliwości brania pod uwagę także innego rodzaju okoliczności, które tę obawę mogą wzbudzić, w tym także innego rodzaju przestępstw. Organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawie występuje przesłanka wymieniona wprost w przykładowym katalogu ustalonym tym przepisem prawa, gdyż strona została oskarżona obok przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, także o czyn przeciwko mieniu. Zdaniem Komendanta Głównego Policji okoliczność, iż wobec posiadacza pozwolenia na broń postępowanie karne nie zostało rozstrzygnięte, nie stanowi przeszkody do ustalenia skutku administracyjno-prawnego w postaci cofnięcia decyzją prawa do posiadania broni, bowiem obawę niezgodnego z prawem (w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy) użycia przez stronę broni ustawodawca wywiódł z faktu toczącego się tylko postępowania karnego, m. in. o czyn przeciwko mieniu. W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że okoliczność taka występuje. Wbrew bowiem twierdzeniom strony, sporządzony przeciwko niej akt oskarżenia dotyczy także przestępstwa przeciwko mieniu. Okoliczność, że nie oskarżono jej o popełnienie przestępstw z użyciem przemocy nie ma żadnego znaczenia dowodowego dla sposobu rozpatrzenia sprawy cofnięcia pozwolenia na broń, a tym samym zastosowania dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. art. 15. ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Ponadto organ podniósł, że w związku z powyższym fakt, iż do tej pory strona właściwie posługiwała się bronią oraz ma pozytywną opinię w swoim środowisku (miejscu zamieszkania i wśród myśliwych), nie mogą zostać uznane na jej korzyść. Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy ma charakter obligatoryjny, organ Policji jest zatem z woli samego ustawodawcy związany co do rodzaju decyzji kończącej postępowanie administracyjne w sytuacji, gdy zebrany materiał dowodowy potwierdza istnienie przesłanek w nim określonych. W takich przypadkach, jak w niniejszej sprawie, ustawodawca przyznał bowiem bezwzględne pierwszeństwo interesowi publicznemu. Prawo do broni podlega administracyjnej reglamentacji - nie każdy może je uzyskać, a ustawodawca uregulował w akcie prawa powszechnie obowiązującego - takim jest ustawa o broni i amunicji - również sytuacje, kiedy pozwolenie na broń należy (lub można) cofnąć. Jednym z tych przepisów, który nakazuje takie działanie organom właściwym w sprawach pozwoleń na broń jest zastosowany w sprawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15. ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2007 r. Podniósł w niej, że organ naruszył art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz przepisy k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych sprawy. W związku z tym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Skarżący podniósł, że u podstaw zaskarżonej decyzji legła niewłaściwa interpretacja wskazanych wyżej przepisów ustawy o broni i amunicji, a w szczególności przeświadczenie organu, że każde postawienie zarzutu o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu skutkować musi cofnięciem pozwolenia na broń. W tym zakresie skarżący powtórzył argumentację podniesioną już w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi organ wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżącego organy orzekające w sprawie nie dopuściły się obrazy przepisów postępowania administracyjnego, w tym obowiązku wyczerpującego zgromadzenia dowodów i wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozpoznania sprawy. W działaniu organów trudno też dopatrzyć się przekroczenia granicy swobodnej oceny dowodów. Komendant Główny Policji powtórzył argumentację związaną z wykładnią art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy broni i amunicji. Ponadto organ II instancji stwierdził, że przy ocenie i rozstrzygnięciu rozpatrywanej sprawy dla organów Policji najważniejszym pozostawało ustalenie, czy skarżący popełnił lub został oskarżony o takie przestępstwo, które stwarza uzasadnioną obawę, że może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w szczególności czy jest to przestępstwo wprost wskazane przez ustawodawcę jako przesłanka uzasadnionej obawy użycia broni, w sposób określony we wspomnianym art. 15 ust. 1 pkt 6. Po wnikliwym rozważeniu organy Policji stwierdziły, że fakt oskarżenia strony o popełnienie przestępstwa z art. 286 k.k., tj. doprowadzenie innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd, a więc o czyn przeciwko mieniu, niewątpliwie oznacza, że nie może ona zachować pozwolenia na broń. Ponadto skarżący został oskarżony o popełnienie innych czynów zabronionych, tzn. przestępstw przeciwko obrotowi gospodarczemu oraz wiarygodności dokumentów. Nie ma przy tym znaczenia, że zarzucane mu czyny nic mają związku z posiadaną bronią albowiem ustawodawca warunku takiego nie ustalił. Zaznaczono także, że organy Policji nie mają obowiązku udowodnienia, że posiadacz pozwolenia może użyć broni w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6. Wystarczające jest już samo uzasadnione domniemanie takiego zachowania wynikające z faktu skazania lub toczącego się postępowania karnego o czyn godzący w życie, zdrowie lub mienie. Wobec faktu, że skarżącemu zarzucono popełnienie czynu zabronionego będącego przestępstwem przeciwko mieniu, prawidłowe jest stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż zachodzi wobec niego uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Obawę taką dodatkowo uzasadnia także fakt oskarżenia o umyślne dopuszczenie się przez stronę skarżącą innego rodzaju czynów zabronionych, których celem było uzyskanie korzyści majątkowych. Podejrzenie popełnienia tego rodzaju czynów pozwala w wystarczającym stopniu na wykazanie bezpośredniego związku z rzeczywistymi cechami jego charakteru i sposobem postępowania, które uzasadniają obawę możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mając powyższe na uwadze organ wskazał, że ustalone okoliczności faktyczne w sprawie świadczą o lekceważącym stosunku skarżącego do obowiązujących przepisów prawa. Przeczą także nieskazitelnej postawie jakiej organy Policji wymagają od osób posiadających tak wyjątkowe prawo, co z kolei uzasadnia ocenę, że interes skarżącego w posiadaniu prawa do dysponowania bronią bezwzględnie winien ustąpić na rzecz interesu społecznego, którego racją jest m.in. ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego. Strona skarżąca swoim postępowaniem zniweczyła bowiem rękojmię, iż nie użyje broni przeciwko tym dobrom. W związku z tym, że w rozpatrywanej sprawie skarżący jest oskarżony o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, to w sytuacji gdy organ Policji otrzymał informację o tym fakcie, nie tylko miał prawo, ale wręcz obowiązek cofnięcia skarżącemu pozwolenie na broń palną. W świetle dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie może bowiem realniej zarysować się obawa, że posiadacz broni użyje tej broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, niż skazujący wyrok sądowy lub oskarżenie o czyn wskazany w tym przepisie. Tej oceny, nie może zmienić okoliczność, iż skarżący posiada dobrą opinię w miejscu zamieszkania, miejscu pracy czy w macierzystym kole łowieckim, albowiem ustawodawca nie pozostawił w tym względzie żadnego wyboru, tym bardziej wówczas, gdy strona dopuściła się również wielu innych przestępstw godzących w różnego rodzaju dobra chronione prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2007 r., utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] września 2007 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], którą cofnięto skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską. W rozpatrywanej sprawie organy Policji ustaliły bez wątpliwości, że do Sądu Rejonowego w [...] został skierowany akt oskarżenia o popełnienie przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. i art. 286 § 1 k.k. oraz art. 270 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.; zarzucane przestępstwa zaliczane są do kategorii przestępstw przeciwko obrotowi gospodarczemu, mieniu i przeciwko wiarygodności dokumentów [...]. W rozpatrywanej sprawie najistotniejsze znaczenie mają przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Przepis ten – po pierwsze - nie rozróżnia rodzajów broni i wobec jego brzmienia należy przyjąć, że dotyczy on wszelkich rodzajów broni palnej objętej wspomnianą regulacją ustawową (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy), a więc również broni myśliwskiej, po drugie – nakłada na organy Policji obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w razie wystąpienia przypadków w nim określonych (uznanie związane), po trzecie wreszcie – w odniesieniu do przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń jednoznacznie odsyła do przepisu art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Zgodnie z brzmieniem przytoczonego art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, mającym zastosowanie (poprzez odesłanie) w rozpatrywanej sprawie, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przepis ten, wyliczający negatywne przesłanki wyłączające możliwość wydania pozwolenia na broń, a więc znów – broń każdego rodzaju, o której mowa w ustawie, mający charakter bezwzględnie wiążący, w zestawieniu z powołanym wyżej przepisem art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o broni i amunicji oznacza, że obligatoryjnemu cofnięciu podlega pozwolenie na broń wydane m.in. osobom, którym z określonych w tym przepisie przyczyn pozwolenie takie nie powinno być w ogóle wydane. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji uległ w okresie obowiązywania ustawy znaczącemu przekształceniu. Mianowicie, zgodnie z pierwotnym brzmieniem ustawy (Dz.U. Nr z 1999 r. Nr 53, poz. 549) stanowił on, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom "co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa". W toku kolejnych zmian: z dnia 29 czerwca 2002 r. (Dz.U. Nr 74, poz. 676); z dnia 12 kwietnia 2003 r. (Dz.U. Nr 52, poz. 451), redakcja tego przepisu pozostała niezmieniona. Dopiero zmianą wprowadzoną przez ustawę z dnia 1 kwietnia 2004 r. – (t. jedn. Dz.U. z 2003r. Nr 52, poz. 451) nadano mu obecne brzmienie, zgodnie z którym pozwolenia na broń nie wydaje się osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw". Taka też redakcja została utrzymana w kolejnych zmianach: z dnia 24 lipca 2006 r. (Dz.U. Nr 104, poz. 708) oraz z dnia 1 października 2006 r. (Dz.U. Nr 104, poz. 711). W ocenie organów Policji, nie kwestionowanej przez sądy administracyjne, redakcja art. 15 ust. 1 pkt 6 ma charakter otwarty. Użycie określenia "w szczególności" sprawia bowiem, że wyliczenie rodzajów przestępstw nie ma charakteru zamkniętego, wobec czego ustawa umożliwia zastosowanie powołanego przepisu również do innych rodzajów przestępstw. Należy jednak zauważyć, że określenie "w szczególności" było również stosowane w poprzedniej redakcji tego przepisu – tyle, że w odniesieniu o przestępstw z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. Dokonana zmiana, polegająca na rezygnacji z określenia charakteru przestępstw ("z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej"), na rzecz określenia ich poprzez wskazanie dobra, przeciwko któremu zostały skierowane ("przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu") ma istotne znaczenie. W ten bowiem sposób ustawodawca ograniczył swobodne uznanie organów Policji, wynikające z określenia charakteru przestępstw, do przestępstw określonego rodzaju – nie tylko poprzez ich bezpośrednie wskazanie (wyliczenie dóbr, przeciwko którym są skierowane), lecz również poprzez dokonanie ich gradacji. Na tle powołanego przepisu w obowiązującej obecnie redakcji nie ulega bowiem wątpliwości, że popełnienie wymienionych w nim przestępstw powinno (musi) spowodować cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, a dopiero w przypadku pozostałych przestępstw organom Policji pozostawiono tę kwestię do uznania, ze wszystkimi wynikającymi stąd konsekwencjami, jakie wiążą się z podejmowaniem decyzji w ramach tzw. uznania administracji (głównie – z koniecznością określenia kryteriów podejmowania tego rodzaju decyzji). Do takich przyczyn ustawa zalicza przede wszystkim uzasadnioną obawę odnoszącą się do osób, które mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zasadniczą przyczyną, wyrażoną w sposób ogólny, odmowy wydania pozwolenia na broń jest na gruncie tego przepisu możliwość użycia broni przez określoną osobę w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a już – in concreto - skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Przy obecnej redakcji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wystarczającą przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń, uzasadniającą obawę, że osoby posiadające pozwolenie na jej posiadanie mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (a więc związku przyczynowego między uzasadnioną obawą zagrożenia interesu bezpieczeństwa lub porządku publicznego a posiadaniem pozwolenia na broń) jest skazanie prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu (albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa). W obowiązującym stanie prawnym przesłanki uzasadniające szczegółowo cofnięcie pozwolenia na broń, jeżeli nawet mają charakter otwarty, to w odniesieniu do stwierdzonych przestępstw, wymienionych wprost w ustawie, stanowią wystarczającą podstawę do stwierdzenia, że popełnienie przestępstw wymierzonych przeciwko tego rodzaju chronionym dobrom (zdrowie, życie, mienie) jest zarazem sprzeczne z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W przypadku pozostałych rodzajów przestępstw taki związek przyczynowy wymaga uzasadnienia właściwego dla decyzji administracyjnych podejmowanych w ramach uznania administracyjnego. Powyższy pogląd znajduje również podstawę w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1166/06, w którym stwierdzono "...iż w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawodawca przesądził jakie zachowania uważa za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wprowadzoną bowiem z tym dniem zmianą przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stwierdził, iż obawę taką mogą stwarzać w szczególności osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wprowadzenie takiej regulacji prawnej powoduje, iż osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego". W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie okoliczności, o których wyżej mowa, zostały wykazane bez wątpliwości (wszczęcie postępowania karnego o popełnienie przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. i art. 286 § 1 k.k. oraz art. 270 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.), a organy Policji w świetle przedstawionej interpretacji art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji nie były zobowiązane – wbrew twierdzeniom skarżącego – do ich dalszej indywidualizacji, a w szczególności do oceny ewentualnej winy strony, stanowiącej wyłączną domenę sądu karnego, który będzie rozpatrywał akt oskarżenia. W konsekwencji trzeba uznać, że postępowanie organów Policji w rozpatrywanej sprawie odpowiadało wymogom określonym w wymienionych przepisach ustawy i powołanym wyżej wyroku NSA. Organ I instancji przywołując fakt wszczęcia wobec strony postępowania karnego za przestępstwo m.in. przeciwko mieniu, a także fakt poddania się karze, wyraźnie stwierdził, że uzasadnia to wprost bezpośrednio obawę, że posiadacz pozwolenia na broń może jej użyć w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego. Organy obu instancji wskazały przy tym, że prawo do posiadania broni jest prawem wyjątkowym, związanym z reglamentacją dostępu do broni. Może je zatem posiadać osoba o nieskazitelnej opinii, a wszczęcie postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu taką opinię podważa. W tych okolicznościach podniesiony przez skarżącego zarzut niedostatecznego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz nie dokonania wyważonej oceny zebranych materiałów Sąd uznał za bezzasadny. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.