VI SA/Wa 134/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2008 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową oddala skargę Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. p. M. C. (dalej: skarżący) otrzymał pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej w celu ochrony osobistej. W dniu [...] sierpnia 2004 r. wszczęto przeciwko skarżącemu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń z uwagi na fakt prowadzenia przeciwko skarżącemu sprawy karnej nr [...] przed Sądem Rejonowym w [...] o popełnienie przestępstwa z art. 284 § 2, 238, 233, 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k., tj. przestępstwa przeciwko mieniu. Następnie sprawa została przekazana do rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla [...] pod sygn. akt [...]. W znajdującym się w aktach broni akcie oskarżenia wskazano, że skarżący [...] Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2004 r. Wojewódzki Komendant Policji w [...] zawiesił z urzędu przedmiotowe postępowanie, po czym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 r. zostało ono podjęte. [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r., wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz z art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525, z późn. zm.) cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej. Organ uznał, iż fakt popełnienia wskazanego przestępstwa w pełni pozwala na zakwalifikowanie strony do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, ponieważ jest to przestępstwo przeciwko mieniu. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący podnosząc, że nie został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwa objęte dyspozycją art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego nie może się opierać na samym fakcie prowadzenia przeciwko niemu postępowania karnego. Taka obawa musi znajdować dodatkowo potwierdzenie w innych ujawnionych dowodach oraz okolicznościach sprawy. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2007 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ II instancji podniósł, że należało uchylić wskazaną decyzję z uwagi na naruszenia praw strony, przysługujących jej w toku postępowania administracyjnego, jak również z przyczyn formalnoprawnych. Organ wskazał, że wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty w myśl ustawy o broni i amunicji nie zależy tylko i wyłącznie od tego czy strona zostanie skazana wyrokiem Sądu za zarzucane jej przestępstwo. Zatem kwestia prawomocnego zakończenia postępowania karnego nie jest problemem prawnym o charakterze materialnym, od którego rozstrzygnięcia przez inny organ lub Sąd zależy wydanie decyzji. Ponadto Komendant Główny Policji podniósł, że nastąpiło naruszenie praw strony, gdyż w pouczeniu postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania organ zawarł informację, iż na to postanowienie nie przysługuje zażalenie, czym zamknął stronie drogę do weryfikacji rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe, organ I instancji w trakcie ponownego postępowania administracyjnego pouczył stronę o możliwości złożenia zażalenia na wydane w dniu [...] stycznia 2007 r. postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. Ponadto uzyskano aktualną opinię o stronie, sporządzoną przez Komisariat [...] Policji w [...] oraz akt oskarżenia, w którym wskazano o jakie czyny strona jest oskarżona. W związku z tym, Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu [...] sierpnia 2007 r. wydał, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz z art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej. W ocenie organu osoba, która dopuściła się popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu, a także przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, nie daje gwarancji bezpiecznego używania broni palnej, a co za tym idzie, naruszając porządek prawny budzi uzasadnione obawy, że broń może być użyta w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Osobę taką należy niewątpliwie zaliczyć do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący podnosząc, że nie został skazany żadnym, a tym bardziej prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji. Tym samym ustalenia organu I instancji w powyższym przedmiocie należy uznać za błędne. Zdaniem strony skarżącej, przesłanka uzasadnionej obawy, o której mowa w art. 15 ww. ustawy nie może opierać się jedynie na samym fakcie prowadzenia postępowania karnego przeciwko stronie, a musi dodatkowo znajdować potwierdzenie w innych ujawnionych dowodach oraz okolicznościach sprawy, skutkujących w następstwie wydaniem decyzji w przedmiocie pozwolenia na cofnięcie pozwolenie na broń. Ponadto skarżący wskazał, iż organ administracji w uzasadnieniu decyzji nie wykazał bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy przedstawionymi stronie zarzutami, a dotychczasowym zachowaniem strony, który to związek pozwalałby na przyjęcie, iż istnieje obawa, że skarżący użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co więcej, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje podstawy do przyjęcia, iż dotychczasowa postawa strony, jej pozytywna opinia w miejscu zamieszkania, niekaralność oraz charakter prowadzonej działalności gospodarczej dają rękojmię należytego posługiwania się bronią, w ramach udzielonego pozwolenia. Zdaniem strony skarżącej, w świetle zebranego materiału dowodowego brak jest podstaw do przyjęcia, że w odniesieniu do skarżącego istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2007 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji wskazał, że ustalenie, iż przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne o popełnienie, m. in. czynów przeciwko mieniu stanowi wystarczającą przesłankę do cofnięcia mu pozwolenia na broń. W takich przypadkach ustawa sama bowiem rozstrzyga, iż obawa użycia broni przez posiadacza pozwolenia sprzecznie z prawem wynika m.in. z faktu podejrzenia (oskarżenia) go o tego rodzaju przestępstwa, a zatem osobom spełniającym te przesłanki należy cofnąć pozwolenie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła strona zarzucając, iż organ naruszył art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, że istnieją obligatoryjne przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń, tj. obawa użycia broni w sposób niewłaściwy, w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w sytuacji, gdy zgromadzony w postępowaniu karnym przeciwko skarżącemu materiał dowodowy nie uprawdopodabnia popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu i wymiarowi sprawiedliwości. Ponadto skarżący zarzucił, że organ błędnie przyjął, iż istnieją obligatoryjne przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w sytuacji, gdy strona nie została skazana prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, a nie istnieje uzasadniona obawa, że strona może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Następnie skarżący zarzucił decyzji naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym przez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, co również miało wpływ na treść decyzji. Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca uzasadniając skargę wskazała, że w przedmiotowej sprawie przeciwko skarżącemu co prawda toczy się postępowanie karne, jednakże do chwili obecnej żaden, nawet nieprawomocny wyrok skazujący nie zapadł. Zarzuty postawione skarżącemu nie dają podstaw do przyjęcia, że istnieje wobec niego uzasadniona obawa, użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ powinien dokonać własnych ustaleń na potrzeby postępowania administracyjnego, a nie poprzestać wyłącznie na ustaleniach zawartych w akcie oskarżenia. Ponadto, zdaniem skarżącego, bezspornym jest, iż jako były funkcjonariusz Policji (formacji [...]) jest odpowiednio przeszkolony w zakresie posługiwania się bronią, jak również zna przepisy określające zasady użycia broni palnej oraz okoliczności, w jakich prawo dopuszcza jej użycie. Prowadzenie przez skarżącego działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia uprawdopodabnia też domniemanie, iż nie użyje broni w sposób sprzeczny z zasadami bezpieczeństwa i porządku publicznego. Według skarżącego, pozwolenie na broń jest mu niezbędne. Zdaniem skarżącego, zaskarżona decyzja, pomimo iż wydana została w oparciu o przepisy prawa o charakterze powszechnie obowiązującym, powinna jednak uwzględniać również interes indywidualny skarżącego, którego ochronę gwarantuje art. 7 k.p.a. W ocenie skarżącego z punktu widzenia struktury i celów postępowania administracyjnego wynika, że interes społeczny i słuszny interes obywateli są prawnie równorzędne, wobec czego organ administracji nie może kierować się założeniem o nadrzędności interesu społecznego nad interesem obywatela. Nadto, skarżący jest osobą niekaraną i jako były funkcjonariusz Policji cieszy się nieposzlakowaną opinią, a sam fakt toczącego się postępowania karnego nie może być podstawą jej podważenia. Ponadto przestępstwo przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, które jest zarzucane skarżącemu, nie może rodzić domniemania, iż jego osoba zalicza się do kręgu osób, o których mowa w art. 18 ustawy o broni i amunicji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi organ wskazał, że podniesione przez skarżącego zarzuty są bezzasadne. Zdaniem organu II instancji z treści 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jednoznacznie wynika, że organy Policji są zobligowane cofnąć pozwolenie na broń osobom, co do których - w ich ocenie - istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Analiza tych przepisów prowadzi także do wniosku, że prawomocne skazanie osoby posiadającej pozwolenie na broń lub podejrzenie jej o popełnienie przestępstwa określonego w ww. przepisie, nakazuje uznać ją za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w w/w celu. Argumentacja przedstawiona przez skarżącego, że brak jest prawomocnego skazania strony, w kontekście przytoczonej dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Przesłanką cofnięcia pozwolenia jest bowiem uzasadniona obawa, że osoba taka może użyć broni w celu określonym w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, a wynika ona z faktu popełnienia przez tą osobę czynu zabronionego wskazanego w tym przepisie. Z tego względu właściwy organ Policji dysponując dowodami potwierdzającymi fakt, iż w stosunku do osoby posiadającej pozwolenie na broń toczy się postępowanie karne, w którym zarzuca się posiadaczowi popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, jak już podkreślono wyżej, zobligowany jest cofnąć wydane jej pozwolenie. Komendant Główny Policji stwierdził, że pozwolenie na broń jest uprawnieniem wyjątkowym i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizję z prawem. Świadome działanie przeciwko ustanowionemu porządkowi prawnemu taką rękojmię niweczy i świadczy jednoznacznie, iż osoba taka nie powinna posiadać pozwolenia na broń. Skarżącemu zostały przedstawione zarzuty popełnienia przestępstw skierowanych zarówno przeciwko mieniu, jak i przeciwko wymiarowi sprawiedliwości. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, iż zgromadzony w postępowaniu karnym przeciwko skarżącemu materiał dowodowy nie uprawdopodabnia popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu i wymiarowi sprawiedliwości, Komendant Główny Policji wskazał, że badanie ustaleń postępowania karnego nie leży w kompetencji organu administracji lub sądu administracyjnego. Inne są bowiem cele i zadania postępowania karnego, inne zaś administracyjnego. Jednocześnie, nie badając zgromadzonego w postępowaniu karnym materiału dowodowego, organ podkreślił, że - wbrew zarzutowi strony skarżącej - z samej istoty postanowienia o przedstawieniu zarzutów wynika duże prawdopodobieństwo, iż podejrzany popełnił wymienione w takim orzeczeniu czyny. W związku z powyższym organ Policji uznał, iż podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na względzie zebrany w sprawie materiał dowodowy Komendant Główny Policji uznał, iż niezasadne są także zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, gdyż organy Policji w przedmiotowej sprawie w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy oraz dokonały wnikliwej oceny wszystkich zgromadzonych w ten sposób dowodów, w granicach swobodnej oceny dowodów. Reasumując, Komendant Główny Policji uznał, że w przedmiotowej sprawie przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego, jak i procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia z dnia [...] października 2007 r., utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2007 r. [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], którą cofnięto skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej. W rozpatrywanej sprawie organy Policji ustaliły bez wątpliwości, że do Sądu Rejonowego w [...] został skierowany akt oskarżenia o popełnienie przestępstwa z art. 284 § 2, 238, 233, 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k.; zarzucane przestępstwa zaliczane są do kategorii przestępstw przeciwko mieniu [...]. Argument skarżącego, że nie został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwa objęte dyspozycją art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego nie może się opierać na samym fakcie prowadzenia przeciwko niemu postępowania karnego, nie ma znaczenia prawnego dla rozstrzygnięcia sprawy. W sprawie ma – jak podniósł skarżący - zastosowanie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w myśl którego pozwolenia na broń nie wydaje się osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności nie tylko skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, ale także takim osobom, wobec których toczy się postępowanie o popełnienie takich przestępstw. W ujęciu powołanego przepisu już samo wszczęcie i prowadzenie postępowania o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest równoznaczne ze skazaniem prawomocnym orzeczeniem sądu za popełnienie takich przestępstw. W rozpatrywanej sprawie najistotniejsze znaczenie mają przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Przepis ten – po pierwsze - nie rozróżnia rodzajów broni i wobec jego brzmienia należy przyjąć, że dotyczy on wszelkich rodzajów broni palnej objętej wspomnianą regulacją ustawową (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy), a więc również broni myśliwskiej, po drugie – nakłada na organy Policji obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w razie wystąpienia przypadków w nim określonych (uznanie związane), po trzecie wreszcie – w odniesieniu do przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń jednoznacznie odsyła do przepisu art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Zgodnie z brzmieniem przytoczonego art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, mającym zastosowanie (poprzez odesłanie) w rozpatrywanej sprawie, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przepis ten, wyliczający negatywne przesłanki wyłączające możliwość wydania pozwolenia na broń, a więc znów – broń każdego rodzaju, o której mowa w ustawie, mający charakter bezwzględnie wiążący, w zestawieniu z powołanym wyżej przepisem art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o broni i amunicji oznacza, że obligatoryjnemu cofnięciu podlega pozwolenie na broń wydane m.in. osobom, którym z określonych w tym przepisie przyczyn pozwolenie takie nie powinno być w ogóle wydane. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji uległ w okresie obowiązywania ustawy znaczącemu przekształceniu. Mianowicie, zgodnie z pierwotnym brzmieniem ustawy (Dz.U. Nr z 1999 r. Nr 53, poz. 549) stanowił on, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom "co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. " W toku kolejnych zmian: z dnia 29 czerwca 2002 r. (Dz.U. Nr 74, poz. 676); z dnia 12 kwietnia 2003 r. (Dz.U. Nr 52, poz. 451), redakcja tego przepisu pozostała niezmieniona. Dopiero zmianą wprowadzoną przez ustawę z dnia 1 kwietnia 2004 r. – (t. jedn. Dz.U. z 2003r. Nr 52, poz. 451) nadano mu obecne brzmienie, zgodnie z którym pozwolenia na broń nie wydaje się osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw". Taka też redakcja została utrzymana w kolejnych zmianach: z dnia 24 lipca 2006 r. (Dz.U. Nr 104, poz. 708) oraz z dnia 1 października 2006 r. (Dz.U. Nr 104, poz. 711). W ocenie organów Policji, nie kwestionowanej przez sądy administracyjne, redakcja art. 15 ust. 1 pkt 6 ma charakter otwarty. Użycie określenia "w szczególności" sprawia bowiem, że wyliczenie rodzajów przestępstw nie ma charakteru zamkniętego, wobec czego ustawa umożliwia zastosowanie powołanego przepisu również do innych rodzajów przestępstw. Należy jednak zauważyć, że określenie "w szczególności" było również stosowane w poprzedniej redakcji tego przepisu – tyle, że w odniesieniu o przestępstw z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. Dokonana zmiana, polegająca na rezygnacji z określenia charakteru przestępstw ("z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej"), na rzecz określenia ich poprzez wskazanie dobra, przeciwko któremu zostały skierowane ("przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu") ma istotne znaczenie. W ten bowiem sposób ustawodawca ograniczył swobodne uznanie organów Policji, wynikające z określenia charakteru przestępstw, do przestępstw określonego rodzaju – nie tylko poprzez ich bezpośrednie wskazanie (wyliczenie dóbr, przeciwko którym są skierowane), lecz również poprzez dokonanie ich gradacji. Na tle powołanego przepisu w obowiązującej obecnie redakcji nie ulega bowiem wątpliwości, że popełnienie wymienionych w nim przestępstw powinno (musi) spowodować cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, a dopiero w przypadku pozostałych przestępstw organom Policji pozostawiono tę kwestię do uznania, ze wszystkimi wynikającymi stąd konsekwencjami, jakie wiążą się z podejmowaniem decyzji w ramach tzw. uznania administracji (głównie – z koniecznością określenia kryteriów podejmowania tego rodzaju decyzji). Do takich przyczyn ustawa zalicza przede wszystkim uzasadnioną obawę odnoszącą się do osób, które mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zasadniczą przyczyną, wyrażoną w sposób ogólny, odmowy wydania pozwolenia na broń jest na gruncie tego przepisu możliwość użycia broni przez określoną osobę w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a już – in concreto - skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Przy obecnej redakcji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wystarczającą przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń, uzasadniającą obawę, że osoby posiadające pozwolenie na jej posiadanie mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (a więc związku przyczynowego między uzasadnioną obawą zagrożenia interesu bezpieczeństwa lub porządku publicznego a posiadaniem pozwolenia na broń) jest skazanie prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu (albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa). W obowiązującym stanie prawnym przesłanki uzasadniające szczegółowo cofnięcie pozwolenia na broń, jeżeli nawet mają charakter otwarty, to w odniesieniu do stwierdzonych przestępstw, wymienionych wprost w ustawie, stanowią wystarczającą podstawę do stwierdzenia, że popełnienie przestępstw wymierzonych przeciwko tego rodzaju chronionym dobrom (zdrowie, życie, mienie) jest zarazem sprzeczne z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W przypadku pozostałych rodzajów przestępstw taki związek przyczynowy wymaga uzasadnienia właściwego dla decyzji administracyjnych podejmowanych w ramach uznania administracyjnego. Powyższy pogląd znajduje również podstawę w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1166/06, w którym stwierdzono "...iż w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawodawca przesądził jakie zachowania uważa za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wprowadzoną bowiem z tym dniem zmianą przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stwierdził, iż obawę taką mogą stwarzać w szczególności osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wprowadzenie takiej regulacji prawnej powoduje, iż osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego". W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie okoliczności, o których wyżej mowa, zostały wykazane bez wątpliwości (wszczęcie postępowania karnego o popełnienie przestępstwa z art. 284 § 2, 238, 233, 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k.), a organy Policji w świetle przedstawionej interpretacji art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji nie były zobowiązane – wbrew twierdzeniom skarżącego – do ich dalszej indywidualizacji, a w szczególności do oceny ewentualnej winy strony, stanowiącej wyłączną domenę sądu karnego, który będzie rozpatrywał akt oskarżenia. W konsekwencji trzeba uznać, że postępowanie organów Policji w rozpatrywanej sprawie odpowiadało wymogom określonym w wymienionych przepisach ustawy i powołanym wyżej wyroku NSA. Organ I instancji przywołując fakt wszczęcia wobec strony postępowania karnego za przestępstwo przeciwko mieniu wyraźnie stwierdził, że uzasadnia to wprost bezpośrednio obawę, że posiadacz pozwolenia na broń może jej użyć w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego. Organy obu instancji wskazały przy tym, że prawo do posiadania broni jest prawem wyjątkowym, związanym z reglamentacją dostępu do broni. Może je zatem posiadać osoba o nieskazitelnej opinii, a wszczęcie postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu taką opinie podważa. Okolicznością obciążającą w sprawie jest fakt, iż skarżący jest byłym funkcjonariuszem Policji, prowadzącym obecnie działalność gospodarczą w zakresie ochrony osób i mienia, do której – jak podnosi to sam skarżący – posiadanie broni jest niezbędne. Skarżący powinien zatem znać przepisy określające zasady użycia broni palnej oraz okoliczności, w jakich prawo dopuszcza jej użycie. Fakty te – wbrew twierdzeniom strony – nie świadczą na korzyść skarżącego, który nie wziął pod uwagę, że od posiadacza broni wymaga się również odpowiedniej postawy moralnej. Oceny tej nie może zrównoważyć pozytywna opinia o stronie w miejscu zamieszkania oraz fakt niekaralności. Za bezzasadne należało też uznać zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów postępowania, związanych głównie z nie wyjaśnieniem wszystkich okoliczności sprawy. W ocenie Sądu stan faktyczny i prawny rozpatrywanej sprawy dla potrzeb wydania zaskarżonych decyzji został ustalony z wystarczającą dokładnością. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.