VI SA/Wa 11/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka (spr.) Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2008 r. sprawy ze skargi N. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia obiektu reklamowego oddala skargę W dniu [...] listopada 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie art. 127 k.p.a. w związku z art. 17 pkt 1 k.p.a. i art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst. jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856.) oraz art. 39 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 204 , poz. 2086- dalej jako udp.), po rozpatrzeniu odwołania N. S.A. z siedzibą w W., zwanej dalej skarżącą, od decyzji Prezydenta [...] W. dnia [...] sierpnia 2007 r. odmawiającej wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej Al. W. w rej. Al. L. w celu umieszczenia w nim obiektu reklamowego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] czerwca 2007 r. do Zarządu Dróg Miejskich w W. wpłynął wniosek skarżącej o wydanie od dnia [...] lipca 2007 r. do dnia [...] stycznia 2009 r. na dalsze [...] miesięcy zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod nośnik reklamowy dwustronny łącznej powierzchni reklamowej [...] m2. Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. Zarząd Dróg Miejskich w W., działając w imieniu Prezydenta [...] W., na podstawie art. 19 ust. 5 i art. 39 ust. 1 pkt 1 udp. po rozpatrzeniu powyższego wniosku firmy N. S.A. z siedzibą w W. postanowił odmówić wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) Al. W. w rej. Al. L. w celu umieszczenia w nim obiektu reklamowego. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, iż strona została poinformowana o możliwości zapoznania się z dokumentacją, z czego strona nie skorzystała. Ponadto organ stwierdził, iż zebrał materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia wniosku, na który składają się następujące dokumenty: -"Biała Księga – Europejska polityka transportowa w horyzoncie do 2010 r.: czas wyborów" – niebezpieczeństwo na drogach", opublikowana w 2001 r. przez Komisję Europejską, -przyjęty przez Radę Ministrów - Krajowy Program Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego 2005 - 2007 - 2013 GAMBIT 2005, -opinia w sprawie zagrożeń dla kierujących pojazdami wynikającymi z umieszczenia reklam w pasach dróg [...] W. opracowana przez I., -wyniki badania natężenia ruchu w porannym i południowym szczycie opracowane przez B. S.A., -pismo Ministra Transportu do Prezydenta [...] W. w sprawie zmian przepisów ustawy o drogach publicznych z dnia [...] października 2006 r., -pismo Wydziału Ruchu Drogowego [...] Policji z dnia [...] września 2006 r. w sprawie zmiany stałej organizacji ruchu na terenie [...] W. w zakresie dopuszczalnych limitów prędkości, -szczegółowy plan sytuacyjny reklamy, -statystyka stanu bezpieczeństwa drogowego [...] W. w latach 2004, 2005, 2006. Organ wskazał, że przyjęty przez Radę Ministrów - Krajowy Program Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego 2005 - 2007 - 2013 GAMBIT 2005 założył dążenie do wyeliminowania ofiar śmiertelnych w ruchu drogowym, a dla realizacji tego celu konieczne jest utrzymanie bezpiecznej infrastruktury drogowej, a w ramach tego działania wyeliminowanie mankamentów drogi przyczyniających się do zwiększenia ryzyka popełnienia błędu przez kierowcę lub pieszego. W ocenie organu szczególne zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego stanowią reklamy umieszczone w pasach drogowych, bowiem powodują dekoncentrację kierowców, co jest szczególnie niebezpieczne w przypadku dróg o dużym natężeniu ruchu z podwyższonym limitem dopuszczalnej prędkości. Powołując się na opinię I. organ podkreślił, iż badania laboratoryjne oraz testy poligonowe wykazały zmniejszenie koncentracji kierowcy na prowadzeniu pojazdu z powodu dużego nagromadzenia reklam w otoczeniu drogi oraz proporcjonalny wzrost liczby wypadków drogowych przy wzroście liczby reklam przypadających na kilometr drogi. Wskazując na orzeczenie NSA z dnia 2 lutego 2005 r. w sprawie o sygn. akt OSK 1026/04 organ stwierdził, iż w wyroku tym Sąd zauważył, iż brak jest podstaw do stwierdzenia, że reklama umieszczona w ruchliwym punkcie miasta nie stwarza zagrożenia dekoncentracji kierowców i pieszych tj. nie powoduje zagrożenia w ruchu drogowym. Podkreślono, iż w uzasadnieniu przywołanego wyroku Sąd zaznaczył, że zarządy dróg publicznych odpowiedzialne są za ochronę wskazanego wyżej dobra i od nich zależy ocena czy występuje w konkretnym wypadku zagrożenie. Reasumując organ zważył, iż dokonane w sprawie ustalenia faktyczne jednoznacznie wskazują, iż wnioskowana reklama adresowana jest do kierujących pojazdami, natomiast pas drogowy Al. W. w rejonie Al. L., którego dotyczy wniosek, pełni ważną rolę w układzie drogowym [...] W. i charakteryzuje się wysokim natężeniem ruchu kołowego, dlatego też w ocenie organu kontynuacja zezwolenia na lokalizację przedmiotowej reklamy jest niemożliwa. Organ zaznaczył, iż reklama, której wniosek dotyczy, usytuowana jest w miejscu, gdzie natężenie ruchu w szczycie wynosi 840 pojazdów na godzinę, zaś proponowany limit dopuszczalnej, sugerowanej przez [...] Policji, prędkości to 70 km/h. Organ w uzasadnieniu decyzji podkreślił, iż w przypadku konieczności zatrzymania pojazdu (stosownie do cytowanych wyżej wyników badań I.) w czasie, kiedy oko kierowcy spoczywa na reklamie, droga potrzebna do zatrzymania pojazdu wynosi od 54 m do 79,2 m. Dodatkowo organ wskazał, iż odległość wnioskowanej reklamy od krawędzi jezdni wynosi [...] i jest mniejsza od odległości minimalnych określonych w artykule 43 udp. oraz znajduje się w odległości [...] m od wjazdu, zaś w opinii I. powinno to być 30 m. Wskazując na powyższe, organ ocenił, iż lokalizacja przedmiotowej reklamy nie może zostać uznana za przypadek szczególnie uzasadniony określony w art. 39 ust. 3 udp. i w związku z tym odmówił wydania stosownego zezwolenia na lokalizację reklamy w okresie wskazanym we wniosku. Odmawiając zgody na lokalizację nośnika reklamowanego w pasie drogowym, organ powołał się na przepis art. 39 ust. 1 pkt 3 udp., który stanowi, iż zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, w szczególności zabrania się lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Przepis ustępu 3 tego artykułu dopuszcza wprawdzie lokalizowanie tego typu obiektów w pasie drogowym, może to jednakże nastąpić wyłącznie w szczególnie uzasadnionych przypadkach za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi. Zdaniem organu z brzmienia przytoczonych wyżej przepisów wynika, iż zasadą jest nieumieszczanie w pasie drogowym obiektów budowlanych, urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. W konsekwencji organ uznał, że nie zachodzą przesłanki, które pozwalałyby uznać przedmiotową lokalizację nośnika za przypadek szczególnie uzasadniony. W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła szereg uchybień, w tym brak dostatecznego uzasadnienia prawnego i faktycznego, nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, naruszenie zasad uznania administracyjnego, niewykazanie negatywnego wpływu przedmiotowej reklamy na bezpieczeństwo ruchu drogowego, uniemożliwienie działalności na terenie [...] W. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej jako SKO )wskazało, że przepis art. 39 ust. 1 udp. zawiera generalny zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Przytaczając przepisy art. 39 ust. 1 pkt 1 i 5 i art. 39 ust. 3 udp. oraz powołując się na orzecznictwo WSA w Warszawie organ zauważył, iż w przypadku wniosku o tzw. przedłużenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego jest to nowa sprawa i słuszne jest stosowanie w tych przypadkach przepisu art. 39 ust. 3 udp. a nie zaś art. 38 ww. ustawy, co znajduje swoje potwierdzenie w najnowszym orzecznictwie WSA w Warszawie. Z ww. przepisu wynika, iż lokalizowanie w/w obiektów w pasie drogowym stanowi wyjątek od zasady, że w pasie drogowym winny być lokalizowane wyłącznie obiekty związane z gospodarką drogową lub potrzebami ruchu. Jednocześnie SKO nie podzieliło argumentu skarżącego, że wymóg "szczególnych okoliczności" nie dotyczy reklam. Podobne stanowisko zajął NSA, który w uchwale Składu Pięciu Sędziów z dnia 19 czerwca 2000 r,, sygn. akt OPK 2/00 stwierdził, że "oceniając społeczno - gospodarcze przeznaczenie gruntu, jakim jest droga, należy uznać, iż (...) jest ona przeznaczona do ruchu lub postoju pojazdów oraz ruchu pieszych. W związku z tym w pasie drogowym powinny znajdować się przede wszystkim urządzenia i obiekty służące do obsługi i usprawnienia ruchu drogowego" (publik. ONSA 2001/1/12). To nie organ musi zatem wykazać, że nie wystąpiły szczególne okoliczności uzasadniające lokalizację tablicy reklamowej pasie drogowym, lecz wnioskodawca powinien wskazać, że takie okoliczności wystąpiły. Zdaniem SKO ani na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, ani też w odwołaniu wnioskodawca nie wykazał, iż istnieją szczególne okoliczności uzasadniające lokalizację reklamy właśnie w tym rejonie pasa drogowego. Bez znaczenia dla sprawy jest fakt istnienia nośnika reklamowego od 2004 r., ponieważ w ciągu kilku lat sytuacja na drogach zmieniła się i zmienia się nadal. Organ nie podzielił opinii skarżącego, że dowód w postaci opinii I. oraz inne dowody są niewiarygodne. Do wystąpienia w charakterze biegłego nie jest wymagany stopień naukowy lecz posiadanie wiadomości specjalnych (art. 84 § l k.p.a.). Nie ma podstaw, aby wymienionym podmiotom odmówić kompetencji merytorycznych w sprawach, których przedmiotem były ich badania i opinie. Materiał dowodowy dotyczący całej dziedziny spraw związanych z umieszczaniem reklam w pasach drogowych ulic w W. został w analizowanej sprawie odpowiednio zindywidualizowany i skonkretyzowany m. in. poprzez dołączone zdjęcia oraz charakterystykę wymiarów reklamy. Zdaniem SKO Prezydent [...] W. musi uwzględniać zadania wynikające ze [...] charakteru miasta. Nośniki reklam stanowią konkurencje dla elementów krajobrazu miejskiego, układów urbanistycznych i architektury oraz przyulicznej zieleni miejskiej. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zarzuciła naruszenie; art. 107 § 3, art. 8, art. 11 i art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez brak ustalenia wszystkich niezbędnych przesłanek warunkujących możliwość wydania decyzji w niniejszej sprawie oraz wydanie decyzji uznaniowej z przekroczeniem granic dowolności. Domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji, przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. W ocenie skarżącej naruszenie art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych przez organ I instancji oraz przez SKO polega na tym, że nie zostały zbadane i właściwie ocenione wszystkie przesłanki wynikające z ww. przepisu, a warunkujące zezwolenie lub odmowę zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod reklamę. Według skarżącej nie jest dopuszczalne uproszczenie, że każde umieszczenie w pasie drogowym urządzenia niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, zagraża temu bezpieczeństwu w takim samym, szerokim zakresie. Ponadto, w myśl art. 77 k.p.a. na organie spoczywa obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego, zaś dowodami świadczącymi na korzyść skarżącej są pozytywna opinia komunikacyjna i protokół z wizji. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 39 udp. skarżąca twierdzi, że do czynności wymienionych w art. 39 ust. 1 nie zalicza się umieszczania reklam w obszarze zabudowanym. Podkreśla, iż w przedmiotowej sprawie sformułowanie "szczególnie uzasadnione przypadki" jest nieokreślone i wymaga doprecyzowania. W tym zakresie strona powołuje się na orzecznictwo sądowe m.in. Trybunału Konstytucyjnego i Sądu Najwyższego. Zdaniem strony w przedmiotowej sprawie żaden z organów administracji nie podjął próby wyjaśnienia pojęcia "szczególnie uzasadnionego przypadku", dlaczego w przedmiotowej sprawie nie zachodzi taki przypadek i w jakich okolicznościach dopuszczalne byłoby wydanie decyzji pozytywnej. Tym samym organy naruszyły art. 7, 8 i 11 k.p.a. Wbrew twierdzeniom organu skarżąca podnosi, iż ciężar dowodu spoczywa na organie administracji i nie może być przerzucany na stronę. W przedmiotowej sprawie został tylko ustalony fakt dużego natężenia ruchu, co jest okolicznością bezsporną i występującą od wielu lat, a więc nie będącą w przeszłości podstawą do wydania decyzji odmownej. Takie stwierdzenia są wyrazem podjęcia przez organy administracyjne decyzji w sposób zupełnie dowolny, a nie uznaniowy. Skarżąca podniosła, iż w miejscu, w którym usytuowany jest przedmiotowy nośnik reklamy limit prędkości wynosi 50 km/h, jest to więc zwyczajna prędkość obowiązująca co do zasady w terenie zabudowanym. Organy nie wskazały czy w przypadku przedmiotowej lokalizacji nośnika reklamy występuje takie zagęszczenie reklam, które mogłoby mieć, zgodnie z przedstawionymi badaniami, wpływ na zwiększenie ilości wypadków. Zarząd Dróg Miejskich w W., jako zarządca przedmiotowej drogi, uznał już uprzednio umiejscowienie przez skarżącego przedmiotowego nośnika reklamy w pasie drogowym Al. W. w rejonie Al. L. w W. za szczególnie uzasadniony przypadek, to stwierdzenie, iż przypadek taki nie zachodzi bez określenia, iż doszło do jakichkolwiek zmian stanu faktycznego lub prawnego, jest co najmniej niezrozumiałe i nosi znamiona niedopuszczalnej dowolności w działaniu organu administracji publicznej. W ocenie strony uznanie organu administracyjnego nie oznacza bowiem zupełnej dowolności w wydawaniu decyzji. W szczególności organ, przy rozpoznawaniu danej sprawy, powinien mieć na względzie słuszny interes obywatela, który należy uwzględnić, jeśli tylko da się to pogodzić z interesem społecznym. W przeciwnym razie podważana jest bowiem zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli (art. 8 k.p.a.). Nie ulega wątpliwości, iż zajęcie pasa drogowego wiąże się z poniesieniem znacznych kosztów związanych z umiejscowieniem samego nośnika reklamy. Wydając poprzednie zezwolenia organ I instancji nie powołał się na jakiekolwiek istotne zmiany okoliczności, od których zależy wydanie przedmiotowej decyzji, a mimo to stwierdził, iż szczególnie uzasadniony przypadek nie zachodzi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę pod tym kątem Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontroli sądowej poddana została decyzja SKO w W. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] W. odmawiająca dalszego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego Al. W. w rejonie Al. L. Skarżąca zarzuciła organowi, że błędnie zastosował art. 39 udp. w szczególności art. 39 ust. 3 udp. poprzez niewystarczające wyjaśnienie pojęcia "szczególnie uzasadnionego przypadku". Ustosunkowując się do tego zarzutu należy zaznaczyć, że art. 4 pkt 1 udp., stanowi, że pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym zlokalizowane są droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Konsekwencją takiego zdefiniowania pasa drogowego jest przyjęcie w art. 39 ust. 1 udp. zakazu dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zgodnie z tym przepisem zabrania się w szczególności lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Powyższa norma, poza tym, że określa sam zakaz, służyć ma realizacji obowiązku zarządcy drogi sprawowania jej ochrony. Zgodnie z art. 4 pkt 21 udp. ochrona ta realizuje się w działaniach zarządcy drogi mających na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia jej klasy, ograniczenia funkcji, niewłaściwego użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Kierując się tymi strategicznymi dla zachowania przeznaczenia pasa drogowego założeniami, ustawodawca dopuścił, na zasadzie wyjątku, możliwość lokalizacji w pasie drogowym obiektów budowlanych i urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami drogi lub potrzebami ruchu drogowego - jak określił w art. 39 ust. 3 udp. "w szczególnie uzasadnionych przypadkach i wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi wydanym w drodze decyzji administracyjnej". Decyzja ta, mająca uznaniowy charakter, poza określeniem rodzaju inwestycji, sposobu, miejsca i warunków jej umieszczenia w pasie drogowym, zobowiązywać ma inwestora do m.in. uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego dotyczącego prowadzenia robót w pasie drogowym lub na umieszczenie w nim obiektu lub urządzenia. Tym przepisem ustawodawca związał obowiązek uzyskania zezwolenia na lokalizację obiektu budowlanego z obowiązkiem uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na podstawie art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3 udp. Przepis art. 40 ust. 1 udp., formułując obowiązek uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną drogi, powtarza niejako zasadę, iż pas drogowy służyć ma wyłącznie celom związanym z działaniami służącymi ochronie drogi w rozumieniu art. 4 pkt 21 udp. Należy zauważyć, że decyzje wydane na podstawie art. 39 ust. 3 udp. i art. 40 ust. 1 i 2 udp. nie są treściowo tożsame, jednak decyzja zezwalająca na zajęcie pasa drogowego wydana na podstawie art. 40 ust. 1 i 2 udp. wynika niejako z uprzedniej decyzji zezwalającej na lokalizację i jest zależna od istnienia przesłanek niezbędnych dla jej wydania określonych w art. 39 ust. 3 udp. jako "szczególnie uzasadnione przypadki". Konsekwentnie więc, zakaz o którym mowa w art. 39 ust. 1 udp. lokalizacji w pasie drogowym m.in. obiektów budowlanych ze względu na zagrożenie substancji drogi i zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego i odmowa wydania zezwolenia na zlokalizowanie takiego obiektu ze względu na szczególnie uzasadniony przypadek, pociąga za sobą automatycznie brak możliwości uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego dla tego samego obiektu. Jak wynika z przepisów ustawy o drogach publicznych, decyzja zezwalająca na zajęcie pasa drogowego, oparta o wcześniejszą decyzję zezwalającą na lokalizację, może być wydana na różne okresy, począwszy od kilku czy kilkunastu dni po okresy dłuższe – miesięczne, kilkumiesięczne czy roczne, a także dłuższe. Każdorazowo, przed upływem terminu, na który opiewa zezwolenie, podmiot zainteresowany dalszym bytem obiektu w pasie drogowym będzie zmuszony do uzyskania kolejnego zezwolenia i każdorazowo organ będzie badał, czy w dalszym ciągu istnieją przesłanki dla możliwości dalszego trwania obiektu w danym miejscu pasa drogowego. Ze względu na charakter wydawanego zezwolenia, które w razie jeśli zostanie udzielone, stanowi odstępstwo od zasady, że w pasie drogowym nie wolno sytuować żadnych nie związanych z drogą budowli czy urządzeń, nie znajduje oparcia w przepisach oczekiwanie, iż w przypadku jednorazowego udzielenia przez właściwy organ zezwolenia, następne jest wydawane automatycznie. W przedmiotowej sprawie organ, wskutek dokonania oceny warunków bezpieczeństwa na drogach [...] W. i realizując politykę wdrożenia działań mających przeciwdziałać zagrożeniu bezpieczeństwa ruchu drogowego na ulicach W., przyjął iż duża reklama o powierzchni 36 m2 umieszczona w nerwalgicznym dla ruchu drogowego miejscu pasa drogowego, może szkodzić interesowi bezpieczeństwa ruchu drogowego. Działanie takie zdaniem Sądu, w świetle obowiązujących przepisów, nie narusza prawa. W momencie, gdy obiekt, na który kiedyś wydano decyzję lokalizacyjną i następnie decyzję zezwoleniową na zajęcie pasa drogowego, zagrozi wartościom wymienionym na wstępie art. 39 ust. 1 udp. (zagrożenia niszczenia lub uszkodzenia drogi i jej urządzeń, zmniejszenie jej trwałości oraz zagrożenie bezpieczeństwa ruchu) organ, do którego obowiązków należy ochrona drogi (art. 20 udp. w zw. z art. 4 pkt 21 udp.), uznając, iż szczególne warunki, o których mowa w art. 39 ust. 3 udp. jakie istniały w dacie wydania decyzji na zlokalizowanie obiektu w pasie drogowym przestały istnieć, może odmówić wydania zezwolenia na dalsze zajęcie pasa drogowego. Decyzja winna zostać wydana w oparciu o art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 w związku z art. 39 ust. 3 udp. i mimo że ma charakter uznaniowy, musi znajdować oparcie w zebranej przez organ dokumentacji. Oznacza to, że zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego ze strony obiektu budowlanego, który uzyskał na dane miejsce pasa drogowego zezwolenie lokalizacyjne, a następnie zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, musi być realne, nie może zaś być wynikiem subiektywnego przekonania organu o takim zagrożeniu. Podsumowując stwierdzić należy, że niedostatek rozstrzygnięcia w tej części nie może jednak, w ocenie Sądu prowadzić do uchylenia decyzji, bowiem podstawa prawna rozstrzygnięcia, która istnieje, a nie została przywołana, nie stanowi o istotnej tzn. mającej wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu organ odniósł się do wszystkich zasadniczych zarzutów odwołania, wyjaśniając podstawę prawną rozstrzygnięcia i przywołując aktualne orzecznictwo NSA. W świetle takiego stanu rzeczy zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. jest niezasadny. Chybiony jest również zarzut naruszenia przez organ art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania administracyjnego, dotyczący całej dziedziny spraw związanych z umieszczaniem reklam w pasach drogowych ulic w W., został zindywidualizowany i skonkretyzowany przez dołączenie doń szczegółowego planu sytuacyjnego reklamy oraz charakterystyki tej reklamy i jej wymiarów. Dokonano konkretnych wyliczeń natężenia ruchu dla spornego odcinka pasa drogowego a także wskazano, iż przedmiotowa reklama znajduje się za blisko bowiem w odległości [...] metra od istniejącego wjazdu. Zebrane i powołane w decyzji I instancji dokumenty są materiałem, który dla zarządcy drogi stanowią wytyczną działań związanych z polityką udzielania ewentualnych zezwoleń na lokalizowanie w pasie drogowym budowli i urządzeń nie związanych z celami, jakim pas drogowy służy. To do zarządcy drogi należy ocena, czy sytuacja na danym odcinku drogi jest aktualnie tzn. na datę rozstrzygania wniosku podmiotu zainteresowanego zajęciem pasa drogowego, taka, że można dopuścić zlokalizowanie tam np. nośnika reklamowego. Natomiast wykazanie, że dany przypadek jest szczególny należy do wnioskodawcy, a do zarządcy drogi dokonanie oceny, czy rzeczywiście tak jest. W rozpatrywanej sprawie wnioskodawca nie powoływał się na żaden uzasadniony przypadek, a raczej na fakt, iż wcześniej otrzymał już decyzję zezwalającą na lokalizację reklamy i oczekiwał na kolejne już zezwolenie na zajęcie pasa drogowego. Ustosunkowując do zarzutu skargi o braku istotnej zmiany okoliczności będącej podstawą do wydania decyzji należy podkreślić, że tego rodzaju decyzje, tzn. decyzje uznaniowe służą z zasady realizacji polityki administracyjnej w określonej dziedzinie spraw (por. na ten temat M. Kulesza, "Administracyjnoprawne uwarunkowania polityki przestrzennej", Wydawnictwa UW, Warszawa 1987, str. 9 i n.). W rozpatrywanym przypadku idzie o politykę miasta wobec szeroko pojmowanego bezpieczeństwa ruchu drogowego, której częścią jest polityka tegoż miasta wobec reklamy zewnętrznej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.