VI SA/Wa 2285/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2008 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2007 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez P. S.A. z siedzibą w O., zwane dalej skarżącym, od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2007 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 9.000 zł - w pkt. 1 uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty i umorzył postępowanie w pierwszej instancji, zaś w pkt. 2 w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną tej decyzji organ wskazał przepisy art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2, art. 5 ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 14 ust. 1, art , 39 1 ust. 1 pkt. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 125 poz. 874- dalej jako utd.), oraz lp. 1.2, 1.7, 1.8 lit. 3 załącznika do utd., art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 listopada 2006 r., o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2006 r., Nr 235, poz. 1701). Do powyższych rozstrzygnięć organów obu instancji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] stycznia 2007 r., w trakcie kontroli drogowej na dworcu autobusowym w miejscowości B. zatrzymano autobus marki [...] o nr rej. [...] i stwierdzono wykonywanie transportu drogowego osób - regularny przewóz osób na linii J. - T. Kierowca w/w pojazdu, W. D., okazał do kontroli m.in. wypis nr [...] z zezwolenia nr [...] na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym, wydanego przez Urząd Miejski w B. Okazane zezwolenie opiewało na P. S.A. w O. Zezwolenie okazano wraz z aktualnym rozkładem jazdy. Kierujący nie okazał do kontroli wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób oraz nie okazał zaświadczenia o spełnianiu wymagań ustawy o transporcie drogowym. W dowodzie rejestracyjnym kontrolowanego autobusu jako właściciela wpisano P. M. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego, ustalono jednak, że to skarżący P. S.A. jest podmiotem realizującym regularny przewóz osób na przedmiotowej linii. Na podstawie informacji uzyskanych ze Starostwa Powiatowego w O., ustalono też że strona nie zgłosiła kontrolowanego pojazdu do posiadanej licencji. Mając na względzie zebrany materiał dowodowy w dniu [...] listopada 2006 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję administracyjną o nałożeniu na P. S.A., na podstawie art. 92 ust. 1 i 4 utd. w związku z lp. 1.7, lp.1.2 oraz lp.1.8 załącznika do utd. kary pieniężnej w kwocie 9.000 zł. Na skutek odwołania strony Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2007 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż w niniejszej sprawie organ I instancji nie ustalił czy w terminie 14 dni (co wynika z treści art.14 ust. 1 utd. ) pojazd marki [...] o nr rej. [...] został zgłoszony do licencji przez P. S.A., gdyż odpowiedź ze Starostwa Powiatowego w O. dotycząca zgłoszenia do licencji kontrolowanego pojazdu została sporządzona w dniu [...] stycznia 2006 r. czyli przed upływem 14 dniowego terminu oraz nie ustalił czy kierowca dysponował w dniu kontroli aktualnym orzeczeniem psychologicznym. Rozpatrując sprawę ponownie organ I instancji decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. postanowił nałożyć na skarżącego karę łączną w wysokości 9000 zł z tytułu: - wykonywania transportu drogowego pojazdem nie zgłoszonym do licencji ( kara 8.000 zł ), - wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty ( kara 500 zł ), - wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne ( kara 500 zł ). Jednocześnie organ umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowców w zakresie: wystawiania kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą. Ustosunkowując się w uzasadnieniu decyzji do zarzutu skarżącego dotyczącego błędnego oznaczenia strony postępowania, organ I instancji stwierdził, iż argumenty przedsiębiorcy, że P. M., właściciel zatrzymanego do kontroli pojazdu, wykonujący przewóz drogowy osób w wyniku umowy zawartej z P. S.A. czynił to we własnym imieniu na podstawie posiadanej licencji, są chybione. Organ podkreślił, że zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych zostało udzielone skarżącemu. Ponadto organ wskazał, iż w zebranym w sprawie materiale dowodowym, znajduje się min. dokumentacja fotograficzna, na której uwidoczniony jest pojazd o nr rej [...], oznaczony informacjami o trasie przejazdu oraz o zasadach nabywania uprawnień do m.in. ulgowych przejazdów, na których znajdują się nazwa i logo P. S.A. P. M. w swoich zeznaniach z dnia [...] sierpnia 2006 r. potwierdził, że zgodnie z umową z dnia [...] stycznia 1998 r. świadczył usługi kierowania pojazdami będącymi jego własnością, ale na mocy umowy użyczenia z dnia [...] czerwca 1998 r. pojazdy te były w dyspozycji prawnej P. S.A. Usługi są świadczone w imieniu i na rzecz P. S.A. P. M. zeznał, że kasa fiskalna zamontowana w pojeździe jest własnością P. S.A., a wszystkie wpływy z biletów oddawane są w całości do kasy przedsiębiorcy P. S.A. Wydawane pasażerom bilety, jak i używane do przewozu pojazdy posiadają oznakowanie informacyjne P. S.A.(uwidocznione w dokumentacji fotograficznej sporządzonej w czasie kontroli oraz na kopii biletu). W ramach ponownego rozpoznania sprawy, stosownie do wytycznych Głównego Inspektora Transportu Drogowego organ I instancji ustalił w Starostwie Powiatowym w O., że P. S.A. zgłosiło do licencji na wykonywanie transportu drogowego kontrolowany autobus dopiero w dniu [...] grudnia 2006 r., a więc prawie rok od przedmiotowej kontroli. Natomiast złożony w dniu [...] lutego 2006 r. wniosek o zmianę wykazu pojazdów wobec nie dostarczenia, mimo wezwania wymaganych dokumentów, został pozostawiony bez rozpoznania. W związku z nieokazaniem przez kierowcę w trakcie kontroli zaświadczenia o spełnieniu wymogów utd. i brakiem w aktach sprawy dokumentu potwierdzającego przeprowadzenia badania psychologicznego stwierdzającego istnienie lub brak przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy W. D., organ zwrócił się do strony o przedłożenie przedmiotowego orzeczenia psychologicznego, czego jednak strona nie uczyniła. W konsekwencji organ uznał, że przedsiębiorca nie skierował kierowcy na badania lekarskie i psychologiczne zgodnie z wymogami utd., czym naruszył art. 39 ust. pkt 1 utd. Biorąc pod uwagę fakt, iż kierowca w dniu kontroli nie posiadał ważnych badań psychologicznych organ I instancji zmienił kwalifikację prawną naruszenia z lp. 1.8 ust.3 załącznika do utd., określonego w protokole kontroli jako nieokazanie zaświadczenia poświadczającego spełnienia wszystkich wymagań określonych ustawą, na naruszenie z tytułu lp.1.8. ust. 1, polegające na wykonywaniu transportu drogowego z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne. Uzasadniając umorzenie postępowania w przedmiocie wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawiania kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą, organ powołał sie na art. 105 § k.p.a. Ponadto organ wskazał, że unormowanie określone w art. 5 ust 1 pkt 4 utd. jako jedno z kryteriów uzyskania licencji wprost wymaga spełnienia warunków określonych w przepisach utd, ustawy o ruchu drogowym oraz w innych przepisach w odniesieniu do kierowców bez względu na to, czy przedsiębiorca będzie osobiście wykonywał przewozy, czy zatrudnieni przez niego kierowcy, czy także inne osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz wykonujące osobiście przewozy na jego rzecz. Zasada wskazana w tym przepisie jednocześnie statuuje odpowiedzialność przewoźnika za osoby, którymi posługuje się w wykonywaniu licencjonowanej działalności, bez względu na rozróżnienie ich sytuacji prawnej, czy jako zatrudnionych kierowców czy innych osób niezatrudnionych, ale wykonujących osobiście na jego rzecz przewozy. Zdaniem organu przedsiębiorca jest profesjonalistą, od którego powinno się wymagać należytej staranności przy wykonywaniu przez niego działalności gospodarczej, powinien znać i stosować podstawowe przepisy prawa dotyczące jego działalności w zakresie transportu drogowego. W odwołaniu strona podniosła, iż decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Ponadto skarżący zarzucał naruszenie przepisów postępowania w części dotyczącej przeprowadzenia dowodów i wnosił o uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. Rozpoznając odwołanie organ II instancji nie znalazł podstaw do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500 zł. za naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego niezasadnym jest nakładanie kary za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Kierowca nie mógł posiadać przy sobie wypisu z licencji, ponieważ pojazd, którym wykonywano transport drogowy nie został zgłoszony do przedmiotowej licencji. W związku z czym utrzymanie decyzji organu pierwszej instancji w mocy w omawianym zakresie oznaczałoby, w istocie, dwukrotne nałożenie kary za faktycznie jedno naruszenie. W pozostałej części organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji oraz ustalony stan faktyczny sprawy. Ponieważ przyjęto, iż kontrolowany autobus nie został ostatecznie przez skarżącego zgłoszony do licencji, zatem skarżący podlega karze w wysokości 8.000 zł stosownie do lp. 1.2. załącznika do utd. Analizując kwestię braku stosownych zaświadczeń Główny Inspektor Transportu Drogowego zważył, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów. W ocenie Głównego Inspektora działanie organu I instancji było prawidłowe i zgodne z prawem. Uregulowanie zawarte w lp. 1.8 ust. 1 dotyczy obowiązku kierowania kierowców na badania lekarskie i psychologiczne. W przypadku nie skierowania na badania lekarskie i psychologiczne, bądź na jedno z tych badań kara pieniężna wynosi 500 zł. Nie wystarczy jednak samo skierowanie, konieczne, jest bowiem przeprowadzenie badań kierowcy w wymaganym zakresie. Bezsprzecznym w sprawie jest fakt, że kierowca nie okazał w trakcie kontroli wymaganego zaświadczenia oraz nie posiadał aktualnych badań psychologicznych. Ponadto, kierowca wyjaśnił, iż badań nie przeprowadził, ponieważ "nikt go na nie nie skierował". Niezaprzeczalnym jest również fakt, że obowiązek wystawienia kierowcy w/w zaświadczenia, jak i skierowania go na badania psychologiczne spoczywa na przewoźniku drogowym. Odnosząc się do zarzutu odwołującego się, że adresat decyzji nie jest stroną postępowania administracyjnego, Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, iż organ I instancji prawidłowo określił stronę postępowania administracyjnego. Na podstawie protokołu kontroli, oraz zebranego w trakcie postępowania materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż stroną postępowania jest P. S.A. Powyższych ustaleń organ II instancji dokonał w oparciu o przedstawiony w trakcie kontroli wypis z zezwolenia oraz umowę użyczenia pojazdu. Ponadto organ I instancji w toku postępowania ustalił, iż zamontowana w pojeździe kasa fiskalna jest własnością P. S.A., a pojazdy używane do wykonywania przewozu osób posiadają oznakowania informacyjne P. S.A. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona zarzuciła naruszenie przepisu art. 28 k.p.a. w związku z art. 5 ust. 1 i art. 92 ust. 1 utd. poprzez skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie, naruszenie przepisu prawa materialnego - art. 13 ust. 1 utd., naruszenie zasady zapewnienia czynnego udziału stron w toku postępowania administracyjnego, poprzez zaniechanie przez organy obu instancji wykonania obowiązku organu wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a., naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 78 § 1 i art. 79 § 1 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a., poprzez bezzasadne pominięcie wniosków dowodowych strony skarżącej względnie przesłuchiwanie świadków pomimo braku prawidłowego zawiadomienia strony o terminie tych czynności. Podnosząc te zarzuty strona wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej części decyzji, jak również o stwierdzenie nieważności poprzedzających ją decyzji organu I i II instancji, stosownie do przepisu art. 135 p.p.s.a. lub też o uchylenie zaskarżonej części decyzji. Skarżący twierdzi, że nie był i nie jest osobą, której interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo żądającą czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Osobą tą jest przedsiębiorca P. M., który wykonywał we własnym imieniu i na swój rachunek przewóz w miejscu i czasie objętym kontrolą. Zdaniem skarżącego fakt, że był on właścicielem autobusu nie jest okolicznością wystarczającą do uznania skarżącego za stronę postępowania, prowadzonego w sprawie przewozu wykonywanego przez osobę trzecią. Osoba ta była obowiązana uzyskać licencję na wykonywanie transportu drogowego (art. 5 ust. l ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym) i okazać Inspektorowi Inspekcji Transportu Drogowego wypis z tego aktu (art. 87 ust. l ustawy). Skarżący nie "przeniósł" na tego przewoźnika swojej licencji, ponieważ taką możliwość wyłącza ustawa (art. 13 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym), zatem kontrolowany, wbrew stanowisku organów obu instancji, nie był ani zobowiązany, ani uprawniony do posiadania wypisu z licencji udzielonej skarżącemu. Okoliczność, że przewóz był wykonywany przy pomocy pojazdu skarżącego, może świadczyć tylko o istnieniu między skarżącym i przewoźnikiem stosunku cywilnoprawnego, jednak ów stosunek z natury rzeczy może dotyczyć tylko korzystania z pojazdu, nie zaś ze związanych z nim licencji i zezwoleń, których adresatem jest skarżący. Ponadto, zdaniem skarżącego organy obu instancji popełniły kilka innych uchybień, naruszając zasady postępowania administracyjnego. W szczególności organ I instancji nie zawiadomił skarżącego w przewidziany prawem sposób o terminie przesłuchania świadków: z kolei organ odwoławczy nie umożliwił skarżącemu zapoznania się z materiałami sprawy i skorzystania przed wydaniem decyzji z uprawnień, wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. co daje podstawę do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, stosownie do art. 156 § l pkt 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga P. S.A. z siedzibą w O., nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa. Zdaniem Sądu wymierzając karę pieniężną w łącznej ostatecznej wysokości 8.500 zł organy inspekcji transportu drogowego obu instancji prawidłowo przyjęły, że stroną postępowania administracyjnego jest skarżący. Przede wszystkim nie można podzielić stanowiska skarżącego w kwestii wyłączenia jego odpowiedzialności jako przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy. Podkreślić należy, iż wykonującym transport drogowy jest każdy, kto prowadzi działalność gospodarczą określoną w art. 4 pkt 1 - 3 utd. niezależnie od tego czy jest do tego uprawniony na podstawie licencji, czy też nie. Natomiast przewoźnikiem w rozumieniu ustawy jest tylko ta osoba, która wykonuje transport drogowy na podstawie stosownego administracyjnego uprawnienia. Z tego powodu w art. 92 ustawy o transporcie drogowym posłużono się szerokim terminem" wykonujący transport drogowy", ażeby sankcjami z tego przepisu objąć wszystkie podmioty, które wykonując gospodarczą działalność transportową naruszają prawo. Zarówno te, które są uprawnionymi przewoźnikami, jak i te które tego przymiotu nie mają a mimo to wykonują działalność polegającą na transporcie drogowym lub przewozów na potrzeby własne, w rozumieniu ustawy. W przeciwnym wypadku nigdy nie można by było nałożyć kary pieniężnej np. z tytułu wykonywania przewozów bez licencji, zezwolenia czy zaświadczenia. Prawidłowość takiego rozumowania, potwierdza treść art. 93 ust. 1 cytowanej ustawy, który mówi, że karę m.in. za nieprzestrzeganie przepisów o czasie pracy kierowców, nakłada się na przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, a nie na kierowcę, który w ramach tego transportu lub przewozu" tylko" kieruje pojazdem. W istocie kierowca, niezależnie od formy zatrudnienia wykonuje jedną z czynności składającą się na sekwencję działań, których suma dopiero jest transportem drogowym, w rozumieniu ustawy transportowej. Natomiast sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które dyscyplinować będą osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem czy to na zasadzie stosunku pracy, zlecenia, czy nawet na zasadzie samozatrudnienia. Tym samym, stwierdzić należy, iż za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo reprezentowane przez osobę lub organy, które je prowadzą. To na nich spoczywa ciężar administracyjnej odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługują i to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą. Konsekwencją tych wymogów są także inne przepisy ustawy o transporcie drogowym, np. art. 15 ust.1 pkt 2 lit.e ,w którym przewidziano obligatoryjne cofnięcie licencji w razie rażącego naruszenia przepisów, dotyczące czasu pracy kierowców. A zatem zaskarżona decyzja skierowana została do właściwego adresata tj. prowadzącego działalność transportową P. S.A. z siedzibą w O. W świetle powyższych rozważań, w ocenie Sądu, materiał dowodowy zebrany w sprawie nie daje wystarczających podstaw do uznania P. M. za stronę tego postępowania. Z akt sprawy wynika, że P.M. posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Bezsporna także była okoliczność, iż jest on właścicielem kontrolowanego autobusu, o czym świadczą wpisy w dowodzie rejestracyjnym pojazdu. Jednakże pojazd ten został użyczony stronie skarżącej przez P.M. dla realizacji wykonywanych przez nią przewozów regularnych w oparciu o umowę porozumienie trójstronne zawarte z Zarządem Gminy B. Stosownie do § [...] tej umowy z dniem [...] sierpnia 1996 r. funkcję zleceniodawcy względem Urzędu Miasta w B. przejął skarżący. Potwierdzają to zeznania P. M., w których wyjaśnił, iż świadczył usługi kierowania pojazdami będącymi jego własnością ( k. 148-150 akt administracyjnych). Ponadto sam skarżący w piśmie z dnia [...] stycznia 2006 r. wyjaśnił organowi I instancji, że to on jest podmiotem realizującym regularny przewóz osób na linii J.-T. Natomiast spółka wykorzystuje do tego celu podwykonawcę F. P. M. [...] T. ul. H. ( k.119 akt administracyjnych). Dodać trzeba, że wszystkie pojazdy były oznaczone logo skarżącego, kasa fiskalna zamontowana w autobusie należała do skarżącego, zaś wszystkie wpływy z biletów były oddawane do kasy P. S.A. W konsekwencji powierzenie wykonania danej usługi przewozowej profesjonalnemu i posiadającemu licencję przedsiębiorcy transportowemu, będącemu podwykonawcą usługi przewozu regularnego pozostaje bez wpływu na odpowiedzialność skarżącego jako wykonującego przewozy regularne na rzecz Gminy. Natomiast powoływanie się przez stronę skarżącą na przepis art. 13 utd. jest niezrozumiałe w świetle ustaleń faktycznych poczynionych przez organy inspekcji transportu drogowego i zebranych dowodów, z których wynika, iż P. M. posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego osób. Ustosunkowując się do zarzutu strony dotyczącego naruszenia art. 10 k.p.a. Sąd uznał, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika akt sprawy organ w fazie postępowania wyjaśniającego w żaden sposób nie dopuścił się ograniczenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu. Wbrew twierdzeniom skarżącego naruszenie zasady czynnego udziału strony w prowadzonym postępowaniu może mieć miejsce wówczas, gdy strona w ogóle nie brała udziału w tym postępowaniu lub też nie miała możliwości zapoznania się z aktami. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. Jednocześnie wypada zauważyć, iż oprócz przesłuchania świadków, o czym strona została powiadomiona, wydane decyzje zostały oparte ma materiale dowodowym nadesłanym przez stronę na wezwanie organu, ustaleniach doręczonego stronie protokołu kontroli oraz na podstawie faktów znanych samej stronie. Z tych przyczyn argumenty strony skarżącej, podnoszone w skardze, a dotyczące naruszenia przepisów postępowania, nie miały istotnego wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie. Zdaniem Sądu należy zatem uznać, iż organy inspekcji transportu drogowego obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ odwoławczy, jak również organ I instancji oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej i pełnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.