IV SA/Gl 940/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant Sekretarz sądowy Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2008 r. sprawy ze skargi Spółki A w M. i Spółki B w T. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T., na podstawie art. 104 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 z późn. zm.), po rozpoznaniu zgłoszenia choroby zawodowej, stwierdził u V. B. chorobę zawodową [...], wywołaną sposobem wykonywania pracy, w postaci [...], wymienioną w poz. [...] wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). W uzasadnieniu tej decyzji wskazał, że przeprowadzone dochodzenie epidemiologiczne wykazało, iż V. B. w latach [...] zatrudniona była w "[...]" Sp. z o. o. w T. na stanowisku [...], a w latach [...] w "[...]" Sp. z o. o. w T. na stanowisku [...]. Pracowała wówczas w warunkach stwarzających ryzyko powstania rozpoznanej choroby zawodowej, wykonywała bowiem pracę monotonną obciążającą [...]. W obu orzeczeniach lekarskich wydanych w tej sprawie rozpoznano u V. B. [...], wywołane sposobem wykonywania pracy. Zdaniem organu zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił na uznanie związku przyczynowego pomiędzy warunkami pracy a rozpoznaną u V. B. chorobą zawodwą. Odwołanie od tej decyzji złożyła "[...]" Sp. z o. o. w T., jak i "[...]" Sp. z o. o. w T. zarzucając w nim naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 77 § 1 K.p.a i art. 7 K.p.a. w związku z art. 80 K.p.a., poprzez niedopełnienie obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, pozwalającego na obiektywną ocenę stanu zdrowia V. B., w szczególności dokumentacji Poradni Medycyny Rodzinnej NZOZ "[...]" w T.oraz Poradni Rehabilitacyjnej, w celu ustalenia przyczyn powstania choroby i jej ewentualnego związku z pracą w obu odwołujących się spółkach, jak również w Zakładach "[...]" w B. i "[...]" w T. oraz nie wyjaśnienie, czy w latach od [...] r. do [...] r., V. B. wykonywała pracę [...]. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniósł, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest orzeczenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia istnienia występującego schorzenia jako choroby - zakwalifikowanej przez orzeczników do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (...) oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą tj. wykazanie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie występowało w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem. Zaakcentował, że przeprowadzone w sprawie dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że V. B. pracowała na stanowisku szwaczki w latach [...] w Przedsiębiorstwie "[...]" S. A. z siedzibą w B., następnie na stanowisku krawcowej, w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r., w Agencji Produkcyjno-Handlowej "[...]" w T. i od dnia [...] r. do dnia [...] r. w "[...]" Sp. z o. o. w T., a w latach [...] ponownie na stanowisku [...] w "[...]" Sp. z o. o. w T.. Każda z wykonywanych przez nią prac była związana z obciążeniem, powtarzalnością motoryczną ruchów oraz monotypią [...] (zwłaszcza [...]) w stawach [...]. V. B. była badana w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. (orzeczenie lekarskie z dnia [...] r., nr [...]) i w toku postępowania odwoławczego w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (orzeczenie lekarskie z dnia [...] r., nr [...]). Lekarze orzecznicy w obu tych orzeczeniach, w oparciu o wyniki badań klinicznych i konsultacji ortopedycznej, rozpoznali u V. B. przewlekłą chorobę [...] pod postacią [...] wywołaną sposobem wykonywania pracy, a w konkluzjach orzeczeń uznali, że zasadniczą rolę w rozwoju tego schorzenia odegrał sposób wykonywania przez nią pracy [...] i [...] związany z monotypią ruchów i przeciążeniem w zakresie [...]. Ponadto, organ odwoławczy powołując się na pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 7 kwietnia 1982 r., sygn. akt II SA 372/82 (publ. ONSA 1982/1/33) wywiódł, że dla uznania danej choroby za zawodową wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na powstanie choroby, nie jest natomiast konieczne udowodnienie, że w danym wypadku warunki takie ją spowodowały. Nie wyłącza to możliwości wykazania, że mimo pracy w warunkach narażających na daną chorobę jej powstanie w konkretnym przypadku nastąpiło z innych przyczyn, nie związanych z wykonywaniem zatrudnienia, przy czym nie dające się usunąć wątpliwości nie mogą być tłumaczone na niekorzyść pracownika zatrudnionego w warunkach narażających na zachorowanie na daną chorobę zawodową. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik "[...]" Sp. z o. o. w T. i "[...]" Sp. z o. o. w T. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi odwoławczemu oraz zasądzenia kosztów postępowania. Podtrzymał zarzuty zawarte w odwołaniu i domagał się przeprowadzenia w sposób prawidłowy dowodu z opinii biegłych z zakresu neurologii i ortopedii właściwego instytutu naukowo-badawczego resortu zdrowia i opieki społecznej, w celu obiektywnego ustalenia aktualnego stanu zdrowia V. B. oraz ewentualnej przyczyny rozpoznania u niej choroby, w szczególności ustalenia, czy to schorzenie zostało wywołane sposobem wykonywania pracy w obu skarżących spółkach. Zaznaczył, że V. B. już od około roku [...] zgłaszała dolegliwości ze strony [...], zlokalizowane w różnych częściach ciała, w tym również okolicy [...] , co wynika z dokumentacji medycznej Poradni "[...]", tam też dopiero w roku [...] pojawiła się adnotacja o bólu [...] oraz bólu przy [...]. Zdaniem pełnomocnika skarżących występowanie u V. B. przewlekłego [...] jest wynikiem schorzenia tkwiącego w jej organizmie i to bez względu na rodzaj wykonywanej przez nią pracy, ale okoliczność ta nie została zauważona i przeanalizowana przez lekarzy orzeczników. Wskazał, że choć decyzje organów organów orzekających w sprawie wydane zostały w oparciu o orzeczenia i opinie wydane przez jednostki wymienione w § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych (...), to jest przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w S., jak i Instytut Medycyny Pracy w S., to jednak każda opinia lekarska podlega ocenie organu orzekającego, tak jak każdy inny dowód, zatem powinna być oceniona w aspekcie rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w oparciu o art. 77 § 1 K.p.a. i dopiero gruntowana jego analiza może pozwolić temu organowi na ocenę, czy dana okoliczność została udowodniona, w myśl art. 80 K.p.a. W odpowiedzi na skargę, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wskazał, iż udokumentowany fakt narażenia na czynnik szkodliwy w miejscu pracy oraz fakt rozpoznania choroby zawodowej u V. B., umożliwia wydanie decyzji stwierdzającej jej istnienie w rozumieniu § 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych (...), gdyż lekarze orzecznicy kompetentnych placówek służby zdrowia zakwalifikowali rozpoznane schorzenie jako chorobę z wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do powołanego rozporządzenia i tym samym wyczerpany został dwuszczeblowy tryb diagnostyczno-orzeczniczy przewidziany przepisami tego rozporządzenia. Na rozprawie pełnomocnik obu skarżących Spółek zarzucił, że w sprawie naruszono § 6 ust. 2 oraz § 8 ust. 2 i 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych (...), bowiem nie ustalono narażenia zawodowego V. B. w trakcie pracy u jej wcześniejszych pracodawców tj. Zakładów "[...]" S. A. w B. i "[...]" w T. oraz nie oceniono dokumentacji medycznej zebranej w sprawie z wynikami przeprowadzonych badań profilaktycznych, a jako podstawę podjętych w sprawie rozstrzygnięć uczyniono orzeczenia jednostek orzeczniczych, które wobec braku wyczerpującego uzasadnienia, nie spełniały wymogów określonych w art. 84 K.p.a., jak również, w oparciu o art. 10 K.p.a., nie zapewniono wszystkim uczestnikom postępowania czynnego w nim udziału. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Tylko w przypadku naruszeń prawa, określonych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), powoływanej dalej w skrócie jako P.p.s.a., Sąd może zaskarżoną decyzję uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik, a ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Dodatkowo w oparciu o treść art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Przesłanki materialnoprawne stwierdzenia choroby zawodowej określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 115), zwane dalej w skrócie jako rozporządzenie w sprawie wykazu chorób zawodowych. Stosownie do treści § 2 ust 1 rozporządzenia przez choroby zawodowe należy rozumieć choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanymi dalej "narażeniem zawodowym". Wystąpienie tych przesłanek lub ich brak organ orzekający jest obowiązany ustalić zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem o uznaniu schorzenia za chorobę zawodową decydują dwa czynniki - zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia, czyli rozpoznanie choroby ujętej w wykazie chorób zawodowych przez upoważnioną jednostkę orzeczniczą i ustalenie, że schorzenie zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy, czyli potwierdzenie związku przyczynowego rozpoznanej choroby z wykonywaną pracą zawodową. Jednocześnie przy ocenie działania czynnika szkodliwego należy uwzględnić okoliczności wymienione w § 2 ust. 3 rozporządzenia. Konstrukcja tego przepisu przemawia za tym, że w przypadku pozytywnego ustalenia obu przesłanek wykazać należy, że choroba została spowodowana bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem przez szkodliwe czynniki w środowisku pracy lub w sposób wykonywania pracy. Z powyższego wynika, iż pojęcie "choroba zawodowa" jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Warunkiem stwierdzenia choroby zawodowej jest uprzednie rozpoznanie przez kompetentną jednostkę orzeczniczą z jednoczesnym ustaleniem, iż bezspornie lub wysokim prawdopodobieństwem została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy. Rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia lub braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje właściwy inspektor sanitarny na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz oceny narażenia zawodowego pracownika (§ 8 ust. 1 cyt. rozporządzenia). Z przepisu tego wynika, że koniecznym elementem poprzedzającym wydanie decyzji w przedmiocie choroby zawodowej jest orzeczenie lekarskie. W związku z powyższym uregulowaniem, szczególna rola w postępowaniu dowodowym przypada orzeczeniom lekarskim, wydanym przez uprawnione do orzekania jednostki. Organ administracyjny wydając decyzję nie może, nie wziąć pod uwagę treści orzeczenia lekarskiego, które ocenia stan zdrowia i określa, czy rozpoznane schorzenie odpowiada chorobom wymienionym w wykazie chorób zawodowych oraz, czy ma związek z warunkami pracy. Zatem jednym z warunków wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie choroby zawodowej jest jej rozpoznanie przez jednostki orzecznicze, o których mowa w § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Z tym, że kompetencja tych jednostek obejmuje jedynie stwierdzenie stanu chorobowego i jego przyczyn. W rozpoznawanej sprawie postępowanie dotyczyło choroby zawodowej [...], wywołanej sposobem wykonywania pracy, w postaci [...], wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych rozporządzenia. Jak wynika z materiału sprawy V. B. była poddana badaniom w dwóch uprawnionych jednostkach orzeczniczych, tj. Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. (orzeczenie lekarskie z dnia [...] r., nr [...]) oraz w Instytucie Medycyny Pracy w S. (orzeczenie lekarskie z dnia [...] r., nr [...]). Lekarze w obu tych orzeczeniach, w oparciu o wyniki badań klinicznych i konsultacji ortopedycznej, rozpoznali u V. B., przewlekłą chorobę [...] pod postacią [...] i w konkluzjach tych orzeczeń uznali, że zasadniczą rolę w rozwoju tego schorzenia odegrał sposób wykonywania przez nią pracy [...] i [...] związany z monotypią ruchów oraz przeciążeniem w zakresie [...]. Przeprowadzone w sprawie dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że V. B. pracowała na stanowisku [...] w latach [...] w Przedsiębiorstwie "[...]" S. A. z siedzibą w B., następnie na stanowisku [...], w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r., w Agencji Produkcyjno-Handlowej "[...]" w T. i od dnia [...] r. do dnia [...] r. w "[...]" Sp. z o. o. w T., a w latach [...] ponownie na stanowisku [...] w "[...]" Sp. z o. o. w T. Nadto, każda z wykonywanych przez nią prac była związana z obciążeniem, powtarzalnością motoryczną ruchów oraz monotypią [...] (zwłaszcza [...]) w [...]. W tym miejscu zaaprobować trzeba pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że dla uznania danej choroby za chorobę zawodową wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na jej powstanie, nie jest natomiast konieczne udowodnienie, że w danym wypadku warunki takie ją spowodowały, co nie wyłącza możliwości wykazania, że mimo pracy w warunkach narażających na daną chorobę jej powstanie w konkretnym przypadku nastąpiło z innych przyczyn, nie związanych z wykonywaniem zatrudnienia, przy czym nie dające się usunąć wątpliwości nie mogą być tłumaczone na niekorzyść pracownika zatrudnionego w warunkach narażających na zachorowanie na daną chorobę zawodową. Zatem w "sposób bezsporny lub z wysokim prawdopodobieństwem" lekarze właściwych jednostek orzeczniczych znaleźli podstawy do rozpoznania u V. B. choroby zawodowej wywołanej sposobem wykonywania pracy. Tym samym wyczerpany został dwustopniowy tryb orzeczniczy i wbrew zarzutom skarżących w obu wydanych orzeczeniach rozpoznano chorobę zawodową związaną z monotypią ruchów i przeciążeniem w zakresie [...]. W tym stanie sprawy Sąd nie dopatrzył się podstaw do zakwestionowania opinii kompetentnych jednostek orzeczniczych I i II stopnia - Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. i Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S., bowiem obie te placówki wydały jednobrzmiące orzeczenia stwierdzające istnienie choroby zawodowej. Zdaniem Sądu uzasadnienia zawarte w orzeczeniach lekarskich jednostek orzeczniczych spełniają wymogi opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 K.p.a., a ich ocena dokonana przez organ odwoławczy nie może zostać uznana za dowolną. Wskazać również wypada, iż każde orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej nie jest zwykłą opinią w rozumieniu art. 84 § 1 K.p.a., ale jest opinią kwalifikowaną. Bez tej opinii, bądź sprzecznie z nią, organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Taka opinia lekarska kompetentnej jednostki o rozpoznaniu choroby zawodowej ma moc wiążącą dla wydającego decyzję organu, zwłaszcza gdy - tak jak w niniejszej sprawie - ocena poprawności rozumowania wynikającego z uzasadnienia tej opinii nie budzi wątpliwości z punktu widzenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. W rozpoznawanej sprawie wydanie orzeczeń lekarskich poprzedzone było zebraniem odpowiedniego materiału dowodowego, dotyczącego przebiegu zatrudnienia i czynników szkodliwych występujących w środowisku pracy (dochodzenie epidemiologiczne, karta oceny narażenia zawodowego). Powyższe dowodzi, że organy orzekające zachowały określony w rozporządzeniu tryb postępowania, wymagany przy ustalaniu choroby zawodowej, a dokonana przez te organy ocena znajduje oparcie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Zauważyć przyjdzie, że bez wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie były zapisy dokonane w dokumentacji medycznej Poradni Medycyny Rodzinnej NZOZ "[...]" w T., dotyczące zgłaszanych już w [...] r. dolegliwości bólu w [...], bowiem orzeczenie lekarskie z dnia [...] r., nr [...] sporządzone w Instytucie Medycyny Pracy w S. zostało wydane po zapoznaniu się z tą dokumentacją oraz w oparciu o stan zdrowia V. B. istniejący w dacie wydania tej opinii. Odnosząc się do zgłoszonego wniosku o przeprowadzenie obiektywnych badań medycznych, stwierdzić należy, iż nie mógł być on uwzględniony, gdyż ustalenia jednostki orzeczniczej I stopnia były weryfikowane przez jednostkę II stopnia, która w konkluzji zaprezentowała analogiczne stanowisko w zakresie rozpoznanego schorzenia i przyczyn jego powstania. Podkreślenie to jest konieczne z uwagi na podstawowy zarzut skargi, który sprowadza się do tego, że postępowanie dowodowe w sprawie nie zostało przeprowadzone w sposób odpowiadający regułom wynikającym z art. 7 K.p.a. W szczególności zdaniem skarżących organy orzekające nie przeprowadziły postępowania dowodowego pozwalającego ustalić, czy V. B. chorowała już wcześniej przed jej zatrudnieniem u skarżących. Wskazany zarzut nie może być uwzględniony, gdyż oba orzeczenia lekarskie wydane w sprawie zostały podjęte po uzyskaniu charakterystyki stanowiska pracy V. B. i po analizie karty narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej oraz stosownej dokumentacji medycznej. Z zestawienia powyższych czynności wynika, że lekarze przeprowadzili wywiad, co znalazło odbicie w uzasadnieniu orzeczeń lekarskich obu jednostek orzeczniczych oraz przeprowadzona została analiza okresów jej zatrudnienia, z której bezspornie wynika, że podczas pracy u skarżących, jak ostatnich pracodawców, występowało narażenie na rozpoznane u V. B. zachorowanie. Niepodważalnym faktem jest, że z charakterystyki stanowiska pracy wykonywanej u skarżących wynika, że V. B. była narażona na powstanie choroby zawodowej. W tej sytuacji występuje związek przyczynowy między stwierdzonym schorzeniem a miejscem wykonywania przez nią pracy. Tym samym podnoszone w sprawie zarzuty naruszenia przepisów prawa dotyczące postępowania dowodowego nie mogą odnieść skutku. Jednocześnie zaznaczyć przyjdzie, że wbrew zarzutom skargi tylko lekarze orzecznicy mogą wystąpić o uzupełnienie dokumentacji, w trybie § 6 ust. 2 rozporządzenia, w przypadku, gdy ich zdaniem, zakres informacji zwartych w istniejącej dokumentacji jest niewystarczający. Zdaniem lekarzy orzeczników wydających opinie w rozpatrywanej sprawie takie uzupełnienie było zbędne, wobec czego nie można na etapie skargi czynić im takiego zarzutu. Nadto, nie istotne były dostrzeżone przez Sąd uchybienia, dotyczące braku doręczenia kwestionowanych decyzji do wcześniejszych pracodawców V. B., bowiem nie miały one wpływu na podjęte w sprawie merytoryczne rozstrzygnięcie. Podsumowując, organ odwoławczy nie tylko skontrolował postępowanie i decyzję organu pierwszej instancji, ale również ponownie merytorycznie rozpoznał sprawę w jej całokształcie, czym dał gwarancję, iż ta sama sprawa zastała dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta zgodnie z przyjętą w art. 15 K.p.a. zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Dlatego też Sąd oceniając legalność zapadłych w sprawie decyzji nie dostrzegł istotnego naruszenia przepisu prawa i dlatego nie mógł podzielić wyrażonego przez skarżące Spółki stanowiska, iż organ ten nie wyjaśnił istoty sprawy i naruszył zasadę obiektywizmu. W świetle powyższych uwag nie można uznać, że organy administracji obu instancji orzekające w sprawie dopuściły się naruszenia obowiązujących przepisów prawa materialnego, jak również organom tym nie można zarzucić naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, ponieważ skarżące Spółki miały zagwarantowany czynny udział w prowadzonym postępowaniu, a podjęte w sprawie rozstrzygnięcie zostało wydane po wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności. Wobec powyższego, skoro organ odwoławczy prawidłowo zastosował przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia i nie naruszył przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów, brak było podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji, opartej na prawidłowych orzeczeniach lekarskich, które rozpoznały u V. B. chorobę zawodową. Reasumując, skoro zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa, to skarga nie jest uzasadniona i podlega oddaleniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.