II SA/Rz 760/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła Sędziowie NSA Ryszard Bryk /spr./ AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 20 marca 2008 r. sprawy ze skargi Agencji [...] na postanowienie Wojewody z dnia (...)nr (...) w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie Starosty z dnia (...) Nr (...) II. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej Agencji [...] kwotę 457 zł /słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 760/07 U Z A S A D N I E N I E W podaniu z dnia [...]r., skierowanym do Starosty Powiatowego[...], A.R. P. S.A. w W. wniosła o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty z dnia [...]r., Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą J.S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego z garażem na działkach nr ewid. 333 i 334 położonych w B.S. z przyłączami, zbiornikiem na ścieki sanitarne oraz zjazdem na działkę z drogi gminnej. Postanowieniem z dnia [...]r., Nr[...], Starosta wznowił postępowanie administracyjne zakończone w/w decyzją. We wniosku z dnia [...]r., A.R. P. S.A. w W., na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. wniosła o wstrzymanie wykonania powołanej już decyzji Starosty z dnia [...]r. Postanowieniem z dnia [...]r., Nr[...], wydanym na podstawie art. 152 § 1 k.p.a., Starosta odmówił wstrzymania swojej decyzji z dnia [...]r., Nr [...] i stwierdził, że okoliczności sprawy nie wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowionego postępowania. Argument wnioskodawcy, iż decyzja o warunkach zabudowy jest niezgodna ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy B.S. nie może być podstawą do wstrzymania wykonania decyzji, ponieważ studium nie jest przepisem prawnym. Realizowana przez inwestora budowa, zlokalizowana jest na obszarze strefy "K" ochrony B.S., w której dopuszcza się zabudowę mieszkaniową, jednorodzinną do wysokości 1 ½ kondygnacji. Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków, Delegatura w T. podtrzymała swoją decyzję Nr [...] z dnia [...] r., opiniującą pozytywnie projekt budowlany budynku mieszkalnego "A". Konserwator Zabytków stwierdził, że inwestycja nie narusza wartości zabytkowych układu urbanistyczno-krajobrazowego B.S. wpisanego do rejestru zabytków decyzją nr A-[..] z dnia [....]r. Drugi argument Agencji, dotyczący różnicy wysokości budynku zatwierdzonego projektu budowlanego w odniesieniu do warunku zawartego w decyzji o warunkach zabudowy również zdaniem Starosty nie stanowi podstawy wstrzymania wykonania decyzji, gdyż inwestor zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy w B.S. o zmianę decyzji o warunkach zabudowy w odpowiednim trybie, a w razie odmowy takiej zmiany inwestor wyraził zgodę na zmiany w projekcie budowlanym. Na marginesie należy dodać, iż Starosta postanowieniem z dnia [...]r., Nr [...] zawiesił postępowanie wznowieniowe do czasu ostatecznego zakończenia postępowania w zakresie decyzji o warunkach zabudowy, gdyż Agencja zakwestionowała tą decyzję w postępowaniu wznowieniowym. W zażaleniu na postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę zarzuciła, iż nie zgadza się z argumentacją Starosty, bowiem Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy B.S. stanowiło podstawę do wydania decyzji o warunkach zabudowy, co podniesiono w uzasadnieniu tej decyzji, iż zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami tegoż Studium. Z tego Studium wynika, iż na terenie na którym ma być realizowana inwestycja nie należy wprowadzać /oprócz już istniejącej/ nowej zabudowy kubaturowej, gdyż teren ten jest naturalnie związany z obszarem dawnego założenia zamkowego i stanowi postawę ekspozycji całego założenia zamkowo-parkowego od północy, od zachodu i południa. Istniejąca decyzja o warunkach zabudowy przewiduje wysokość projektowanego budynku mieszkalnego do 8,5 m, a w projekcie wysokość określono na 8,95 m i wcale nie jest przesądzone, że Burmistrz Miasta i Gminy B.S. zmieni swoją decyzję o warunkach zabudowy. Poza tym Starosta nie ustosunkował się do argumentu Agencji o sprzeczności decyzji o warunkach zabudowy z treścią art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz do art. 18 i 19 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Wedle art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W przedmiotowej sprawie na żadnej z działek sąsiednich, dostępnych z tej samej drogi publicznej, nie ma zabudowy pozwalającej na określenie parametrów realizowanego zamierzenia inwestycyjnego. Zgodnie z art. 19 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się w szczególności ochronę zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru i ich otoczenia. Analogicznie decyzja o warunkach zabudowy powinna również uwzględniać ochronę zabytku nieruchomego jakim jest zamek i zespół parkowy w B. S., natomiast decyzja Burmistrza Miasta i Gminy B.S. jest z powyższymi zasadami sprzeczna. W piśmie z dnia [...]r. uzupełniającym zażalenie Agencja zarzuciła, że w decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków zezwolono na zabudowę mieszkaniową nie przekraczającą 1 ½ kondygnacji, zaś w zatwierdzonym później przez Starostę projekcie budowlanym zezwolono na zabudowę domu jednorodzinnego parterowego z użytkowym poddaszem, co zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie /Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm./ stanowi już dwie kondygnacje, gdyż na podstawie § 3 pkt 16 powołanego rozporządzenia przez kondygnację należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą między górną powierzchnią stropu lub warstwy wyrównawczej na gruncie a górną powierzchnią stropu lub stropodachu znajdującego się nad tą częścią, w tym poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą wysokość w świetle nie mniej niż 2,0 m. Na tle tego przepisu parametry wznoszonego budynku są niezgodne z decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków co do rodzaju zabudowy dopuszczalnej w strefie ochrony konserwatorskiej. Wojewoda, po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z dnia [...]r., Nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Starosty z dnia [...]r. W uzasadnieniu postanowienia podzielił stanowisko organu I instancji, a ponadto wyjaśnił, że zgodnie z art. 64 ust. 1, art. 55 i art. 56 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy wiążą organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę i nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, która jest zgodna z przepisami odrębnymi. Burmistrz B.S., w decyzji z dnia [...]r., Nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji objętej przedmiotowym pozwoleniem na budowę stwierdził, że planowana budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego zgodna jest z przeznaczeniem terenu, a tym samym zgodna jest z obowiązującym prawem miejscowym i zachowane zostały warunki określone w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wojewódzki Konserwator Zabytków– Delegatura w T. w decyzji z dnia [...]r., Nr [...] i w piśmie z dnia [...]r., znak: [...] skierowanym do Burmistrza B. S. oraz w piśmie z dnia [...]r., nr [...] skierowanym do Starostwa Powiatowego wyjaśnił, że zamierzona przez J.S. inwestycja spełnia wymagania dopuszczalnej w tej strefie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, nie przekraczającej wysokości 1 ½ kondygnacji jako zabudowa rozproszona /tj. parter plus poddasze mieszkalne wg ówczesnych zapisów/ decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...]r. W konkluzji tych wywodów skonstatował, że skoro ostateczna decyzja o warunkach zabudowy jest zgodna z przepisami prawa, to jest ona wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę, zatem w takiej sytuacji dokonywanie przez organ architektoniczno-budowlany samodzielnych ustaleń w tym zakresie stanowiłoby rażące naruszenie art. 55 ustawy o planowaniu przestrzennym. Naruszenie interesów osób trzecich, a taką osobą jest Agencja, zachodzi tylko wtedy, gdy ma miejsce naruszenie konkretnych przepisów prawa materialnego dotyczącego warunków technicznych lub norm obowiązujących w budownictwie. Inwestor spełnił wymogi określone przepisami art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. – Prawo budowlane, zatem Starosta nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz postanowienia o wstrzymaniu jej wykonania. Decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa, czy inną kwalifikowaną wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, za pośrednictwem Wojewody, skarżąca A.R. P. S.A. w W. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie od Wojewody na rzecz Agencji kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych i ponowiła zarzut podniesiony w zażaleniu, że parter i użytkowe poddasze w świetle § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowią 2 kondygnacje, a według decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...]r., Nr [...] w sprawie wpisania układu urbanistyczno-krajobrazowego B.S. do rejestru zabytków, w obszarze tzw. strefy "K" ścisłej ochrony konserwatorskiej, tj. w obszarze, na którym realizowana jest inwestycja przez J.S., dopuszczalna jest zabudowa nie przekraczająca wysokości 1 ½ kondygnacji. W takiej sytuacji zachodzi istotna sprzeczność pomiędzy decyzją Starosty zatwierdzającą projekt budowlany, a decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...]r., Nr[...]. Z tego względu niezrozumiałe jest stanowisko Wojewody, że przedmiotowa inwestycja spełnia wymagania dopuszczalnej w tej strefie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, nie przekraczającej wysokości 1 ½ kondygnacji jako zabudowa rozproszona /tj. parter plus poddasze mieszkalne według ówczesnych zapisów decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...]r. Z przytoczonego fragmentu uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że podstawą do oceny, czy inwestycja realizowana przez J.S. spełnia wymagania decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w T. były przepisy prawa budowlanego obowiązujące w 1985 r., tymczasem podstawą do oceny stanu faktycznego winny być przepisy obowiązujące w dacie wydania decyzji, a nie przepisy już uchylone. Skarżąca Agencja powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14.03.2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1514/05, w którym stwierdzono, że organ w oparciu o art. 152 § 1 k.p.a. nie bada stopnia prawdopodobieństwa, jak również na tym etapie postępowania nie musi opierać się na udokumentowanych i wiarygodnych dowodach. Do wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji przez organ wystarczy, że okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia tej decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i wyjaśnił, że przy rozpatrywaniu zażalenia przede wszystkim kierował się istnieniem ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...]r. oraz decyzją Burmistrza B.S. z dnia [...]r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o warunkach zabudowy, a także wyjaśnieniami Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków Delegatury w T. zawartymi w decyzji z dnia [...]r., Nr [...] oraz w pismach objaśniających z dnia [...]r., [...]r. – uznającymi, że inwestycja nie narusza wartości zabytkowych układu urbanistyczno-krajobrazowego B.S. wpisanego do rejestru zabytków pod pozycją [...] i jest zgodna z prawomocną decyzją Urzędu Wojewódzkiego w T. Wydziału Kultury i Sztuki – Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...]r., Nr[..]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga A.R.P. S.A. w W. jest zasadna z przyczyny uwzględnionej przez Sąd z urzędu. Na wstępie należy nawiązać do części opisowej niniejszego uzasadnienia, w której podano, iż na wniosek w/w A., Starosta postanowieniem z dnia [...]r., Nr[...], wydanym na podstawie art. 149 § 1 i 2 k.p.a. wznowił postępowanie administracyjne podstawy wznowieniowej określonej w art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. od ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...]r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J.S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem na działkach nr ewid. 333 i 334, położonymi w B.S. z przyłączami, zbiornikiem na ścieki sanitarne oraz zjazdem na działkę z drogi gminnej. Następnie wskazana A. złożyła wniosek o wstrzymanie w trybie art. 152 § 1 k.p.a. wykonania w/w ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę i postanowienie Wojewody z dnia [...]r., Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Starosty z dnia [...]r., Nr [...] odmawiające wstrzymania ostatecznej decyzji z dnia [...]r., Nr [...]– jest przedmiotem skargi A.R.P. S.A. w W. Przy rozpoznawaniu skargi, wojewódzki sąd administracyjny kieruje się m. innymi n/w zasadami: - kontroluje zaskarżony akt administracyjny pod względem zgodności z prawem procesowym i materialnym /art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm./, - nie jest związany granicami skargi /zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną/, co oznacza, iż ma obowiązek brać pod uwagę naruszenia prawa o jakich nie wspomniano w skardze /art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm., zwanej dalej skrótem p.p.s.a./, - jest również uprawniony do kontroli aktów administracyjnych wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia /art. 135 p.p.s.a./. Dla przykładu powołany przepis stanowi m. innymi podstawę do skasowani aktu administracyjnego wydanego w pierwszej instancji. Przechodząc do sedna sprawy, należy na początku przytoczyć treść art. 152 § 1 k.p.a., który brzmi następująco: "Organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania". Zawarte w tym przepisie przesłanki wstrzymania wymagają krótkiego objaśnienia. Przez "okoliczności sprawy" należy rozumieć okoliczności faktyczne wynikające z akt sprawy wznowieniowej i zakończonej w trybie zwyczajnym. Natomiast "prawdopodobieństwo uchylenia" lub możliwość uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, powinno być ocenione przez właściwy organ na tle okoliczności faktycznych i prawnych, a taka ocena winna być zamieszczona w uzasadnieniu postanowienia. Prawdopodobieństwo nie jest równoznaczne z pewnością uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym, ale na tle art. 152 § 1 k.p.a. daje podstawę do wstrzymania wykonania decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia powołał się na przepisy art. 55 i 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717/ i na ich podstawie stwierdził, że ustalenia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy wiążą organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, a po drugie nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Niewątpliwie wskazana argumentacja jest słuszna w odniesieniu do możliwości wykorzystania poddasza na cele mieszkalne, bo taki zapis widnieje w rozstrzygnięciu ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...]r. Takiej możliwości nie kwestionował również Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w P. – Delegatura w T. /decyzja z dnia [...]r., Nr[...]. Planowany budynek położony jest na obszarze strefy "K" – ochrona konserwatorska krajobrazu i powiązań widokowych układu urbanistyczno-krajobrazowego B.S.– wpisanego do rejestru zabytków pod pozycją[...], na podstawie decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w T. z dnia [...]r. Według danych z tego okresu czasu /1985 r./, to na obszarze tej strefy dopuszczalna była zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna nie przekraczająca 1 ½ kondygnacji. Z tego względu, skarżąca A. zarzuciła, że planowany budynek tym wymogom nie odpowiada, gdyż ma dwie kondygnacje /parter, poddasze mieszkalne/. Jest to zdaniem Sądu zarzut, nie stwarzający jednak samoistnej podstawy do wstrzymania decyzji, bowiem stosownie do § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3.07.1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz. U. Nr 17, poz. 62/ - piwnice, sutereny oraz poddasza w budynkach nie stanowiły kondygnacji w rozumieniu przepisów tego rozporządzenia. Oznacza to jednocześnie, iż pochodzący z lat osiemdziesiątych zapis "nie przekraczania 1 ½ kondygnacji" nie mógł obejmować poddaszy budynków, zatem późniejsza zmiana przepisów o warunkach technicznych tej reguły nie zmieniła, czemu dał wyraz Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków – Delegatura w T., który pozytywnie zaopiniował projekt budowlany. Natomiast organy nie oceniły zachodzącej sprzeczności dotyczącej wysokości planowanego budynku. Z decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...]r. wynika, że "wysokość kalenicy mierzona od poziomu terenu nie może przekroczyć 8,5 m". Z projektu budowlanego /rysunek nr 6/ wynika zaś, że wysokość kalenicy mierzona od poziomu terenu do styku przeciwległych połaci dachowych wynosi 8,95 m. Późniejsze wyjaśnienia organu, iż inwestor wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy B.S. o zmianę w tym zakresie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy mogłoby być brane pod uwagę, gdyby taka zmiana nastąpiła przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, ale w aktach sprawy administracyjnej nie ma wzmianki na ten temat. Jest jedynie wniosek J.S. skierowany do Burmistrza Miasta i Gminy w B.S. o dokonanie takiej zmiany. Dopiero na rozprawie sądowej /20.03.2008 r./ pełnomocnik uczestniczki J.S. wyjaśnił, iż decyzja zmieniająca warunki zabudowy w podanym zakresie była wydana w czerwcu lub lipcu 2007 r., w której wysokość kalenicy określono na 9,10 m w miejsce 8,5 m. Takiej decyzji jednakże nie okazano Sądowi. Przedmiotowej sprzeczności orzekające organy nie oceniły na tle przesłanek określonych w art. 152 § 1 k.p.a., zatem Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c, art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I wyroku. Sąd nie stosował art. 152 p.p.s.a., bo postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania decyzji nie nadaje się do wykonania. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł po myśli art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. W skład zasądzonych kosztów postępowania sądowego weszły n/w składniki: - wpis od skargi – 200,- zł, - wynagrodzenie pełnomocnika r. pr. J.P. – 240,- zł, - opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17,- zł. Przy ponownym rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji Starosty z dnia [...]r., Nr [...]należy uwzględnić n/w wskazówki: 1) ustalić czy Burmistrz Miasta i Gminy B.S.rozpatrzył wniosek J.S. z dnia [...]r. w sprawie zmiany decyzji ostatecznej z dnia [...]r. w sprawie warunków zabudowy w części dotyczącej wysokości kalenicy, a jeżeli tak, to jakie zapadło rozstrzygnięcie, które winno być dołączone do akt sprawy wznowieniowej, 2) ustalić czy ewentualne rozstrzygnięcie, o jakim mowa w pkt. 1 usunęło sprzeczność między ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, a projektem architektoniczno-budowlanym w zakresie wysokości kalenicy, a w przypadku negatywnego ustalenia, organ na tle okoliczności sprawy wynikających z akt administracyjnych oceni, czy istniejąca sprzeczność na kanwie obowiązujących przepisów może stwarzać możliwość uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym, 3) na końcu należy zasygnalizować, iż wnioskodawcą w sprawie wznowieniowej była A. R.P. S.A. w W., która pełnomocnictwem nr [...] z dnia [...] r. umocowała K.I. /Dyrektora Oddziału w B.S./ oraz radcę prawnego J.P. do złożenia w jej imieniu wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego oraz do reprezentowania Agencji w postępowaniu wznowieniowym. W takiej sytuacji i stosownie do art. 40 § 2 k.p.a., orzekające organy wydane postanowienia powinny doręczać wybranemu pełnomocnikowi. Zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Starosty z dnia [...]r. zostały doręczone Oddziałowi Agencji w B.S. Zdaniem Sądu jest to jednak uchybienie procesowe, które nie miało wpływu na wynik sprawy, a w szczególności nie można tego uchybienia traktować jako doręczenia nieskutecznego, bowiem jednym z pełnomocników był dyrektor Oddziału Agencji w B.S., zatem doręczenia na adres tego Oddziału, aczkolwiek bez wymienienia imienia i nazwiska pełnomocnika były skuteczne, za czym przemawiają złożone w ustawowym terminie zażalenie i skarga. Z tego właśnie względu, Sąd zasygnalizował poruszoną kwestię jako wskazanie co do dalszego postępowania, o jakim mowa w art. 153 p.p.s.a., jednakże samo naruszenie nie miało wpływu na wynik sprawy.