II SA/Kr 18/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie: WSA Barbara Pasternak (spr.) AWSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2008 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości skargę oddala Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1, 4, 6 i 11 ustawy z dnia 27 marca 2003r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), w związku z art. 1, art. 104 § 1 kpa, ustalił dla E. S. jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w obrębie [...], oznaczonej nr [...] o pow. [...] ha w wysokości [...] zł i zobowiązał stronę do uiszczenia w/w opłaty w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. W uzasadnieniu organ l instancji podał, że stosownie do art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostało wszczęte postępowanie w przedmiocie ustalenia wysokości jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zbyciem nieruchomości. Na mocy Uchwały Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] r w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Gminy [...] nr [...] w granicach administracyjnych miejscowości [...] opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...], poz. [...] z dnia [...] r. nieruchomość oznaczona nr [...] zmieniła swoje przeznaczenie. Przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nieruchomość oznaczona nr [...] należała do terenów rolno-siedliskowych. Po uchwaleniu nowego planu zagospodarowania przestrzennego nieruchomość położona jest w terenach budowlanych oznaczonych w planie symbolem [...] - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Aktem notarialnym Rep. [...] z dnia [...] r. E. S. zbyła przedmiotową nieruchomość na rzecz A. i J. małżonków G. Wartość nieruchomości została określona w operacie szacunkowym sporządzonym w dniu [...] r. przed uchwaleniem planu na kwotę [...] zł, a po uchwaleniu planu na kwotę [...] zł. W związku z powyższym wzrost wartości nieruchomości wynosi [...] zł. W § [...] w/w Uchwały Rada Gminy w [...] ustaliła jednorazową opłatę w wysokości 20% wzrostu wartości nieruchomości, co z kwoty [...] zł daje [...] zł. Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] złożyła E. S., która podniosła, że przedmiotową nieruchomość zbyła umową sprzedaży w wykonaniu warunkowej umowy przedwstępnej z dnia [...] r. Umowa ta następnie była aneksowana dwukrotnie i dnia [...] r. nastąpiła sprzedaż przedmiotowej nieruchomości w wykonaniu umowy przedwstępnej warunkowej. Umowa przedwstępna, zdaniem odwołującej się, czyni zadość wymaganiom co do formy i treści, w szczególności określa cenę sprzedaży i termin zawarcia umowy przyrzeczonej. W związku z tym, według odwołującej się, organ i instancji błędnie ocenił materiał dowodowy i przyjął, że do zbycia nieruchomości doszło w skutek zawarcia umowy przenoszącej własność, tj. umowy z dnia [...] r. Ponieważ więc zbycie nastąpiło jednak z chwilą zawarcia umowy warunkowej, tj. [...] r. nie istniał jeszcze dla tego terenu miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który wszedł w życie dopiero z dniem [...] r. Nadto odwołująca się podała, że [...] lat temu dla przedmiotowej działki było wydane pozwolenie na budowę, z tym, że aktualnie nie posiada go i nie może dołączyć do sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1, 4, 6, ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium uznało, że zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie. Wskazało, że umowa z dnia [...] r. miała charakter jedynie umowy zobowiązującej. Dopiero umowa z dnia [...] r. była umową rozporządzającą, co dopiero wiąże się ze skutkiem zbycia przedmiotu umowy. Kolegium podkreśliło, że umowa sprzedaży nieruchomości nie może być zawarta pod warunkami, co świadczy przeciwko możności uznania pierwszej z umów jako umowy dotyczącej zbycia gruntu. Tak więc trafnie organ l Instancji przyjął, że zbycie przedmiotowej nieruchomości nastąpiło już po wejściu w życie planu zagospodarowania przestrzennego, co mogło spowodować, że zbyta nieruchomość w związku z obowiązywaniem planu, posiadała już inną wartość, niż przed wejściem w życie planu. Dlatego więc słusznie organ l instancji wdrożył, stosownie do art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym procedurę, dotyczącą ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zbyciem nieruchomości. Zdaniem Kolegium w przedmiotowej sprawie występuje sytuacja polegającą na tym, że w wyniku uchwalenia planu miejscowego wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel zbywa tę nieruchomość. Wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości ustala się na dzień jej sprzedaży. Kolegium stwierdziło, że organ l instancji prawidłowo zastosował przepisy ustawy, a sporządzony w niniejszej sprawie operat szacunkowy został wykonany zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa. W operacie wycenę wykonano podejściem porównawczym, metodą korygowania ceny średniej. Wartość rynkowa nieruchomości to najbardziej prawdopodobna jej cena, możliwa do uzyskania na rynku, określona z uwzględnieniem cen transakcyjnych. Metoda ta polega na przyjęciu kilkunastu nieruchomości podobnych, które były przedmiotem obrotu rynkowego na rynku lokalnym, dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji i cechy tych nieruchomości. Wartość nieruchomości określa się w drodze korekty średniej ceny nieruchomości podobnych współczynnikami korygującymi wartości przypisane poszczególnym cechom tych nieruchomości. Przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przedmiotowa nieruchomość stanowiła teren rolny, odłogowany, porośnięty trawą. Po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], działka nr [...] położona jest w całości w obszarze oznaczonym symbolem [...]- teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej obejmujący istniejącą i nową zabudowę. Rzeczoznawca majątkowy ustalił najbardziej typowe cechy rynkowe, mające bezpośredni wpływ na wysokość ceny transakcyjnej i dotyczące zarówno nieruchomości wycenianej jak i nieruchomości wziętych do porównań. Są nimi, jeśli chodzi o grunty budowlane: położenie, sąsiedztwo, dostępność, uzbrojenie, wielkość i funkcjonalność. Dla nieruchomości zaś według przeznaczenia przed uchwaleniem planu: położenie, sąsiedztwo, dostępność, przydatność rolnicza, wielkość, funkcjonalność. Zdaniem Kolegium ustalona wartość przedmiotowej nieruchomości zarówno przed jak i po ustaleniu planu, nie odbiega od cen, jakie były osiągane w obrocie rynkowym zarówno w zakresie gruntów rolnych jak i budowlanych, co obrazują tabele podane na stronach [...] i [...] przedmiotowego operatu szacunkowego. W tej sytuacji Kolegium uznało, iż organ l Instancji dochował wszystkich prawem przewidzianych wymogów i oparł swe rozstrzygnięcie na prawidłowo sporządzonym elaboracie. Kolegium wskazało, iż jest faktem, że rzeczoznawca majątkowy, wyceniając wartość nieruchomości według jej przeznaczenia ustalonego w uchwalonym planie zagospodarowania przestrzennego, przyjął, że wzrost wartości nieruchomości nastąpił tylko do powierzchni równiej [...] m2, odejmując z całej powierzchni działki [...] m2, bowiem w poprzednim planie, który utracił moc z dniem [...] r. działka ta leżała w obszarze zabudowy siedliskowej. Takie działanie nie jest zgodne z zasadą ustalania wartości nieruchomości po uchwaleniu nowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednakże ze względu na to, że działanie takie spotkało się z aprobatą Gminy, i jest korzystne dla Strony odwołującej się, Kolegium, nie dokonało zmiany decyzji, bowiem musiałaby ona zapaść na niekorzyść odwołującej się, co jest sprzeczne z art. 139 kpa. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła E. S. W uzasadnieniu skargi podniesiono naruszenie prawa materialnego, poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie a w szczególności poprzez rażąco błędne przyjęcie, iż przepisy dotyczące renty planistycznej mają zastosowanie do skarżącej nawet w sytuacji, kiedy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], w którym zmieniono przeznaczenie działki skarżącej (przez co wzrosła jej wartość) wszedł w życie ponad rok od podpisania przez skarżącą notarialnej umowy przedwstępnej, w której skarżąca zobowiązała się do zbycia tej działki za cenę w tym akcie oznaczoną. Ponadto skarżąca podniosła, że cena działki ustalona w przedwstępnej warunkowej umowie sprzedaży, między skarżącą a nabywcami uwzględniała jako pewnik zmianę jej przeznaczenia w przyszłym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy, który to plan wszedł w życie dopiero [...] r. Skarżąca podkreśliła, że organ odwoławczy, utrzymując decyzję organu l instancji, błędnie i w sposób krzywdzący dla skarżącej zinterpretował stan faktyczny dotyczący zbycia nieruchomości, gdyż organy te przyjęły, że skoro przeniesienie własności nieruchomości nastąpiło w dniu [...] r., tj. po dacie wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, to bez znaczenia jest fakt, że umowa ta była jedynie wykonaniem umowy przyrzeczonej, bez możliwości negocjacji ceny, która byłaby wyższa w przypadku gdyby skarżąca nie była związana umową przedwstępną zawartą ponad rok przed zmianą przeznaczenia działek. Zdaniem skarżącej niezależnie od treści warunków opisanych w powołanej umowie przedwstępnej, błędne jest przyjęcie - korzystne wyłącznie dla Gminy [...] - że strony przedwstępnej umowy sprzedaży nieruchomości, ustalając cenę zakładały, że będzie uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, którego konsekwencją będzie zmiana wartości przedmiotowej działki. W ocenie skarżącej w przedmiotowej sprawie doszło do zastosowania przez organy wstecznego działania prawa. Skarżąca nie kwestionuje samego sposobu wyliczenia opłaty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie treścią art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25.07 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.),w skrócie ppsa, odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach tej kontroli, przewidzianej w art. 3 ppsa, sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania , nie będąc przy tym związanym zarzutami, wnioskami, oraz powołaną podstawą prawną skargi -art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie w granicach sprawy oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Mając na uwadze powyższe, jak i treść zaskarżonej decyzji, oraz przebieg postępowania administracyjnego, skargę należało uznać za nieuzasadnioną. Aby bowiem wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany prze organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie przez sąd, że narusza on przepis prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepis postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy - jak stanowi art. 145 § 1 pkt. 1a i c ppsa, albo tez narusza przepis prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania, bądź stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia - art. 145 § 1 pkt. 1b i pkt. 2 ppsa. Sąd nie dopatrzył się - pomimo częściowo wadliwego uzasadnienia - naruszeń prawa skutkujących taką wadliwością, która uzasadniałaby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Z treści skargi, w której nie podaje się, naruszenie którego konkretnie przepisu prawa materialnego zarzuca skarżąca, należy wywnioskować, że zarzut dotyczy błędnego i bezzasadnego zastosowania art. 36 ust. 4 Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717). Skarżąca zarzuca bowiem błędne przyjęcie, że "przepisy dotyczące renty planistycznej" mają zastosowanie w sytuacji, kiedy przeznaczenie działki zostało zmienione po zawarciu przez nią przedwstępnej umowy sprzedaży, w której zobowiązała się ona do zbycia działki za cenę oznaczoną w akcie notarialnym tejże umowy. Skarga opiera się na błędnym założeniu, iż skoro strony umowy sprzedaży przedmiotowej działki określiły cenę jej nabycia w sposób i w formie, oraz w terminie jak to miało miejsce w sprawie, to brak podstaw do zastosowania art. 36 ust. 4 ustawy o p.z.p., ponieważ po zawarciu umowy przedwstępnej skarżąca nie miała już możliwości negocjacji ceny, w związku ze wzrostem wartości działki po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nadto umowa przeniesienia własności zawarta w dniu [...] r. była "jedynie wykonaniem umowy przyrzeczonej". Badając w kontekście zarzutów skargi zasadność zastosowania przez organy przepisu art. 36 ust. 4 ustawy o p.z.p., stanowiącego materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, zważyć należy co następuje : Przepis powyższy reguluje sytuację, w której w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmiany wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomość tę zbywa. Powstaje wówczas po stronie gminy w stosunku do właściciela lub użytkownika wieczystego roszczenie zapłaty na rzecz gminy jednorazowej opłaty, ustalonej w tym planie, która to oplata jest dochodem własnym gminy. Opłata ta jest określana w wymiarze procentowym, ustalanym przez radę gminy, a jej wysokość nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości. W niniejszej sprawie najistotniejsze znaczenie ma wyjaśnienie pojęcia "zbycie nieruchomości", użytego przez ustawodawcę w art.. 36 ust. 4 ustawy pzp. oraz stwierdzenia, czy ustalenie organów, iż zbycie to nastąpiło w chwili dającej - wraz z zaistnieniem pozostałych przesłanek zawartych w przepisie - podstawę do jego zastosowania, a w konsekwencji do wymierzenia jednorazowej opłaty. Art. 389 k. c. stanowi, że umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia oznaczonej umowy (umowa przedwstępna), powinna określać istotne postanowienia umowy p rży rzeczonej (§ 1). Jeżeli termin, w ciągu którego ma być zawarta umowa przyrzeczona, nie został oznaczony, powinna ona być zawarta w odpowiednim terminie wyznaczonym przez stronę uprawnioną do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej. Jeżeli obie strony są uprawnione do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej i każda nich wyznaczyła inny termin, strony wiąże termin wyznaczony przez stronę, która wcześniej złożyła stosowne oświadczenie. Jeżeli w ciągu roku od dnia zawarcia umowy przedwstępnej nie został wyznaczony termin do zawarcia umowy przyrzeczonej, nie można żądać jej zawarcia (§ 2 ). Umowa przedwstępna jest taką umową zobowiązującą, w której świadczenie polega na złożeniu oświadczenia woli o zawarciu oznaczonej umowy - umowy przyrzeczonej. Umowa przyrzeczona może być umową zarówno zobowiązującą, rozporządzającą, jak i zobowiązujące - rozporządzającą. Nie wchodząc w szczegółową analizę konstrukcji umowy przedwstępnej na gruncie obowiązujących przepisów kodeksu cywilnego należy podkreślić, co ma podstawowe znaczenie w niniejszej sprawie, że całkowicie błędne jest zaliczanie umowy przedwstępnej do kategorii umów zobowiązujących do przeniesienia własności. Przez umowę przedwstępną strony mogą zobowiązać się jedynie do zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży (zamiany, darowizny)- por. Komentarz do kodeksu cywilnego pod red. G. Bieńka, wyd. LexisNexis, wyd. 7, kom do art. 389, Cz. Żuławska, i do art. 155, 156 S. Rudnicki). Wynika to zarówno istoty umowy przedwstępnej, jak i z przyjętej w kodeksie cywilnym konstrukcji umowy przeniesienia własności polegającej na wyposażeniu każdej umowy obligacyjnej : sprzedaży, zamiany, darowizny lub innej umowy zobowiązującej do przeniesienia własności w skutek rzeczowy przenoszący własność. Oznacza to, że każda tego rodzaju umowa nie tylko zobowiązuje do przeniesienia własności (skutek zobowiązujący), ale i własność tę od razu przenosi (skutek rzeczowy). Zasada ta wyrażona została w treści art. 155 k.c. Natomiast hipoteza art. 156 k.c. obejmuje sytuację, w której skutki-obligacyjny i rzeczowy -umowy o przeniesienie własności są rozdzielone w czasie, jednak istnieje między nimi zależność polegająca na tym, że umowa rozporządzająca jest świadczeniem wynikającym istniejącego zobowiązania do przeniesienia własności i nie może istnieć w oderwaniu od niego. Zobowiązanie takie natomiast nie wynika z umowy przedwstępnej, która stanowi tylko zobowiązanie do zawarcia mowy przyrzeczonej. Dlatego też błędne jest stwierdzenie Kolegium zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że umowa z dnia [...] r. była umową rozporządzającą, zaś umowa z dnia [...] r. miała charakter umowy zobowiązującej. Ostateczne jednak wnioski organu, polegające na uznaniu, że zbycie przedmiotowej działki nastąpiło w dniu [...] r. są prawidłowe i zgodne z treścią znajdującego się w aktach sprawy wypisy z aktu notarialnego Rep. [...]. Wynika z niego, że w dniu tym nastąpiło zawarcie umowy sprzedaży w wykonaniu zobowiązania wynikającego z umowy przedwstępnej. Biorąc pod uwagę powyższe wskazania wynikające z treści powolnych przepisów kodeksu cywilnego, w dniu tym, skutkiem zawarcia umowy sprzedaży, wystąpił oprócz skutku zobowiązaniowego-skutek rzeczowy wynikajmy z regulacji zawartej w art. 155 kc. Biorąc pod uwagę regulację zawartą w art. 36 ust. 4 ustawy o p.z.p. dopiero w tym dniu nastąpiło zbycie nieruchomości przez skarżącą. Na marginesie jedynie zauważyć należy, iż wynikiem zawarcia umowy przedwstępnej nie zawsze jest realizacja zamierzonego w niej skutku w postaci umowy przyrzeczonej - zależy ona od zaistnienia szeregu przesłanek, oraz okoliczności, które mogą nastąpić po zawarciu umowy przedwstępnej. Ustawodawca w przepisie art. 36 ust. 4 ustawy o p.z.p. , przez użycie określenia "zbycie nieruchomości" nie uzależnił w jakikolwiek sposób skutku polegającego na powstaniu tam określonego roszczenia od faktu zawarcia umowy przedwstępnej, ale wyłącznie od faktu zbycia nieruchomości a więc w niniejszej sprawie tylko i wyłącznie od zawarcia umowy sprzedaży (przy czym zbycie nieruchomości nie oznacza wyłącznie jej sprzedaży). Umowa przedwstępna, którą zawarła skarżąca przed dniem wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Gminy [...] nie jest umową zbycia nieruchomości, dlatego organy prawidłowo uznały, że spełniły się przesłanki zastosowania art. 36 ust. 4 ustawy o p.z.p. Dlatego całkowicie bezzasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy zasady nie działania prawa wstecz. Niezrozumiały jest natomiast zarzut skargi, iż organy przyjęły, że strony umowy przedwstępnej ustalając cenę zakładały, że będzie uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, którego konsekwencją będzie zmiana wartości przedmiotowej działki. Takiego ustalenia, ani jakichkolwiek rozważań na ten temat intencji i przewidywań stron związanych z wejściem w życie w przyszłości m.p.z.p. i zmiana wartości nieruchomości nie zawiera ani uzasadnienie zaskarżonej decyzji, ani też uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej. Postępowanie przeprowadzone przez organy nie naruszyło także przepisów kpa, wskazywane w jego toku przez skarżącą informacje o wydanym [...] lat temu pozwoleniu na budowę na przedmiotowej działce nie mogły mieć żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w oparciu o przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia w dniu wydania decyzji. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o prawidłową podstawę prawną, zawiera uzasadnienie odpowiadające regułom wynikającym z art. 107 § 3 kpa -oprócz błędnego poglądu, o którym była mowa wyżej, a którego przedstawienie nie miało wpływu na wynik sprawy. Prawidłowe jest także stanowisko organu odwoławczego w przedmiocie dokonanej w operacie szacunkowym wyceny nieruchomości. Jej kwestionowanie przez organ byłoby sprzeczne z zasadą wyrażoną w art. 139 kpa. Sąd także nie miał podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji z powodu błędu w operacie szacunkowym, o którym mowa w zaskarżonej decyzji, z uwagi na związanie treścią art. 134 § 2 ppsa. Przepis ten stanowi, że sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wobec nieuwzględnienia zarzutów skargi, oraz braku naruszeń prawa, które sąd byłby obowiązany brać pod uwagę z urzędu, należało w oparciu o przepis art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji.