IV SA/Wa 2513/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), asesor WSA Danuta Szydłowska, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2008 r. sprawy ze skargi M. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia (...) czerwca 2007 r. nr (...) w przedmiocie uzgodnienia planowanej inwestycji - skargę oddala - W dniu 17 maja 2006r. R. L. złożyła w Urzędzie Miasta i Gminy R. wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego na działce nr (...) obręb ewidencyjny W., gmina R. Pismem z dnia 5 marca 2007r., Burmistrz R. zwrócił się do Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody o uzgodnienie realizacji planowanej inwestycji w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Postanowieniem z dnia (...) marca 2007r., działający z upoważnienia Wojewody (...), Wojewódzki Konserwator Przyrody odmówił uzgodnienia realizacji planowanej inwestycji. W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji podniósł, iż planowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie M. oraz na obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Puszcza P." (kod obszaru: (...)) oraz na projektowanym specjalnym obszarze Natura 2000 "Ostoja P." (kod obszaru: (...)). Działka, na której planowana jest inwestycja położona jest poza zwartą zabudową miejscowości W., na terenach otwartych, w zlewni bezpośredniej Jeziora W., objętego ochroną prawną jako rezerwat przyrody "Jezioro W.". Nieprzekraczalna linia zabudowy wskazuje, że planowana inwestycja ma być realizowana w odległości ok. 220 m od linii brzegowej jeziora. Ponadto strefa ta jest ostoją lęgową bielika oraz dużą ostoją zwierzyny płowej. Realizacja inwestycji, z uwagi na swoje położenie, wpłynie negatywnie na istniejący krajobraz strefy o cechach naturalnych. W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji wskazał, że obszar specjalnej ochrony "Puszcza P." został włączony do sieci Natura 2000 ze względu na ochronę m. in. bielika, rybołowa, kani czarnej oraz derkacza. Jezioro W. jest jeziorem eutroficznym z dobrze wykształconą i zachowaną roślinnością wodną, której głównym składnikiem jest trzcina pospolita, stanowiąca siedlisko przyrodnicze. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu postanowienia powołał się na pismo M. z dnia 9 marca 2007r., z którego wynika, że podczas przeprowadzonej waloryzacji walorów przyrodniczych i kulturowych Parku, sporządzonej na potrzeby opracowania planu ochrony Parku stwierdzono, iż żerowiska orlika krzykliwego obejmują tereny otwarte w bezpośredniej zlewni Jeziora W., w tym teren przedmiotowej działki. Obszar działki oraz tereny sąsiednie (w kierunku północno-wschodnim) są miejscem gniazdowania i żerowania derkacza. Realizacja przedsięwzięcia, stanowiąca precedens do dalszej zabudowy terenu, skutkować może zmniejszeniem się areału żerowiskowego dla w/w gatunków ptaków oraz może być czynnikiem płoszącym uniemożliwiającym im żerowanie. Na postanowienie organu pierwszej instancji z dnia (...) marca 2007r. zażalenie złożyła R.L. W zażaleniu skarżąca podniosła, że organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojego postanowienia nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione oraz nie wskazał dowodów, na których oparł swoje rozstrzygnięcie. Ponadto powołano się na nieobowiązujące przepisy, które nie zostały jeszcze wydane. W zażaleniu wskazano również na bliskość drogi, która zmniejsza możliwość występowania żurawia i derkacza. Po rozpatrzeniu zażalenia R. L., Minister Środowiska postanowieniem z dnia (...) czerwca 2007r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 kpa oraz art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym / Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. / uchylił zaskarżone postanowienie działającego z upoważnienia Wojewody (...), Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody z dnia (...) marca 2007r. i uzgodnił realizację inwestycji. Minister Środowiska w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że celem przedmiotowego uzgodnienia jest zbadanie dopuszczalności realizacji planowanej inwestycji na gruncie przepisów o ochronie przyrody, a w szczególności zbadanie jej wpływu na M. Park Krajobrazowy oraz na obszar specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Puszcza P." (...) i na projektowany specjalny obszar ochrony Natura 2000 "Ostoja P." (...). Minister Środowiska wskazał, że organ pierwszej instancji z naruszeniem art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dokonał uzgodnienia planowanej inwestycji również ze względu na jej położenie w sąsiedztwie obszarów objętych ochroną prawną w postaci rezerwatu przyrody Jeziora W. Minister Środowiska podzielił zarzuty skarżącej, iż z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia pierwszoinstancyjnego nie wynika, jakie fakty organ uznał za udowodnione, na jakich dowodach się oparł oraz z jakich powodów innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Odmowa uzgodnienia realizacji planowanej inwestycji nie znajduje odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Wobec powyższego zaskarżone postanowienie narusza art. 124 § 2 w związku z art. 107 § 3 kpa, jak również art. 77 § 1 kpa. Samo położenie planowanej inwestycji w obszarze Natura 2000 nie stanowi wystarczającej przesłanki, jak przyjął organ pierwszej instancji, do odmowy uzgodnienia. Należało wykazać, czego nie uczynił organ pierwszej instancji, czy inwestycja w istotny sposób wpłynie negatywnie na te gatunki, dla których został wyznaczony obszar Natura 2000. Samo stwierdzenie, że teren stanowi miejsce lęgów określonych gatunków nie wypełnia dyspozycji art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, gdyż ze względu na występowanie tych właśnie gatunków został wyznaczony obszar chroniony. W sprawie należało ustalić, że realizacja planowanej inwestycji "w istotny sposób" zagrażać będzie tym gatunkom, dla których wyznaczono obszar ochronny. Organ drugiej instancji w oparciu o załączoną do przedmiotowej sprawy dokumentację w postaci ekspertyzy przyrodniczej działki nr (...) sporządzonej przez T. S. - Kierownika Działu Ochrony Przyrody w B., dokumentacji kartograficznej i fotograficznej uznał, iż na analizowanym obszarze nie stwierdzono występowania rzadkich gatunków ptaków, na które bliskość zabudowań działa odstraszająco. Powołując się na powyższą ekspertyzę Minister Środowiska uznał, iż ze względu na niewielką odległość do zwartej zabudowy wsi i obecność uczęszczanej drogi asfaltowej nie należy się spodziewać na tym terenie gatunków rzadkich np. żurawia, derkacza. Minister Środowiska powołał się również na obowiązujące rozporządzenie Nr 9 Wojewody (...) z dnia 26 stycznia 2006r. w sprawie M. / Dz. Urz. (...). Nr (....), poz. (...) /, które nie zawiera zakazów mających zastosowanie do planowanej inwestycji. Tym samym w ocenie organu drugiej instancji brak jest podstaw do odmowy uzgodnienia planowanej inwestycji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Środowiska z dnia (...) czerwca 2007r. złożył Dyrektor M. Skarżący podniósł, iż planowana inwestycja stanowi zagrożenie dla równowagi przyrodniczej i właściwego stanu ochrony siedlisk przyrodniczych znajdujących się na tym obszarze, między innymi przez stworzenie precedensu do dalszego wyznaczania siedlisk budowlanych w strefie brzegowej i rejonie Jeziora W. stanowiącego rezerwat ornitologiczny. Lokalizacja inwestycji dotyczy strefy buforowej przy tym rezerwacie. W projekcie Planu Ochrony M. jest to strefa z zakazem zabudowy. Lokalizacja zabudowy w projektowanym miejscu bezpowrotnie zmieni charakter przestrzeni i krajobraz M., co jest sprzeczne z art. 16 ust. 1 i art. 5 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody. Ponadto nie uwzględnia art. 73 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Skarżący powołał się również na monitoring przeprowadzony w czerwcu 2007 roku, który wykazał występowanie w tym rejonie żerowisk żurawia i derkacza, a także stwierdzono penetrowanie brzegów jeziora od strony działki nr (...) przez kanię czarną i bielika. Planowana inwestycja zaburzy równowagą przyrodnicza i będzie stanowić zagrożenie dla wymienionych gatunków poprzez zmniejszenie bazy żerowej oraz częstszą obecność ludzi powodujących hałas i płoszenie zwierząt. Minister Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Ponadto podniósł, iż Dyrektor M. nie jest organem uprawnionym do wniesienia skargi, gdyż M. nie jest stroną postępowania. W ocenie Ministra Środowiska, Dyrektor M. jest jednostką organu uzgadniającego w pierwszej instancji, tj. Wojewody (...). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzutami i wnioskami skargi uznał, iż zakażone postanowienie Ministra Środowiska z dnia (...) czerwca 2007r. nie narusza prawa. Sąd nie podziela stanowiska Ministra Środowiska, iż Dyrektor M. nie jest stroną przedmiotowego postępowania administracyjnego z uwagi na to, że jest jednostką organu uzgadniającego w pierwszej instancji. Jak wynika z art. 105 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody / Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm. / parkiem krajobrazowym kieruje dyrektor parku krajobrazowego. Dyrektora parku krajobrazowego powołuje wojewoda, po zasięgnięciu opinii wojewódzkiej rady ochrony przyrody (art. 105 ust. 2). Z kolei art. 105 ust. 4 cyt. ustawy stanowi, że do zadań dyrektora parku krajobrazowego należy: 1) ochrona przyrody, walorów krajobrazowych oraz wartości historycznych i kulturowych; 2) organizacja działalności edukacyjnej, turystycznej oraz rekreacyjnej; 3) wydawanie, z upoważnienia wojewody, decyzji administracyjnych w zakresie ochrony przyrody; 4) współdziałanie w zakresie ochrony przyrody z jednostkami organizacyjnymi oraz osobami prawnymi i fizycznymi; 5) składanie wniosków do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dotyczących zagospodarowania przestrzennego obszarów wchodzących w skład parku krajobrazowego. Stosownie do art. 91 ustawy o ochronie przyrody organem w zakresie ochrony przyrody w województwie jest wojewoda. Jedynie na terenie parku narodowego zadania wojewody w zakresie ochrony przyrody wykonuje jego dyrektor ( art. 94). Na pozostałym obszarze wojewoda wykonuje zadania organu administracji rządowej w zakresie ochrony przyrody przy pomocy wojewódzkiego konserwatora przyrody (art. 93). Z powyższego wynika, że ustawa o ochronie przyrody odnośnie parków krajobrazowych do wykonywania zadań organu administracji rządowej, spoczywających na wojewodzie, co do zasady umocowała wojewódzkiego konserwatora przyrody. Natomiast dyrektor parku krajobrazowego może wydawać decyzje administracyjne w zakresie ochrony przyrody tylko po uzyskaniu stosownego upoważnienia wojewody. W przedmiotowej sprawie takiego upoważnienia nie było. Mając na uwadze, że Dyrektor M. jest ustawowo zobowiązany do ochrony przyrody i walorów krajobrazowych na terenie podległego mu parku krajobrazowego to niewątpliwie z tego tytułu posiada przymiot strony w postępowaniu administracyjnym w zakresie uzgadniania warunków zabudowy na terenie tego parku. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym / Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. /, decyzję o warunkach zabudowy wydaje (z wyjątkiem terenów zamkniętych) wójt, burmistrz, prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W myśl art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymagane jest uzgodnienie z wojewodą w odniesieniu do innych niż park narodowy i jego otulina obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Uzgodnienia dokonuje się w trybie art. 106 kpa o czy mówi ust. 4 art. 53. W przedmiotowej sprawie wymagane jest uzgodnienie w trybie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z położeniem planowanej inwestycji w granicach M. oraz na obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Puszcza P." (...) oraz na projektowanym specjalnym obszarze ochrony Natura 2000 "Ostoja P." (...). Formami ochrony przyrody, jak stanowi art. 6 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy o ochronie przyrody są m. in. parki krajobrazowe i obszary Natura 2000. Park krajobrazowy obejmuje obszar chroniony ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne i kulturowe oraz walory krajobrazowe w celu zachowania, popularyzacji tych wartości w warunkach zrównoważonego rozwoju (art. 16 ust. 1). Utworzenie parku krajobrazowego następuje w drodze rozporządzenia wojewody, które określa jego nazwę, obszar, przebieg granicy i otulinę, jeżeli została wyznaczona, szczególne cele ochrony oraz zakazy właściwe dla danego parku krajobrazowego lub jego części wybrane spośród zakazów, o których mowa w art. 17 ust. 1, wynikające z potrzeb jego ochrony (art. 16 ust. 3). Z kolei art. 17 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody stanowi, jakie zakazy mogą być wprowadzone w parku krajobrazowym. Zgodnie z tym przepisem zakazy te mogą dotyczyć: 1) realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627, ze zm.); 2) umyślnego zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk i złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności w ramach racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej, rybackiej i łowieckiej; 3) likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych; 4) pozyskiwania do celów gospodarczych skał, w tym torfu, oraz skamieniałości, w tym kopalnych szczątków roślin i zwierząt, a także minerałów i bursztynu; 5) wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych; 6) dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli zmiany te nie służą ochronie przyrody lub racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej, wodnej lub rybackiej; 7) budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej; 8) lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od krawędzi brzegów klifowych oraz w pasie technicznym brzegu morskiego; 9) likwidowania, zasypywania i przekształcania zbiorników wodnych, starorzeczy oraz obszarów wodno-błotnych; 10) wylewania gnojowicy, z wyjątkiem nawożenia własnych gruntów rolnych; 11) prowadzenia chowu i hodowli zwierząt metodą bezściółkową; 12) utrzymywania otwartych rowów ściekowych i zbiorników ściekowych; 13) organizowania rajdów motorowych i samochodowych; 14) 14) używania łodzi motorowych i innego sprzętu motorowego na otwartych zbiornikach wodnych. M. został utworzony rozporządzeniem Nr 9 Wojewody (...) z dnia 26 stycznia 2006r. w sprawie M. / Dz. Urz. Woj. (...). (...) /. W § 3 tego rozporządzenia zostały wprowadzone zakazy obowiązujące w M. (...). Zakazy te nie wykraczają poza zakazy określone w art. 17 ust. 1 pkt 1 - 7 i 9 - 14 ustawy o ochronie przyrody. Dla parków krajobrazowych sporządza się i realizuje plan ochrony, który ustanawia się w terminie 5 lat od dnia utworzenia parku krajobrazowego (art. 18 ust. 1 i 2). Dla M. plan taki nie został jeszcze ustanowiony. Położenie planowanej inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego na działce nr (...) obręb ewidencyjny W., gmina R. w granicach parku krajobrazowego stanowi podstawę do oceny tego przedsięwzięcia pod kątem uwarunkowań obowiązujących w M. Jak wynika z § 3 rozporządzenia Wojewody (...) z dnia 26 stycznia 2006r. w sprawie M. celem ochrony w Parku jest m. in ochrona wybitnych wartości przyrodniczych oraz walorów krajobrazowych w celu zachowania i popularyzacji tych wartości. Wśród zakazów obowiązujących w M. (...) wprowadzonych w/w rozporządzeniem nie ma zakazu budowania na terenie Parku nowych obiektów budowlanych. Zakaz ten dotyczy budowania nowych obiektów budowlanych jedynie w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Jak wynika z materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych przedmiotowa działka nr (...), na której ma być zlokalizowana planowana inwestycja, przylega do brzegu Jeziora W. Z ustaleń organu pierwszej instancji wynika, że nieprzekraczalna linia zabudowy wskazuje, iż planowana zabudowa realizowana będzie w odległości ok. 220 m od linii brzegowej Jeziora W. Inne zakazy obowiązujące w M. na podstawie rozporządzenia Wojewody (...) z dnia 26 stycznia 2006r., jak słusznie wskazał w zaskarżonym postanowieniu Minister Środowiska nie znajdują zastosowania w odniesieniu do planowanej inwestycji. Jak już wyżej wskazano, przedmiotowa inwestycja położona jest także na obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Puszcza P." (...) oraz na projektowanym specjalnym obszarze ochrony Natura 2000 "Ostoja P." (...), które są objęte ochroną prawną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. W związku z tym, postępowanie administracyjne musiało również ustalić, czy planowana inwestycja może w znaczący sposób wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000. Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 /Dz. U. Nr 229, poz. 2313, ze zm./ został wyznaczony obszar specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 pod nazwą "Puszcza P." (...). Celem wyznaczenia obszaru jest ochrona populacji dziko występujących ptaków oraz utrzymanie ich siedlisk w niepogorszonym stanie. Przedmiotem ochrony na obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Puszcza P." są gatunki ptaków: bielik, rybołów, kania czarna, derkacz wymienione w załączniku I do dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa. Obszary specjalnej ochrony Natura 2000, o których mowa wyżej są samodzielnymi formami ochrony przyrody. Jednocześnie znajdując się na terenie M. objęte są ochroną właściwą dla parku krajobrazowego. Niezależnie od ochrony właściwej dla parku krajobrazowego, stosownie do art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody zabrania się podejmowania działań mogących w znaczący sposób pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt, a także w znaczący sposób wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000. Zakres tej ochrony stosuje się odpowiednio do projektowanych obszarów Natura 2000 (art.33 ust. 2). Z kolei art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody stanowi, że na obszarach Natura 2000 nie podlega ograniczeniu działalność gospodarcza, rolna, leśna, łowiecka i rybacka, jeżeli nie zagrażają one zachowaniu siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk roślin lub zwierząt ani nie wpływają w sposób istotny negatywnie na gatunki roślin i zwierząt, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000. W ocenie Sądu, organ drugiej instancji w sposób właściwy na podstawie znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji kartograficznej i fotograficznej oraz dołączonej przez skarżącą do zażalenia ekspertyzy przyrodniczej działki nr (...) uznał, iż planowana inwestycja nie wpłynie negatywnie w znaczący sposób na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Puszcza P." (...) i projektowany jest specjalny obszar ochrony Natura 2000 "Ostoja P." (...). Biorąc pod uwagę, że planowana inwestycja znajduje się w niewielkiej odległości od zwartej zabudowy wsi i planowana jest w tej części działki, która bezpośrednio graniczy z uczęszczaną drogą asfaltową, to można podzielić stanowisko zawarte w ekspertyzie przyrodniczej, że nie należy się spodziewać na tym obszarze rzadkich gatunków ptaków np. żurawia, derkacza. Na tym obszarze wystąpią raczej gatunki pospolite znajdujące przy zabudowaniach dogodne miejsca rozrodu. Jak wynika z ekspertyzy, na analizowanym obszarze nie stwierdzono występowania rzadkich gatunków. Środowisko pola uprawnego nie jest dogodnym miejscem do ich występowania. Oczywiście nie wyklucza to, jak podniesiono w skardze, ich obecności na tym obszarze. Planowana inwestycja znajduje się w niedalekiej odległości od zabudowań wiejskich, a także sąsiednia działka zabudowana jest domem mieszkalnym. Ponieważ na rzadkie gatunki ptaków odstraszająco działa bliskość zabudowań, obecność ludzi i zwierząt domowych, mogą one wykorzystywać strefę brzegową jeziora, toń wodną i wyspy. W tej sytuacji faktycznej, organ miał podstawę uznać, że planowana inwestycja nie wpłynie negatywnie w istotny sposób na te gatunki, z uwagi na które został wyznaczony obszar specjalnej ochrony Natura 2000. Nie można także zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż zapisy projektu Planu Ochrony M. mogą stanowić podstawę odmowy uzgodnienia inwestycji. Nieobowiązujące przepisy nie mogą być podstawą rozstrzygnięć. W ocenie Sądu, nie można podzielić zarzutu skarżącego, że lokalizacja zabudowy w projektowanym miejscu bezpowrotnie zmieni charakter przestrzeni i krajobrazu Parku. Przepisy ustawy o ochronie przyrody oraz rozporządzenia Nr 9 Wojewody (...)z dnia 26 stycznia 2006r. w sprawie M. nie zabraniają realizacji planowanej inwestycji, z uwagi na odległość od linii brzegu jeziora, w miejscu przedstawionym na kopii mapy dołączonej do projektu decyzji o warunkach zabudowy. Park krajobrazowy obejmuje obszar chroniony m. in. ze względu na walory krajobrazowe. Ochrona tych walorów w celu ich zachowania ma się odbywać w warunkach zrównoważonego rozwoju, co tym samym nie wyklucza jakichkolwiek zmian. Zmiany te z pewnością nie mogą niszczyć cech charakteryzujących dany krajobraz. Jak wynika z ekspertyzy przyrodniczej przez środek przedmiotowej działki nr (...) przechodzi grzbiet wyniesienia stanowiący horyzont krajobrazu. Wyniesienie to dzieli działkę na dwie panoramy widokowe. Od strony drogi panorama widokowa ograniczona jest przez zabudowania pobliskiej wioski. Z uwagi na grzbiet wyniesienia nie jest z tej strony widoczne jezioro i tereny poza nim. Po drugiej stronie grzbietu wyniesienia rozciąga się panorama widokowa od strony jeziora i obszarów dalej położonych. Skoro planowana inwestycja ma być zlokalizowana w pobliżu drogi, to tym samym panorama widokowa od strony jeziora nie ulegnie zmianie z uwagi na to, że horyzont krajobrazu przebiega po grzbiecie wyniesienia znajdującego się w środku działki nr (...). W tej sytuacji zachowane zostaną cechy charakterystyczne krajobrazu Parku. Wobec powyższego, uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.