II SA/Ol 57/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak – Sikora Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Matczak Protokolant Ewa Rychcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2008 r. sprawy ze skargi I.Z. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 200 zł. (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt wynika, że decyzją nr "[...]" z dnia "[...]" Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił Koncernowi Energetycznemu, Oddział Zakład Energetyczny, pozwolenia na budowę sieci kablowej energetycznej niskiego napięcia 0,4 kV z 10 złączami pomiarowymi do zasilania zespołu działek przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową wraz z przebudową zasilającej linii napowietrznej w "[...]", gmina "[...]", na działce nr geod. "[...]", "[...]", "[...]", "[...]". W postępowaniu zakończonym wydaniem wskazanego rozstrzygnięcia nie przyznano statusu strony I. Z., który wnioskiem z dnia 3 sierpnia 2006r., powołując tę okoliczność oraz brak winy w jej wystąpieniu, zwrócił się do Starosty o wznowienie postępowania w sprawie wydania przedmiotowego pozwolenia na budowę. Wskazał przy tym, że budowa dodatkowej linii napowietrznej na jego działce, uniemożliwi mu wykorzystanie zajętej części działki zgodnie z zamiarem oraz pozbawi go zamówienia mocy w Koncernie Energetycznym. Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", Starosta odmówił wznowienia postępowania, objętego wnioskiem z dnia 3 sierpnia 2006r., uznając, że realizacja inwestycji, zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę nie narusza własności I. Z.. Wskazane rozstrzygnięcie zostało uchylone przez Wojewodę - decyzją z dnia "[...]", nr "[...]"- po rozpoznaniu odwołania I. Z., a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, organ odwoławczy wskazał na konieczność wyjaśnienia kwestii posiadania przez wnioskodawcę przymiotu strony, w sytuacji podnoszenia przez niego okoliczności, iż stacja transformatorowa, objęta planowaną inwestycją, znajduje się na działce nr 312, stanowiącej jego własność. Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", Starosta ponownie odmówił wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, wskazując, że I. Z. nie ma interesu prawnego w sprawie, gdyż jest właścicielem jedynie terenu sąsiadującego z działkami, na których ma być prowadzona inwestycja. Natomiast na jego nieruchomości nie jest przewidziana budowa linii kablowej, objęta pozwoleniem na budowę. Po rozpoznaniu odwołania I. Z., decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", Wojewoda uchylił powyższą decyzję Starosty i wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr "[...]" z dnia "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę sieci kablowej energetycznej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano na nieprawidłowe zbadanie stanu faktycznego sprawy, które stanowiło podstawę do oceny legitymacji I. Z. jako strony postępowania. Według ustaleń organu odwoławczego, wnioskodawca jest właścicielem działki nr "[...]", położonej w "[...]", gmina "[...]", na której ma być realizowana część inwestycji, objęta pozwoleniem na budowę, związana z posadowieniem stacji transformatorowej i linii napowietrznej. Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", Starosta odmówił uchylenia decyzji nr "[...]" z dnia "[...]" zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę sieci kablowej energetycznej, podnosząc, że I. Z. nie ma interesu prawnego w tej sprawie, warunkującego przyznanie mu statusu strony postępowania. Na skutek rozpoznania odwołania I. Z., decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", Wojewoda uchylił wskazaną decyzję Starosty w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, wskazując, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że stacja transformatorowa oraz część przewodów linii napowietrznej usytuowane są na działce nr "[...]" w "[...]", będącej własnością I. Z.. Zatem, obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, obejmuje nie tylko nieruchomości wskazane w pozwoleniu na budowę, ale także działkę nr "[...]" w "[...]". Powyższe okoliczności, zdaniem organu odwoławczego, wskazują, że sporna decyzja o pozwoleniu na budowę została podjęta z naruszeniem ogólnej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, o której mowa w art. 10 kpa. Decyzją z dnia "[...]"., nr "[...]", Starosta ponownie odmówił uchylenia decyzji nr "[...]" z dnia "[...]" zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę sieci kablowej energetycznej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że wymieniona w pozwoleniu przebudowa zasilającej linii napowietrznej nie obejmuje działki nr "[...]", będącej własnością I. Z. Na tej nieruchomości znajduje się jedynie stacja transformatorowa i linia napowietrzna, z której, zgodnie z częścią opisową projektu, ma nastąpić zasilanie projektowanej linii kablowej, które nie wymaga jednak uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, gdyż mieści się w zakresie użytkowania obiektu budowlanego. Samo istnienie linii nad nieruchomością, bez zmiany ich kierunku, nie daje - w ocenie organu pierwszej instancji - podstaw do uznania, iż właściciel tej nieruchomości znajduje się w sferze oddziaływania inwestycji. Taki zaś warunek musiałby być spełniony, aby I. Z. mógł być uznany za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W odwołaniu od powyższej decyzji, uzupełnionym pismem z dnia 18 listopada 2007r., I. Z. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji nr "[...]" z dnia "[...]". Starosty w przedmiocie pozwolenia na budowę sieci kablowej energetycznej. Zarzucił przy tym organowi pierwszej instancji błędne ustalenie stanu faktycznego, które doprowadziło do pominięcia go jako strony postępowania, mimo że inwestycja dotyczy jego interesu prawnego. Wskazał ponadto na naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego (m.in. art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane), polegające na przyjęciu, że roboty budowlane wskazane we wniosku inwestora, jako modernizacja i przebudowa transformatora istniejącej linii napowietrznej, nie wymagają pozwolenia na budowę oraz 2) przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 10 § 1 kpa, poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że skarżący jest właścicielem nieruchomości znajdującej się w oddziaływaniu obiektu, gdyż projektowana linia energetyczna budowana jest na działkach sąsiadujących z działką nr "[...]", a część robót budowlanych, polegających na "modernizacji i przebudowie", zaprojektowano na działce nr "[...]". Z uwagi zaś na fakt, że budowa napowietrznej linii energetycznej, zgodnie z integralną częścią pozwolenia na budowę, narusza własność skarżącego, przysługuje mu status strony w sprawie o udzielenie pozwolenia na jej budowę. Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", Wojewoda, powołując się na art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji oraz decyzję Starosty nr "[...]" z dnia "[...]" w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę sieci kablowej energetycznej. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z projektem budowlanym, którego zatwierdzenie stanowi integralną część pozwolenia na budowę sieci kablowej energetycznej, część robót budowlanych, polegających na przebudowie zasilającej linii napowietrznej, a właściwie wymianie istniejących przewodów, na odcinku od stacji transformatorowej do słupa nr 4 oraz wymianie części przewodów i rozłącznika w stacji transformatorowej, będzie prowadzona na działce nr "[...]" w "[...]", będącej własnością I. Z.. Okoliczność ta przesądza o posiadaniu przez skarżącego interesu prawnego w tej sprawie, a jego pominięcie w tym postępowaniu wypełnia przesłankę do jego wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa i zobowiązuje organ do uchylenia dotychczasowej decyzji i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 151 § 1 pkt 2 kpa. Organ odwoławczy przychylił się przy tym do argumentacji organu pierwszej instancji, że wymiana przewodów w istniejącej sieci oraz podwieszenie dodatkowego kabla mieści się w zakresie użytkowania obiektu budowlanego i nie wymaga pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. Objęcie jednak jednym rozstrzygnięciem, robót wymagających uzyskania pozwolenia na budowę, ewentualnie podlegających zgłoszeniu, jak również robót, których prowadzenie nie podlega wskazanym reżimom prawnym, spowodowało zwiększenie obszaru oddziaływania inwestycji, także na nieruchomość I. Z.. Ponadto, zdaniem organu odwoławczego, Starosta decydując się na objęcie pozwoleniem na budowę takiego zamierzenia inwestycyjnego winien w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazać, że roboty budowlane objęte zatwierdzonym projektem, które wymagają zgłoszenia zostały przyjęte bez sprzeciwu wraz z robotami wymagającymi pozwolenia na budowę. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, I. Z., właściciel Zakładu Produkcyjnego A w "[...]", wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając organowi odwoławczemu naruszenie przepisów: 1) prawa procesowego, a mianowicie art. 151 § 1 pkt 2 kpa, poprzez pominięcie - w sentencji decyzji - rozstrzygnięcia co do istoty sprawy oraz 2) prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 6, 7, 7a w zw. z art. 28 ust. 1, ewentualnie art. 29 ust. 2 pkt 11 w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na wyrażeniu poglądu, że wymiana przewodów w istniejącej sieci na przewody o większym przekroju oraz podwieszenie nowego kabla nie wymaga pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. W uzasadnieniu skargi podniesiono przede wszystkim, że Wojewoda, uznając zasadność wniosku o wznowienie postępowania i uchylając decyzję organu pierwszej instancji wydaną w postępowaniu wznowionym oraz decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę sieci kablowej energetycznej, powinien jednocześnie rozstrzygnąć sprawę co do istoty, poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę spornej sieci kablowej energetycznej, z uwagi na brak zgody właściciela gruntu, na którym zgodnie z wnioskiem inwestora miała być dokonana przebudowa linii energetycznej. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, wyrażając pogląd - poparty wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 20 lutego 2004r., Sygn. akt IV SA 2677/02 – że, w świetle art. 138 § 1 pkt 2 kpa, decyzja organu odwoławczego może składać się z dwóch części, to znaczy może zawierać tylko dwa rozstrzygnięcia. W postępowaniu wznowionym regulacja ta dopuszcza możliwość uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, wydanej w postępowaniu wznowionym (w niniejszej sprawie decyzji Starosty z dnia "[...]") i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, poprzez uchylenie decyzji kończącej postępowanie w sprawie, będącej przedmiotem wznowienia (w niniejszej sprawie decyzji Starosty nr "[...]" z dnia "[...]"). Zdaniem organu, orzekanie w dalszej części, co do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, byłoby naruszeniem przepisów o właściwości oraz zasady dwuinstancyjności postępowania, kwalifikowanym jako wydanie decyzji bez podstawy prawnej, skutkujące stwierdzeniem jej nieważności. Podał przy tym, że stosownie do art. 151 § 1 pkt 2, uchylenie dotychczasowego rozstrzygnięcia i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy w postępowaniu wznowionym przynależy wyłącznie organowi pierwszej instancji, zaś zakres kompetencji organu odwoławczego reguluje art. 138 § 1 pkt 2 kpa. W niniejszej sprawie, wydanie rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy w przedmiocie wniosku o pozwolenie na budowę, wymagałoby podjęcia decyzji składającej się z trzech części, co w konsekwencji spowodowałoby sytuację, że rozstrzygnięcie co do wniosku o pozwolenie na budowę, dokonane zostało w postępowaniu jednoinstancyjnym, a od decyzji w tym przedmiocie nie przysługuje odwołanie. Tymczasem, w ocenie organu, zwroty użyte w art. 138 § 1 pkt 2 kpa "orzeka co do istoty sprawy" i w art. 151 § 1 pkt 2 kpa "wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy" pozornie podobnie brzmiące, należy rozumieć w kontekście całego przepisu, w którym są zamieszczone, pamiętając jednocześnie, że dyspozycja zawarta w art. 151 § 1 pkt 2 kpa jest adresowana do organu pierwszej instancji, a dyspozycja z art. 138 § 1 pkt 2 kpa – do organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże nie wszystkie jej zarzuty mogą być brane pod uwagę na tym etapie postępowania. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje między innymi w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie, uchylenie zaskarżonej decyzji jest konieczne z uwagi na naruszenie przez organ odwoławczy (Wojewodę ) art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej jako kpa). W postępowaniu wznowionym, wskazane przepisy nie przewidują możliwości wydania przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia wyłącznie uchylającego zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji oraz decyzję wydaną w postępowaniu, objętym wnioskiem o jego wznowienie. Podnieść przede wszystkim należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w której ją wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadą przewidzianą w przepisach prawa procesowego. Stosownie do art. 151 w zw. z art. 149 § 2 kpa, organ administracji publicznej, po wznowieniu postępowania i rozpatrzeniu sprawy pod kątem przyczyn wznowienia i jej istoty, wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a kpa; 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub 145a kpa i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy; 3) stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli na mocy art. 146 § 1 kpa, nastąpiło przedawnienie możliwości jej uchylenia; 4) stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli wskutek wznowienia postępowania mogłaby zostać wydana decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 kpa). Jak słusznie zauważył Wojewoda w odpowiedzi na skargę, powołana regulacja prawna adresowana jest do organu orzekającego w postępowaniu wznowionym w pierwszej instancji i wyznacza jego zakres decyzyjny, przy czym podstawową kompetencją merytoryczną tego organu jest uchylenie decyzji dotychczasowej i orzeczenie co do istoty sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 kpa). Kompetencja ta realizowana jest wówczas, gdy organ stwierdzi istnienie którejś z podstaw wznowienia, a nie wystąpi żadna z negatywnych przesłanek, określonych w art. 146 kpa, wykluczająca uchylenie tej decyzji. W tym przypadku, obowiązek rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej wynika bezpośrednio z przedmiotu postępowania w sprawie wznowienia, które wedle rozwiązań przyjętych w przepisach kpa, nie jest tylko postępowaniem weryfikacyjnym, ale obejmuje również rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy (art. 149 § 2 kpa). Spełniając powyższy obowiązek, organ administracji publicznej nie wydaje jednak w tym zakresie dwóch odrębnych decyzji, lecz w jednej decyzji - kończącej postępowanie w sprawie wznowienia - podejmuje dwa rozstrzygnięcia, z których jedno uchyla dotychczasową decyzję, drugie zaś ponownie rozstrzyga sprawę administracyjną co do jej istoty (zob. wyrok NSA z 30.10.1996r., SA/Wr 3437/95, LEX nr 27359). Uwzględniając powyższe argumenty, stwierdzić należy, że w postępowaniu wznowionym, decyzja organu pierwszej instancji, wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa, zawiera rozstrzygnięcie składające się z dwóch elementów, z których jeden – eliminuje z obrotu prawnego dotychczasową decyzję, drugi zaś – ponownie rozstrzyga sprawę co do jej istoty. Oznacza to, że poddanie kontroli instancyjnej decyzji wydanych w postępowaniu wznowionym, musi skutkować uznaniem kompetencji organu odwoławczego do wydania rozstrzygnięcia składającego się z trzech elementów, wśród których, obok dwóch elementów mogących tworzyć rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, konieczne jest także zawarcie rozstrzygnięcia co do dalszego bytu prawnego zaskarżonej decyzji pierwszoinstancyjnej. Skorzystanie przez stronę ze środków odwoławczych nakłada bowiem na organ wyższego stopnia obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy i wydania nowego rozstrzygnięcia, przy czym - w tym zakresie - organowi odwoławczemu przysługują takie same kompetencje orzecznicze, jak organowi pierwszej instancji (por. wyrok NSA z 28.09.1994r., III SA 1496/93, LEX nr 26028). Tym samym, twierdzenie Wojewody o niemożności wydania przez organ odwoławczy w postępowaniu wznowionym rozstrzygnięcia co do istoty sprawy – mimo, że poparte stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wyrażonym w wyroku z dnia 20 lutego 2004r., Sygn. akt IV SA 2677/02 – należy uznać za nietrafne, gdyż pomija istotę postępowania odwoławczego, które także w trybach nadzwyczajnych, ma charakter postępowania merytorycznego (apelacyjnego), umożliwiającego dwukrotne rozpatrzenie tej samej sprawy administracyjnej (zob. wyrok NSA z 22.03.1996r., SA/Wr 1996/95, ONSA 1997, Nr 1, poz. 35). Dokonanie przez organ wskazanej oceny prawnej, stanowi ponadto naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 1 pkt 2 kpa, w świetle którego organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy. Wskazana regulacja prawna, poprzez użycie zwrotu "i w tym zakresie orzeka", przesądza o związaniu kompetencyjnym zakresu decyzyjnego organu odwoławczego z rozstrzygnięciami przysługującymi w danej sprawie organowi pierwszej instancji. Pogląd ten znalazł także potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2003r., sygn. akt III SA 500/01, w którym Sąd stanął na stanowisku, że organ odwoławczy, podobnie jak organ pierwszej instancji, rozpoznając odwołanie od decyzji wydanej w postępowaniu wznowionym, ma obowiązek przeprowadzenia postępowania co do istoty sprawy i dopiero w drugiej kolejności dalsze orzekanie, stosownie do poczynionych ustaleń. W świetle powyższych rozważań, za trafny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia przez Wojewodę art. 151 § 1 pkt 2 kpa, poprzez pominięcie w sentencji decyzji odwoławczej rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Naruszenie to, w ocenie Sądu, miało istotny wpływ na wynik sprawy, skutkujący - w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ winien zatem wziąć pod uwagę, że wydanie w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia, przewidzianego w art. 138 § 1 pkt 2 kpa, wymaga - obok uchylenia zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji wydanego w postępowaniu wznowionym (tj. decyzji Starosty z dnia "[...]", nr "[...]") i uchylenia decyzji nr "[...]" Starosty z dnia "[...]" zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Koncernowi Energetycznemu, Oddział Zakład Energetyczny, pozwolenia na budowę sieci kablowej energetycznej – także ponownego rozstrzygnięcia o istocie sprawy z wniosku o wydanie przedmiotowego pozwolenia na budowę. W związku z pominięciem przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, przedwczesna byłaby natomiast ocena zarzutu skargi dotyczącego naruszenia prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 6, 7, 7a w zw. z art. 28 ust. 1, ewentualnie art. 29 ust. 2 pkt 11 w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na wyrażeniu poglądu, że wymiana przewodów w istniejącej sieci na przewody o większym przekroju oraz podwieszenie nowego kabla nie wymaga pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. Mając powyższe na uwadze, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji podjęto zgodnie z art. 152 powołanej ustawy. O kosztach postępowania orzeczono w myśl art. 200 wskazanej ustawy.