II SA/Lu 792/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc – Malec, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 listopada 2006r. sprawy ze skargi J. i S. małżonków B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z dnia [...]., znak: [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 80ust. 2 pkt 2 i art. 83ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 207, poz.2016 ze zm.) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania S. B. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] nakazującą S. i J. małż. B. wykonanie rozbiórki nadbudowy budynku gospodarczego na działce nr ewid. 50 przy ul. R. w T. Organy administracyjne ustaliły, że J. i S. małż. B. wykonali samowolnie, tj. bez wymaganego pozwolenia na budowę rozpoczęte w sierpniu 2005r. roboty budowlane na działce nr 50 w T. polegające na nadbudowie istniejącego budynku o wymiarach 6,10m x 13,90m, w którym znajdują się pomieszczenia gospodarcze na cele socjalne oraz do suszenia drewna. Jednocześnie organy stwierdziły, że nie ma podstaw do zalegalizowania samowoli, ponieważ dla terenu, na którym znajduje się przedmiotowy budynek nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a inwestorzy nie posiadają decyzji o warunkach zabudowy. Skargę do sądu administracyjnego wnieśli J. i S. małżonkowie B.. Skarżący zarzucili, że organ błędnie zakwalifikował dokonane przez nich roboty jako nadbudowę, podczas gdy ich zdaniem wykonali oni jedynie remont istniejącego budynku. W szczególności organ nie ustalił stanu budynku sprzed remontu, a więc nie mógł prawidłowo ustalić co zostało zmienione i stwierdzić, że dokonano nadbudowy. Skarżący przyznając, że wymienili dotychczasowe drewniane ściany i drewniany strop na betonowe, podkreślili, że zmiana podyktowana była zaleceniami Państwowej Straży Pożarnej. Ich zdaniem było to w istocie odtworzenie stanu pierwotnego, ale z użyciem innych materiałów; podwyższenie poddasza o zaledwie 1,6 – 2,0 m nie powinno być traktowane jako nowa kondygnacja. Również przebudowa kanałów dymno-wentylacyjnych i więźby dachowej została dokonana w celu przywrócenia utraconych walorów użytkowo- technicznych suszarni, a więc stanowiła remont. Skarżący zarzucili również, że organ nie umożliwił im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i złożenia wniosku o dopuszczenie biegłego, co stanowi naruszenie art. 10§1kpa. Ponadto organ nie odniósł się do kwestii wybudowania na sąsiedniej, przyległej działce fabryki. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem. (art.1 § 1 i2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. Nr 153, poz.1269) Zgodnie z przepisami art. 28-30 ustawy z dnia 7 lipca 1994r- Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2003r., Nr 207, poz.2016 z późn. zm.) roboty budowlane można rozpocząć na podstawie pozwolenia na budowę lub zgłoszenia właściwemu organowi. W razie uchybienia temu obowiązkowi organ administracyjny nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu (art. 48 i 49b ustawy) Poza sporem jest w rozpatrywanej sprawie, że inwestorzy – J. i S. małż. B. wykonali roboty budowlane polegające na rozebraniu ścian drewnianej części budynku (od strony północnej), murowanych ścian szczytowych nad stropem oraz dachu, a następnie pobudowaniu ścian murowanych w miejscu rozebranych dotychczasowych ścian drewnianych, wykonaniu stropu nad jednym z pomieszczeń znajdujących się na parterze, nadbudowaniu ścian zewnętrznych nad całym budynkiem, wykonaniem stropu nad nadbudowaną drugą kondygnacją budynku wynoszącą 2,4 m oraz wykonaniu konstrukcji dachu z pokryciem z blachy ocynkowanej, powiększając budynek do rozmiarów 6,1m x 13,9 m. Bezspornym jest, że na dokonanie tych robót skarżący nie posiadali pozwolenia na budowę ani nie dokonali zgłoszenia. Podzielić należy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 26 stycznia 1999r. (sygn. akt IV SA 121/97), iż nadbudowa poddasza i zmiana konstrukcji dachu nie może być traktowana jako remont zwalniający od uzyskania pozwolenia na budowę. Remontem są bowiem wyłącznie prace polegające na odtworzeniu stanu pierwotnego bez zmiany konstrukcji budynku (także wyrok NSA z dnia 18 stycznia 1999r., IV SA 69/97). Roboty wykonane przez skarżących stanowiły w istocie budowę i wymagały pozwolenia właściwego organu. Skarżący nie posiadali stosownego pozwolenia, a więc należało nakazać rozbiórkę samowolnie wykonanej części obiektu na podstawie art. 48 ustawy- Prawo budowlane. Zgodzić się przy tym należy ze stanowiskiem organów administracyjnych, że w sprawie niemożliwa była legalizacja tej budowy, ponieważ nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a skarżący w dacie wszczęcia postępowania tj. w dniu 23 sierpnia 2005r. nie posiadali ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji - o wydanie takiej decyzji skarżący wystąpili dopiero w dniu 21 września 2005r., zaś w dniu [...]. organ umorzył postępowanie w tym przedmiocie jako bezprzedmiotowe. Nie zasługują na uwzględnienie również inne zarzuty skargi. W szczególności nietrafny jest zarzut, że skarżącym odmówiono zapoznania się z całością zebranego w sprawie materiału dowodowego. W katach znajduje się potwierdzenie doręczenia skarżącym zawiadomienia z dnia 11 maja 2006r. o toczącym się postępowaniu i prawie zapoznania się z materiałami dowodowymi (k. 107 akt administracyjnych) Skarżący mieli zatem możliwość przejrzenia akt sprawy i zgłoszenia wniosków dowodowych. Nie ma znaczenia również w niniejszej sprawie okoliczność wybudowania na sąsiedniej działce innych budynków o konstrukcji podobnej, jaką zastosowali skarżący dokonując przedmiotowych robót budowlanych. Charakter sąsiedniej zabudowy jest uwzględniany przez właściwy organ w odrębnym postępowaniu o wydanie decyzji lokalizacyjnej. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza i oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).