VII SA/Wa 1320/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz, , Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2006 r. sprawy ze skargi B. i S. L. oraz S. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie pozwolenia na budowę skargę oddala Decyzją [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia [...] grudnia 1994 r., zatwierdzającej plan realizacyjny i udzielającej P. C. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. P. w P.. W uzasadnieniu organ podał, że Wojewoda [...] przeprowadził postępowania na wniosek B., S. i S. L. i decyzją z dnia [...] września 2003 r., Nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności wymienionej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w P., a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2003 r. utrzymał ją w mocy, jednakże wyrokiem z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt 7/IV S.A. 4878 i 4879/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję GINB. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia [...] grudnia 1994 r. nie zawiera uzasadnienia, co obligowało organy prowadzące postępowanie nieważnościowe do szczególnie starannego wyjaśnienia kwestii usytuowania spornego budynku gospodarczego przy granicy działki pod względem zgodności z przepisami prawa budowlanego i rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r., jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17 poz. 62). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2003 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji Wojewoda [...] zaś opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2006 r. ponownie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w P.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, utrzymując w mocy decyzję Wojewody wskazał, że ponowione postępowanie toczyło się w myśl wskazówek Sądu, zawartych w opisanym wyżej wyroku. Organy skupiły się na analizie ewentualnych naruszeń przepisów prawa budowlanego i rozporządzenia wykonawczego w zakresie usytuowania budowli od granic i budynków sąsiednich. Podkreślono, że budynek gospodarczy został zlokalizowany przy granicy działki, ze ścianą przeciwpożarową usytuowaną przy granicy działki, nie posiadającą żadnych otworów okiennych i drzwiowych oraz z dachem jednospadowym ze spadkiem skierowanym na własną posesję. Organ doszedł do wniosku, że usytuowanie takie, rozpatrywane w kontekście przepisów wówczas obowiązującej ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.) jest zgodne z § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, gdyż przepis ten dopuszczał sytuowanie budynków gospodarczych bezpośrednio przy granicy działki pod warunkiem, iż ściany budynku wykonane są z materiałów niepalnych i z dachem z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych, jeżeli nie utrudni to prawidłowej zabudowy działki sąsiedniej, a ponadto jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W toku dalszej analizy organ zbadał ówcześnie obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego i ustalił, że działka, na której został zlokalizowany budynek gospodarczy, znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...] przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową o średniej intensywności, częściowo zainwestowanym zabudową indywidualną i mieszaną. Z ustalenia tego wynika, że działka jest przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową, nie odnosi się więc do niej § 12 rozporządzenia dotyczący działek zagrodowych, a plan nie zabrania realizowania na tym terenie budynków gospodarczych. Takie usytuowanie budynku gospodarczego nie utrudniło też zagospodarowania działki sąsiedniej, skoro skarżący uzyskali obecnie pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego. Organ ustalił też, że skarżący nabyli swoją działkę w dniu [...] sierpnia 1996 r., jako działkę budowlaną, a zatem w dwa lata po wydaniu badanego pozwolenia na budowę budynku gospodarczego. W tych okolicznościach sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, nie znajdując naruszeń prawa opisanych w art. 156 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Wojewody. B. i S. L. oraz S. L. złożyli skargę na tę decyzję, ponawiając argumenty przytaczane we wcześniejszych pismach i powołując się na treść § 12 wymienionego wyżej rozporządzenia domagali się stwierdzenia nieważności pozwolenia, dodając, że przyczyną tego żądania są konflikty z sąsiadem, który w oparciu o ten sam przepis § 12 utrudnia im obecnie roboty związane z odwodnieniem budynku. Podnieśli też, że skoro w poprzednim wyroku Sąd wskazał na ewentualność zaistnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to obowiązkiem organu było wznowienie w tym zakresie postępowania. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżony akt administracyjny nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Ocena dokonana w takim zakresie prowadzi do wniosku, że organy prawa nie naruszyły. Skarżący potwierdzili przed Sądem, że motywacją ich wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z 1994 r. są konflikty z sąsiadem, który w oparciu o ten sam przepis § 12 rozporządzenia wykonawczego sprzeciwia się wykonywaniu przez nich prac budowlanych na ich działce. Aczkolwiek motywacje wnioskodawców żądających stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej nie mają w sprawie żadnego znaczenia, to wyjaśnić jednak należy, że zarzuty skargi oparte są na mylnym przekonaniu, iż sytuację prawną skarżących i inwestora budynku gospodarczego budowanego w 1994 r. kształtuje ten sam przepis prawa, a co za tym idzie (a to ma już znaczenie dla oceny sprawy), że organy administracji nierówną miarą traktują podobne zdarzenia faktyczne. Pozwolenie na budowę z 1994 r. wydane zostało w oparciu przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.). Obowiązywały wówczas przepisy rozporządzenia wykonawczego z 1980 r., na które prawidłowo powołały się organy prowadzące postępowanie kontrolne wobec decyzji z 1994 r. Badały również decyzję w nawiązaniu do planu wówczas obowiązującego. Takiej metodzie badania zgodności z prawem pozwolenia budowlanego nie można zarzucić wadliwości, gdyż w postępowaniu nadzorczym bada się czy decyzja była zgodna z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Również okoliczności faktyczne, które były podstawą do wydania pozwolenia, rozpatruje się w takim stanie, jaki istniał w dacie wydawania decyzji. W ocenie Sądu, obecnie kontrolującego zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy w zakresie wymaganym do przeprowadzenia postępowania o stwierdzenie nieważności pozwolenia, zgodnie z wskazaniami Sądu zawartymi w uzasadnieniu wyroku z dnia 1 marca 2005 r. Dokonały też prawidłowej oceny przepisów prawa wówczas obowiązującego. Skoro bowiem działka objęta pozwoleniem budowlanym w planie zagospodarowania przestrzennego określona jest jako działka przeznaczona pod budownictwo mieszkaniowe, to w odniesieniu do odległości wymaganych dla budynków gospodarczych w zabudowie miejskiej właściwe zastosowanie znalazł § 13, dopuszczający budowę budynków gospodarczych w ostrej granicy, pod warunkami określonymi w tym przepisie. Organy zbadały te warunki i doszły do przekonania, że zostały one spełnione. Plan wówczas obowiązujący nie zakazywał, a nawet przewidywał budowę budynków gospodarczych na tym terenie, umieszczenie budynku przy granicy nie kolidowało z zagospodarowaniem działki sąsiedniej. Nie ulega wątpliwości, że w dacie wydawania kwestionowanej przez skarżących decyzji nie byli oni właścicielami działki ani stroną w postępowaniu o wydanie pozwolenia budowlanego z 1994 r. Poprzedni właściciele nie zakwestionowali w trybie odwoławczym wydanego wówczas pozwolenia. Z tych powodów organy nie dopatrzyły się w wydanym pozwoleniu rażącego naruszenia prawa. Bez podstawy pozostają też argumenty dotyczące ewentualnego wznowienia postępowania, gdyż podnoszone przez skarżących okoliczności dotyczą kwestii wznowienia postępowania na wniosek, o ile w postępowaniu poprzedzającym wydanie kwestionowanej decyzji rzeczywiście nie brała udziału strona, gdyż nie udzieliła nikomu pełnomocnictwa. Okoliczność ta nie podlega jednak badaniu w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż celem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest wyłącznie ustalenie czy decyzja nie jest dotknięta jedną z wad opisanych w art. 156 k.p.a., z tego powodu organ nadzorczy zasadnie nie badał przesłanki wznowieniowej. Dodać trzeba, że od daty wydania pozwolenia na budowę budynku gospodarczego przepisy Prawa budowlanego zostały wielokrotne zmienione, również obowiązują obecnie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Sytuację związaną z budową budynku przez skarżącą kształtują zatem zupełnie inne przepisy niż te które były podstawą wydania pozwolenia kontrolowanego w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.