II OZ 580/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2008 r., sygn. IV SA/Wa 246/08 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Wojewody M. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia zażalenie oddalić. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił Z. K. przywrócenia terminu do opłacenia skargi na decyzję Wojewody M. z dnia [...] w przedmiocie wymeldowania. Z. K. swój wniosek o przywrócenie terminu uzasadnił tym, że był nieobecny pod adresem zamieszkania a przesyłka sądowa została odebrana przez właścicielkę domu, która nie powiadomiła go o tym, co spowodowało zwłokę w uiszczeniu opłaty. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż wezwanie do opłacenia wpisu od skargi zostało skutecznie doręczone skarżącemu w trybie art. 72 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) w dniu 26 lutego 2008 r. wskutek podjęcia przesyłki przez dorosłego domownika. Uzasadniając zaskarżone postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarżący mogąc liczyć się z korespondencją ze strony sądu, związaną ze złożoną skargą, nie dochował szczególnej staranności w prowadzeniu swojej sprawy. W zaistniałej sytuacji skarżący winien był bowiem wskazać sądowi nowy adres do korespondencji lub też zobowiązać osobę upoważnioną do odbioru przesyłki o niezwłocznym poinformowaniu go o odbiorze. W tym stanie rzeczy, stwierdzając, iż skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w niedochowaniu terminu do dokonania czynności procesowej, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Z. K. i wniósł o jego uchylenie. Skarżący podniósł, że nigdy nie upoważniał właścicielki domu w którym wynajmuje on lokal do odbioru jego korespondencji a w szczególności pism urzędowych. Dodał, że pismo to dostał na swoje ręce w dniu 28 marca 2008 r. po swoim powrocie. Jego zdaniem skarżone postanowienie narusza art. 86 § 1 p.p.s.a. bowiem przeszkoda do terminowego opłacenia skargi była nie do usunięcia nawet przy dochowaniu najwyższej staranności z jego strony z uwagi na wyjazd. Podkreślił, że nie wiedział, iż trzeba uiścić wpis sądowy oraz że wezwanie w tym przedmiocie trafi do niego po "tylu tygodniach". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. W pierwszym rzędzie należy zauważyć, że strony i ich przedstawiciele są zobowiązani stosownie do art. 70 § 1 p.p.s.a. zawiadamiać sąd o każdej zmianie swojego zamieszkania oraz adresu do doręczeń. W niniejszej sprawie o zmianie adresu do doręczeń skarżący nie powiadomił Sądu. Jest to tyle istotna okoliczność, iż rzutuje ona na ocenę stopnia staranności w prowadzeniu swoich spraw, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji. Pozbawiony znaczenia jest także argument, iż wnioskodawca nie uprawnił właścicielki domu, w którym zamieszkuje do odbierania za niego korespondencji. Takie doręczenie jest bowiem zgodne z treścią art. 72 p.p.s.a. a skarżący nie wykazał sprzeczności interesów jego i właścicielki domu, w którym mieszka będącej bezpośrednim odbiorcą jego korespondencji sądowej. Nadto należy podkreślić, iż skarżący nie powołuje się na konkretną datę, w której powrócił do swojego miejsca zamieszkania, podając jedynie, że otrzymał pismo od wskazanej osoby w dniu 28 marca 2008 r. podczas gdy termin do wniesienia opłaty w przedmiotowej sprawie minął w dniu 5 marca 2008 r. Gdyby z kolei założyć, że interesy strony skarżącej i jej domownika są sprzeczne a przesyłka sądowa kierowana do wnioskodawcy zostałaby nieodebrana i po dwukrotnym awizowaniu wróciłaby do nadawcy tj. do Sądu to byłaby ona z mocy art. 65 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 139 § 1 k.p.c. oraz § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 62, poz. 697 ze zm.) uznana jako prawnie doręczona. Trzeba w związku z powyższym wskazać zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, iż strona skarżąca nie wykazała w sposób przekonywujący, że uchybienie terminu do opłacenia wpisu od skargi nastąpiło bez jej winy. Należy bowiem wskazać, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności pozwalających na stwierdzenie, iż adresowana do niego przesyłka trafiła do rąk osoby o sprzecznych interesach uniemożliwiając mu zapoznanie się z treścią wezwania. Nie jest także okolicznością wykluczającą winę skarżącego fakt, iż wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi otrzymał on dopiero po kilku tygodniach, albowiem żaden przepis prawa nie wskazuje takiego konkretnego terminu. Postawiony zatem zarzut naruszenia art. 86 § 1 p.p.s.a. jest chybiony i skutkuje oddaleniem zażalenia na mocy art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.