II FZ 52/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia del. WSA: Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. M. na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Łd 307/08 w zakresie sprostowania z urzędu oczywistego błędu rachunkowego w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 31 stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Sygnatura akt II FZ 52/09 U z a s a d n i e n i e Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wpisał w punkcie trzecim sentencji wyroku z dnia 14 listopada 2008 r., wydanego w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 31 stycznia 2008 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r., w miejsce kwoty "2.400 (dwa tysiące czterysta)" kwotę "600 (sześćset)". W uzasadnieniu wskazano, że w wyroku wystąpił oczywisty błąd rachunkowy polegający na błędnym określeniu kwoty zasądzonych na rzecz skarżącego kosztów postępowania, który to błąd skorygowano na podstawie art. 156 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [P.p.s.a.]. W zażaleniu na to postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie. W uzasadnieniu podniósł, że art. 156 P.p.s.a. nie stanowi podstawy do zmiany rozstrzygnięcia, a do tego prowadzi postanowienie Sądu. Powołał się także na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2005 r. (OZ 1226/04), w myśl którego "sprostowanie, uzupełnienie i wykładnia orzeczenia (czyli tzw. rektyfikacja) w żadnym przypadku nie może powodować jego zmiany czy uchylenia". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienie sądu do sprostowania z urzędu niedokładności, błędów pisarskich i rachunkowych lub innych oczywistych omyłek wyroku (art. 156 § 1 P.p.s.a.) odnosi się jedynie do omyłek natychmiast rozpoznawalnych i wynikających jednoznacznie z treści orzeczenia, natomiast w żadnym razie nie może prowadzić do zmiany zawartego w wyroku rozstrzygnięcia. Zgodzić się tu należy z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powołanym w zażaleniu i stwierdzić, iż wskutek dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zmiany treści punktu trzeciego sentencji wyroku, zawierającego postanowienie dotyczące zasądzenia kosztów postępowania na rzecz skarżącego, doszło w istocie nie do rektyfikacji wyroku w tym punkcie, ale do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. W miejsce zasądzonej na rzecz skarżącego kwoty 2.400 zł pojawiła się kwota 600 zł, przy czym zmiana ta w żadnym razie nie wynikła z błędu rachunkowego przy obliczaniu kosztów procesu, ani z żadnej innej oczywistej omyłki. Jeżeli Sąd zorientował się, że kwota przyznana tytułem zwrotu kosztów procesu jest nieadekwatna do wartości przedmiotu zaskarżenia, winien oczekiwać reakcji strony pokrzywdzonej tym rozstrzygnięciem. Ewentualna jego wadliwość może być usunięta w postępowaniu odwoławczym, choćby w trybie przewidzianym w art. 195 § 2 P.p.s.a., a więc bez przesyłania akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. Jednakże, jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 23 września 2008 r. (I OZ 697/08), sprostowanie (rektyfikacja wyroku) nie może wyprzedzać ewentualnych wniosków strony zgłoszonych w środku odwoławczym. Wobec stwierdzenia naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów postępowania, a to art. 156 § 1 P.p.s.a., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. zaskarżone postanowienie uchylił.