II FZ 486/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Sędzia NSA Grażyna Jarmasz po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2008r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia adwokata J. W., pełnomocnika W. M., na postanowienie zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 września 2008r., sygn. akt I SA/Łd 306/08, w przedmiocie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie skargi wniesionej przez W. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 31 stycznia 2008r., numer [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 rok postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 10 września 2008 r., sygn. akt I SA/Łd 306/08 Wojewódzki Sądu Administracyjnego w Łodzi, rozstrzygając wyrokiem sprawę wywołaną skargą W. M., orzekł także o przyznaniu adwokatowi J. W. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 1200zł plus należny podatek od towarów i usług, z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Na postanowienie to adwokat J. W. wniósł w dniu 18 września 2008r. (potwierdzenie odbioru odpisu nieprawomocnego wyroku w dniu 17 września 2008r.) do WSA w Łodzi zażalenie stwierdzając, że na podstawie art. 194 § 1 pkt 9 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej P.p.s.a. - zaskarża powyższy wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o kosztach zastępstwa procesowego, zarzucając naruszenie § 6 pkt 5 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. poprzez niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów, a to wobec przyznania kosztów w wysokości 50% stawki minimalnej. Jednocześnie wniesiono o przyznanie kwoty 2 400zł . W uzasadnieniu podano, że wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie, w której Sąd uwzględniając skargę przyznał pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie 1 200zł plus podatek VAT, wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła 20 914zł, bo na taką kwotę organy skarbowe określiły zaległość podatkową skarżącego. Stosownie do powołanych przepisów dla takiej wartości przedmiotu sporu przewidziane jest wynagrodzenie w wysokości dwukrotnie wyższej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniesione zażalenie na uwzględnienie nie zasługuje. Należy bowiem przywołać uchwałę podjętą w składzie siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2008r., sygn. akt I FPS 7/07, w której stwierdzono, że w świetle przepisów art. 231 w związku z art. 215 i 216 P.p.s.a. wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze. W uzasadnieniu uchwały Sąd przedstawiając dwa rozbieżne stanowiska zajmowane przez składy orzekające w tej materii podzielił pogląd, że ustalenie wpisu stosunkowego powinno następować jedynie w oparciu o kwotę zobowiązania podatkowego kwestionowaną przez stronę w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zauważono, że obliczanie należnego wpisu na podstawie kwoty zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji organu, bez uwzględnienia zakresu zaistniałego w sprawie sporu, prowadziłoby do obciążenia skarżącego niewspółmiernie wysokim wpisem sądowym, co uniemożliwiałoby w niektórych przypadkach realizacje prawa do sądu wynikającą z art. 77 ust. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. W uzasadnieniu Sąd wywodził, że " ... to osoba wszczynająca spór z organem administracji najlepiej orientuje się w przedmiocie tego sporu i potrafi określić jego właściwe granice poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia.". Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że we wniesionej skardze podano wartość przedmiotu zaskarżenia w wysokości 6 416 zł. Wartość ta stanowiła zaległość podatkową wynikającą, zdaniem organów podatkowych, z nie wykazania przez skarżącego w zeznaniu rocznym za 2004r. w podatku dochodowym od osób fizycznych, złożonym na druku PIT-37, dochodów z działalności gospodarczej, które winny być doliczone do wykazanych już w tym zeznaniu dochodów ze stosunku pracy. Stąd też kwestionowanie przez podatnika we wniesionej do WSA skardze właśnie takiej wysokości należności podatkowej. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawidłowo, do określenia wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, przyznał żalącemu się wynagrodzenie zgodnie z § 6 pkt 4 w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w/w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a..