II SA/Wa 109/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.), Sędzia WSA - Iwona Dąbrowska, Asesor WSA - Jarosław Trelka, Protokolant - Joanna Ukalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi P. W. na postanowienie Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej - oddala skargę - Komendant Rejonowy Policji W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...], na mocy art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., uchylił decyzję (rozkaz personalny) Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia "[...] stycznia 2006 r." nr [...] w przedmiocie rozwiązania z [...] P. W. stosunku służbowego z dniem [...] stycznia 2005 r. w trybie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. W uzasadnieniu decyzji jeszcze dwukrotnie powołał się na decyzję z dnia "[...] stycznia 2006 r." oraz jeden raz podał, że rozwiązanie stosunku nastąpi w dniu "[...] stycznia 2006 r. Następnie ten sam organ postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...], działając na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., postanowił z urzędu sprostować oczywistą omyłkę w powyższej decyzji w ten sposób, że: - na pierwszej stronie decyzji w 14 (czternastym) wierszu od góry zamiast "z dnia [...] stycznia 2006 roku" winno być z dnia [...] stycznia 2005, - w 19 (dziewiętnastym) wierszu od góry zamiast "z dnia [...] stycznia 2006 roku." winno być z [...] stycznia 2005, - na drugiej stronie decyzji w 43 (czterdziestym trzecim) wierszu od góry zamiast "z dnia [...] stycznia 2006" winno być z dnia [...] stycznia 2005, - w 44 (czterdziestym czwartym) wierszu od góry zamiast "z dniem [...] stycznia 2006 roku." winno być z dniem [...] stycznia 2005 roku. W uzasadnieniu natomiast podał, że w przedmiotowym rozkazie personalnym popełniono oczywiste błędy pisarskie, a treść wskazanego już wyżej art. 113 § 1 k.p.a., zezwala na takie sprostowanie. W zażaleniu na powyższe postanowienie z dnia [...] września 2007 r. do Komendanta Stołecznego Policji, skarżący wskazał, że w zaskarżonym postanowieniu organ powołując się na oczywiste błędy pisarskie, dokonał merytorycznej zmiany swojej decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] dotyczącej uchylenia decyzji Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...], a na uwagę zasługuje fakt, że postanowienie owo sporządzono po złożeniu w dniu [...] lipca 2007 r. wniosku o stwierdzenie jej nieważności. Komendant Stołeczny Policji postanowieniem z dnia [...] października 2007 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 ust. 1 w zw. z art. 127 § 2 i art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] sierpnia 2007 r. Uzasadniając swoje stanowisko podał natomiast, że nie dopatrzył się naruszenia przez organ pierwszej instancji treści art. 113 k.p.a., bowiem sprostowanie przedmiotowej omyłki nie prowadzi do ponownego odmiennego rozstrzygnięcia sprawy. W aktach sprawy znajduje się rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] stycznia 2005 r. dotyczący zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2005 r. Ponadto w aktach sprawy znajduje się szereg innych dokumentów potwierdzających fakt, że taki rozkaz został wydany faktycznie w dniu [...] stycznia 2005 r. i że zwolnienie nastąpiło w dniu [...] stycznia 2005 r. Są to między innymi takie dokumenty, jak raport skarżącego z dnia [...] stycznia 2005 r. w sprawie zwolnienia z dniem [...] stycznia 2005 r., zestawienie z dnia [...] stycznia 2005 r. nieprzerwanych okresów służby, karta zwolnienia ze służby z dnia [...] stycznia 2005 r., raport skarżącego z dnia [...] października 2005 r. o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2005 r., postanowienie Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] sierpnia 2006 r. o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. Ponadto w samej prostowanej decyzji wielokrotnie prawidłowo wskazano datę zwolnienia ze służby, jak też datę wydania rozkazu personalnego. Zatem bezsporne jest, że skarżący został zwolniony ze służby w dniu [...] stycznia 2005 r. na mocy rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2005 r. Reasumując, w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z oczywistą omyłką pisarską tym bardziej, że w obrocie prawnym nie było nigdy rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2006 r. zwalniającego skarżącego ze służby z dniem [...] stycznia 2005 r., bowiem – po prostu – decyzja taka nie istniała, zaś poczyniona korekta odzwierciedla stan faktyczny sprawy dotyczący skarżącego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, P. W. nie zgodził się z zaskarżonym postanowieniem zarzucając mu naruszenie dyspozycji art. 113 § 1 k.p.a. i tym samym dokonanie zmiany merytorycznej decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] dotyczącej decyzji z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...]. W uzasadnieniu skargi natomiast – poza zarzutami podanymi już w zażaleniu – podał, że błędy pisarskie to takie, które nie dotyczą merytorycznej (materialnej) strony wydanego aktu prawnego i w tym względzie powołał się na orzecznictwo oraz na stanowisko doktryny. W odpowiedzi na skargę Komendant Stołeczny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 113 § 1 k.p.a., organ administracji państwowej może z urzędu lub na żądanie strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki wydane przez ten organ w decyzjach. Analizując powyższy przepis stwierdzić przede wszystkim należy, że organ administracji publicznej może sprostować w powyższym trybie omyłkę pisarską w wydanym przez siebie orzeczeniu, w każdym czasie i w rozpoznawanej sprawie pozostaje bez znaczenia, że instytucję sprostowania zastosowano dopiero po złożeniu przez skarżącego w dniu [...] lipca 2007 r. wniosku o stwierdzenie nieważności. Stąd też zarzut skarżącego tej treści, nie zasługuje – zdaniem Sądu – na uznanie. Ponadto możliwe jest prostowanie błędów pisarskich, rachunkowych i oczywistych omyłek pisarskich zarówno w sentencji orzeczenia, jak i w jej uzasadnieniu. Dopiero bowiem te dwa elementu, stanowią istotę decyzji. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skarżącego, że organ w zaskarżonym postanowieniu dokonał merytorycznej zmiany decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...]. Według ugruntowanego już orzecznictwa i poglądów doktryny, nie podlegają sprostowaniu w omawianym trybie błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia obowiązującego prawa, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Również zgodnie z wypracowanym już stanowiskiem, błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, a błąd pisarski – to widoczne – wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Na równi z błędami pisarskimi i rachunkowymi potraktowano inne oczywiste omyłki, zaś oczywistość owa oznacza, że jest ona łatwa do stwierdzenia np. przez porównanie treści prostowanego aktu prawnego w kontekście całościowym, bądź też z innymi dokumentami zawartymi w aktach administracyjnych sprawy. Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy bezspornym jest, że Komendant Rejonowy Policji W. wydał wobec skarżącego P. W. rozkaz personalny nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji, w dniu [...] stycznia 2005 r., a nie – co należy szczególnie wyeksponować – w innej dacie i w sprawie tej żaden inny rozkaz, przedmiotowo tożsamy, nie istnieje w obrocie prawnym. Ponadto nie budzi żadnej wątpliwości fakt, że rozkazem tym zwolniono skarżącego ze służby właśnie w dniu [...] stycznia 2005 r., a nie w żadnym innym terminie. Niezależnie od powyższego w aktach sprawy – na co słusznie zwrócił uwagę organ – są załączone takie dokumenty, jak: raport skarżącego z dnia [...] stycznia 2005 r. w sprawie zwolnienia z dniem [...] stycznia 2005 r., zestawienie z dnia [...] stycznia 2005 r. nieprzerwanych okresów służby, karta zwolnienia ze służby z dnia [...] stycznia 2005 r., raport skarżącego z dnia [...] października 2005 r. o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2005 r. oraz postanowienie Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] sierpnia 2006 r. o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. Skoro zatem w niniejszej sprawie nie ma żadnej innej decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji, tzn. o innej dacie i w innym terminie, to w zestawieniu z podanymi wyżej dokumentami oczywistym jest dla Sądu, że sprostowanie dotyczy tej właśnie decyzji i w niczym nie zmienia jej merytorycznego charakteru. Wskazują na to bowiem zasady logiki i doświadczenia życiowego. Zauważyć ponadto należy, że prostowana decyzja zarówno w jej sentencji, jak i w uzasadnieniu, podaje pięciokrotnie (jeden raz w sentencji i cztery razy w uzasadnieniu), prawidłową datę zwolnienia ze służby, a mianowicie w dniu "[...] stycznia 2005 r.", zaś w samym uzasadnieniu trzykrotnie prawidłową datę jej wydania, tj. w dniu "[...] stycznia 2005 r.". Stąd też prostowane daty, w sposób wyraźny i widoczny wskazują na niezamierzone przestawienie przez organ zarówno roku wydania decyzji, jak i zwolnienia skarżącego ze służby. Tym bardziej, że byłoby pozbawione jakiegokolwiek sensu wydanie decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w trybie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji (tekst jedn. z 2002 r. Dz. U. Nr 7, poz. 58 ze zm.), w terminie wcześniejszym, aniżeli wydanie decyzji. Reasumując, sprostowane w zaskarżonym postanowieniu omyłki pisarskie, nie mają charakteru omyłek istotnych i mogły być – zdaniem Sądu – skonwalidowane w trybie art. 113 § 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.