VI SA/Wa 331/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej N. Sp. z o.o. z siedzibą w N. kwotę 3317 (trzy tysiące trzysta siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r., Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 93 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt. 2, 7, 8, art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - dalej utd. (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz lp.: 1.5; 1.8 ust. 1, 2, 3; 10.1 lit. a i b; 10.2 lit. a i b; 10.3 lit. a i b; 10.4 lit. a i b; 11.2 ust. 2 i 4; 11.3.2; 11. ust. 1 i 2 załącznika do ww. ustawy, w związku z przeprowadzoną w siedzibie N. sp. z o.o. kontrolą nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w łącznej wysokości 31 150 złotych ograniczoną do kwoty 30 000 złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły naruszania stwierdzone w trakcie przeprowadzonej kontroli tj.: : ـ wykonywanie przewozu na potrzeby własne pojazdem niezgłoszonym do zaświadczenia; ـ wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne; ـ wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie prowadzenia wymaganej dokumentacji dotyczącej pracy kierowcy; ـ wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawiania kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą; ـ skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego; ـ skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego; ـ przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego; ـ przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego; ـ nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego - wykresówka zapisywana była za długo; ـ nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego - nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych (selektorem); ـ używanie nieprawidłowych lub niewłaściwych wykresówek – okazanie wykresówki brudnej lub uszkodzonej; ـ nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie; ـ okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy. Zdaniem organu, powyższe potwierdza protokół kontroli z dnia 10 października 2006 r. Nr [...]. W odwołaniu od decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r. skarżąca, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie, zarzuciła organowi naruszenie art. 92 ust 2 pkt 2 utd polegające na przekroczeniu sumy kar pieniężnych nałożonych na skarżącą oraz art. 92 ust. 1 utd poprzez obciążenie skarżącej karami pieniężnymi na podstawie aktów wykonawczych w sytuacji, gdy z dyspozycji art. 92 ust. 1 utd wynika, iż możliwe jest jedynie nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy. W treści odwołania skarżąca szczegółowo odniosła się do pojęcia kary administracyjnej oraz wynikającej z art. 92 ust. 2 pkt 2 utd dyspozycji ograniczenia do 30 000 złotych sumy kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli w przedsiębiorstwie. W ocenie skarżącej zredukowanie sumy kar do kwoty ww. powoduje, iż nie wiadomo jakie uchybienia opisane w zaskarżonej decyzji nie zostały usankcjonowane karą pieniężną, a które w dalszym ciągu są przedmiotem uznania zaskarżonej decyzji. Skarżąca podniosła ponadto, iż większość uchybień ujawnionych podczas kontroli nie jest wynikiem świadomego łamania prawa, lecz w znakomitej części niefrasobliwości kierowców wykonujących przewozy na rzecz skarżącej. Podkreśliła ponadto, iż pomimo licznych pouczeń jakie kierowała pod adresem kierowców, nie są oni w stanie prawidłowo i systematycznie wykonywać obowiązków wskazanych w ustawie o transporcie drogowym. Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego – dalej Kpa (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zra.), art. 33 ust. 3 - 7, art. 39a, art. 39j, art. 39k, art. 39l ust. 1 i ust. 3, art. 92 ust. 1 pkt 7 i 8 oraz ust. 2 utd oraz lp. 1.5., lp. 1.8. ust. 1, ust. 2 i ust. 3, lp. 10.1., lp.10.2., lp.10.3., lp. 10.4., lp. 11.2. ust. 2 i ust. 4, lp. 11.3. ust. 2, lp. 11.4. ust. 1 i ust. 2 załącznika do ww. ustawy, art. 5 ustawy z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 235, poz. 1701), art. 6 ust. 1, art. 7, art. 8 rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L102 z 11.04.2006), art. 14 ust. 2, art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L307 z 31.12.1985) w związku z art. 26 rozporządzenia Rady (WE) Nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE LI02 z 11.04.2006) utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego szczegółowo odniósł się do wykazanych w protokole kontroli naruszeń przytaczając na te okoliczności stosowne przepisy prawa oraz opisując konsekwencje wynikające z ich naruszenia. Podniósł ponadto, iż po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie stwierdził, że wyszczególnione w protokole kontroli naruszenia bezwzględnie miały miejsce, co zostało szczegółowo i dokładnie opisane w decyzji organu I instancji. Organ zaakcentował, że w toku postępowania administracyjnego starannie dokonano ustaleń faktycznych i stosownie do tego zastosowano obowiązujące przepisy, czego odzwierciedleniem jest uzasadnienie decyzji organu I instancji, w którym stan faktyczny i prawny został szczegółowo wyartykułowany. Odnosząc się do argumentów skarżącego podniesionych w odwołaniu GITD stwierdził, że nie stanowią one podstawy do zmiany zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podkreślił, iż w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jednoznacznie zostało wskazane, że łączna kwota kar za stwierdzone naruszenia wynosi 31 150 złotych jak również to, że na podstawie art. 92 ust. 2 pkt 2 utd kara została ograniczona do kwoty 30 000 złotych. Zdaniem organu powyższe ograniczenie kary pieniężnej nie powoduje automatycznego odstąpienia od sankcjonowania niektórych stwierdzonych i uzasadnionych w decyzji organu I instancji naruszeń. Odnosząc się do argumentu o rzekomym nałożeniu kar pieniężnych na podstawie przepisów aktów prawnych, które nie znajdują się w dyspozycji art. 92 ust. 1 utd organ szczegółowo opisał zasady stosowania przez państwa członkowskie aktów prawa wspólnotowego. Pismem z dnia 5 stycznia 2008 r. skarżąca spółka działając przez pełnomocnika radcę prawnego P. Ł. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję z dnia [...] listopada 2007 r. wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: ـ art. 7 Kpa w związku z art. 103 § 1 i § 3 Kpa poprzez brak uzasadnienia prawnego oraz faktycznego utrzymania w mocy decyzji organu I instancji; ـ art. 92 ust. 1 utd poprzez nałożenie na skarżącą bez podstawy prawnej kar pieniężnych tzn. obciążenie skarżącej karami pieniężnymi na podstawie przepisów wykonawczych, choć z dyspozycji art. 92 ust. 1 utd możliwe jest jedynie nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy; ـ art. 92a, 93 i 94 utd poprzez ich niezastosowanie i obciążenie skarżącej karami pieniężnymi w sytuacji gdy nie ponosi ona odpowiedzialności za naruszenia przepisów albowiem podmiotem odpowiedzialnym za naruszenia opisane w art. 92a utd jest kierowca. W uzasadnieniu skargi wskazując na naruszenie art. 7 kpa skarżąca podniosła, iż wskazany przepis nakłada na organ obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. W ocenie skarżącej, uzasadnienie zaskarżonej decyzji ogranicza się do cytowania brzmienia przepisów aktów prawnych, natomiast merytoryczne wywody organu w przedmiocie subsumcji wskazanych przepisów do stanu faktycznego zawarte są w jednym zdaniu: "odzwierciedleniem tego jest uzasadnienie decyzji organu I instancji, w którym stan faktyczny i prawny został szczegółowo wyartykułowany". Ponadto, z zaskarżonej decyzji nie wynika, w jaki sposób organ dokonał interpretacji i zastosowania obszernie i szczegółowo cytowanych przez siebie przepisów oraz nie przedstawił własnej oceny stanu faktycznego oraz stanu prawnego zaistniałego w niniejszej sprawie, czym naruszył art. 107 § 1 i 3 kpa. Uzasadniając naruszenie art. 92a, 93 i 94 utd skarżąca podniosła, iż pomiędzy wydaniem decyzji przez organ I instancji a wydaniem zaskarżonej decyzji, nastąpiła zmiana przepisów, mająca istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, a czego nie uwzględnił organ II instancji przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. W ocenie strony szczególną uwagę należy zwrócić na zmianę dyspozycji art. 92a utd a tym samym zmianę sytuacji prawnej skarżącej. Wskazując na treść ust 4 i 5 ww. przepisu skarżąca podniosła, iż opisano w nich sytuację przedsiębiorcy, a nie kierowcy, bowiem "brak wpływu" na powstanie naruszenia, które realnie musi zaistnieć, wyklucza istnienie jakiejkolwiek winy, a ta jest warunkiem każdej odpowiedzialności karnej. Ponadto, w ocenie skarżącej w art. 92a ust. 4 utd ustawodawca nie mógł opisywać zachowania kierowcy, ponieważ zachodziłaby sprzeczność między tym przepisem, który zakłada istnienie naruszenia, a ust. 1, który określa znamiona wykroczeń kierowcy. Idąc dalej skarżąca podniosła, iż w art. 92a ust. 4 utd mówiąc o podmiocie wykonującym przewóz, który nie ma wpływu na powstanie naruszenia, ustawodawca ma na myśli nie kierowcę wykonującego bezpośrednio przewóz, co początkowo się narzuca, ale przedsiębiorcę, którego wpływ na powstanie naruszenia powinien być badany przez organy kontrolne, z punktu widzenia "braku wpływu" na jego powstanie. Zdaniem strony, jeżeli kierowca weźmie na siebie całą odpowiedzialność za naruszenie, np. czasu pracy, to przy braku innych dowodów nie będzie można prowadzić postępowania przeciwko przedsiębiorcy. Realnie odpowiedzialność za powstałe naruszenie będzie ciążyła na kierowcy i sprowadzi się do nałożenia na niego grzywny (art. 92a ust. 1 in fine). Przedsiębiorca będzie wolny od odpowiedzialności. W ocenie skarżącej zmiana przepisów obrazuje, iż zamiarem ustawodawcy nie jest i nie było poddawanie przedsiębiorcy sankcji kary pieniężnej za każdym razem, gdy zostanie stwierdzone jakiekolwiek naruszenie przepisów przez organy kontrolujące. Podkreśliła, iż obecnie przepisy nakładają na organy obowiązek wnikliwej i autonomicznej analizy stanu faktycznego, co powoduje konieczność precyzyjnego badania stanu sprawy, aby prawidłowo i w sposób jednoznaczny określić zakres odpowiedzialności i "wpływu" lub jego "braku" po stronie przedsiębiorcy na zaistniałe zdarzenie. Nie jest w ocenie skarżącej logicznym i zgodnym z doświadczeniem życiowym obciążaniem za każdym razem przedsiębiorcy, za naruszenia przepisów wywołanych przez niefrasobliwych lub "zapominalskich" kierowców oraz pracowników obsługi technicznej. Skarżąca uwypukliła ponadto fakt, iż w zaskarżonej decyzji nie ma choćby jednego zdania stwierdzającego, że skarżąca miała wpływ lub godziła się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego opisanych w art. 92 ust. 1 utd. W dalszej części skargi, spółka powtórzyła argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdził, że w toku prowadzonego postępowania organy obu instancji szczegółowo ustaliły okoliczności sprawy. GITD podkreślił, że organ I instancji w swojej decyzji w sposób szczegółowy uzasadnił w oparciu o jakie dokumenty stwierdził dane naruszenia oraz w jaki sposób naliczył przekroczenia norm czasu pracy kierowców. Ponadto, organ odwoławczy w decyzji utrzymującej w mocy decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, ze względu na wielość naruszeń oraz obszerność uzasadnienia nie powielał stwierdzeń organu I instancji, a jedynie odwołał się do treści pierwotnej decyzji. Taki sposób zapisu uzasadnienia decyzji w ocenie organu nie przesądza o tym, że organ odwoławczy nie dokonał analizy zgromadzonego materiału dowodowego ani kontroli sposobu stwierdzenia powstałych naruszeń. Podejmując polemikę z zarzutami odwołania organ II instancji w sposób obszerny wyjaśnił stronie dlaczego regulacje rozporządzeń Rady (EWG) nr 3820/85 i nr 3821/85 znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie. GITD nadmienił ponadto, że przedstawiona w zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy argumentacja znajduje poparcie w dotychczasowym orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny może uchylić zaskarżony akt (lub stwierdzić jego nieważność) tylko wówczas, jeśli stwierdzi, że akt ten narusza prawo materialne – w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy lub procesowe – w stopniu mogącym mieć wpływ istotny. Należy ponadto podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Kompetencja sądu wyraża się w możliwości zastosowania środków przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności organów administracji publicznej wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W szczególności zasadny jest zarzut naruszenia art. 7, 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez to, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji ogranicza się do przytoczenia treści przepisów aktów prawnych, natomiast merytoryczne wywody organu w przedmiocie subsumcji wskazanych przepisów do stanu faktycznego zawarte są w zdaniu: "Odzwierciedleniem tego jest uzasadnienie decyzji organu I instancji, w którym stan faktyczny i prawny został szczegółowo wyartykułowany. Argumentacja przedstawiona w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego pozostaje aktualna dla potrzeb niniejszej decyzji". Zdaniem Sądu, powyższe stwierdzenie stanowi zaprzeczenie istoty zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego sformułowanej w art. 15 k.p.a. polegającej na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, nie jest możliwe zaaprobowanie stanowiska organu odwoławczego jakie GITD zaprezentował w odpowiedzi na skargę a mianowicie, że "odwołanie się do treści decyzji organu I instancji nastąpiło tylko i wyłącznie ze względu na wielość naruszeń oraz obszerność uzasadnienia", gdyż godziłoby to w konstytucyjną zasadę, że każda ze stron ma prawo zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji (art. 78 Konstytucji RP). Należy podkreślić, że uzasadnienie decyzji jest wadliwe m.in. wówczas, gdy jest pozorne tzn. ogranicza się do powtórzenia podstawy prawnej, czy też występują w nim ogólnikowe sformułowania bez powiązania z konkretnym stanem faktycznym. W rozpatrywanej sprawie, jak wykazano wyżej, z taką sytuacją mamy do czynienia. Lakoniczność i niejasność uzasadnienia organu odwoławczego stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. art. 145 §1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. albowiem stwierdzone uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Niezależnie od powyższego, w ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy naruszył prawo poprzez brak rozpoznania sprawy pod kątem zastosowania przepisu art. 93 ust.7 ustawy o transporcie drogowym, według redakcji wprowadzonej ustawą z dnia 26 kwietnia 2007r. o zmianie ustawy o czasie pracy kierowców oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 99, poz. 661). Zgodnie z tym przepisem, nałożenia kary pieniężnej w drodze decyzji nie stosuje się, jeżeli stwierdzone naruszenie (przepisów utd) nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. W takiej sytuacji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzonej kontroli organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Powyższy przepis wszedł w życie w dniu 20 czerwca 2007r. a więc przed datą wydania decyzji przez organ II instancji. Podkreślenia przy tym wymaga, że przepis art. 3 pkt 4 lit.b wspominanej noweli, która zmieniła m.in. przepisy ustawy o transporcie drogowym nie był objęty przepisami przechodnimi. Zatem w odniesieniu do powołanego art. 93 ust.7 utd ma zastosowanie zasada bezpośredniego jego stosowania przez organ administracji – co w rozpatrywanej sprawie dotyczyło organu odwoławczego, skoro – jak wspomniano wyżej - w dniu wydania decyzji przez ten organ tj. [...] listopada 2007r. powyższy przepis obowiązywał. Zaakcentowania w tym miejscu wymaga, że cytowane uregulowanie jest korzystniejsze dla skarżącej spółki w porównaniu do poprzedniego stanu prawnego, który przyjmował, iż dla przyjęcia odpowiedzialności przedsiębiorcy wystarczający jest sam fakt obiektywnego naruszenia przepisów utd, bez względu na przyczynę, która do tego doprowadziła. Powyższe stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego znajduje wsparcie zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie sądowym. Należy w tym miejscu przywołać uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie W.4/93,OTK w 1993r. , cz.II,s.443 i nast. w którym to orzeczeniu Trybunał stwierdził, że "w razie wątpliwości, stosowanie ustawy nowej tłumaczy się domniemaniem, iż ustawa nowa jest (a przynajmniej powinna być) odzwierciedleniem aktualnych stosunków prawnych, ponadto jest wyrazem woli ustawodawcy, która została powzięta później niż wola ustawodawcy, której wyrazem była ustawa wcześniejsza. Dlatego za przyjęciem przedłużonego działania ustawy dawnej muszą przemawiać szczególne względy mające oparcie w przepisach poddawanych wykładni". Zdaniem Sądu, gdy mamy do czynienia ze zmianą prawa na korzyść obywateli, w oparciu o orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego można sformułować nakaz bezpośredniego stosowania ustawy nowej, w przypadku stosunku prawnego powstałego pod rządami ustawy dawnej i trwającego pod rządami ustawy nowej od momentu wejścia w życie tej ostatniej (v. np. wyrok TK w sprawach K.14/91,OTK w 1992r.,cz.I s.93 i n. , OTK w 1993r. cz.I s.73,74). W niniejszej sprawie podkreślenia również wymaga, że w odwołaniu od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego strona wskazywała na okoliczności zwalniające spółkę, jej zdaniem, od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia. Odwołując się ponownie do zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego zasadnym staje się przywołanie w tym miejscu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 1992r. (sygn. akt II SA 49/92, nie publ.) który wskazał, iż w postępowaniu administracyjnym organ odwoławczy nie może ograniczać się do stanu sprawy z daty wydania decyzji przez organ I instancji, lecz musi uwzględniać stan faktyczny i prawny istniejący w dacie rozpatrywania odwołania. Reasumując: skoro omawiana nowelizacja utd wprowadziła możliwość uwolnienia się przedsiębiorcy prowadzącego działalność w zakresie transportu drogowego od odpowiedzialności, w związku z tym ocena czy w rozpoznawanym przypadku zaistniały przesłanki uzasadniające zastosowanie przepisu art. 93 ust. 7 u.t.d. oraz czy istnieją podstawy do umorzenia postępowania na tej podstawie powinna zostać przeprowadzona przed wydaniem rozstrzygnięcia w II instancji. Brak dokonania przez organ odwoławczy oceny zgromadzonego materiału dowodowego pod kątem zastosowania wyżej wymienionego przepisu art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, stanowi naruszenie przepisów art. 7, 77 § 1 k.p.a w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co także uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. W toku ponownego postępowania organ administracji, stosując się do dyspozycji art. 153 p.p.s.a. uwzględni ocenę prawną i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w niniejszym wyroku.