II OZ 994/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 2 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. M. i J. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 57/08 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody M. z dnia [...], nr [...] w sprawie ze skargi B. M. i J. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], sygn. akt [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek B. M. i J. M. o wstrzymanie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody M. z dnia [...] stwierdzającej nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wykonanie remontu bieżącego budynku zabytkowego – W. [...], na działce nr [...] w W.. Wnosząc o wstrzymanie wykonania powyższych decyzji skarżące wskazały, że dokonanie remontu na podstawie pozwolenia ma charakter czynności zachowawczej i zabezpieczającej oraz służy zachowaniu substancji nieruchomości. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zawarty w skardze złożonej przez skarżącą Spółkę wniosek pozbawiony był uzasadnienia, bowiem nie wskazywał żadnych konkretnych okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sam zaś fakt wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji udzielającej pozwolenia na remont nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniesienie przedmiotowego wniosku. Wobec powyższego na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Sąd postanowił wniosek oddalić. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyły B. M. i J. M., działające poprzez swojego pełnomocnika – adw. K. K.-C.. Skarżące wniosły o uchylenie powyższego rozstrzygnięcia zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez zaniechanie oceny wskazanych we wniosku okoliczności oraz brak pouczenia strony działającej bez pełnomocnika o konieczności oparcia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji na konkretnych okolicznościach wskazujących niebezpieczeństwo powstania wielkiej szkody i nieodwracalnych skutków, w związku z czym również naruszony został art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie może być uwzględnione albowiem nie zawiera uzasadnionych podstaw. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z konstrukcji powyższej normy prawnej wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Należy również zauważyć, iż zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania nie podlega uzupełnieniu w oparciu o przepis art. 49 §1 p.p.s.a. (por. postanowienie z dnia 15 marca 2007 r., sygn. akt II OZ 189/07 – niepubl.). Zarzuty zażalenia nie mogą zgodnie z powyższym podważyć zajętego przez Sąd I instancji stanowiska odnośnie oceny wniosku skarżących o udzielenie ochrony tymczasowej. Trzeba jednocześnie zaznaczyć, iż przedmiotem powyższej ochrony jak się powszechnie przyjmuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Kwestia wstrzymania wykonania decyzji stwierdzających nieważność decyzji wywoływała liczne kontrowersje w orzecznictwie i piśmiennictwie. Niezależnie od powyższego należy wskazać, iż podjęta w sprawie niniejszej zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję Wojewody M. stwierdzającą nieważność decyzji dotyczącej pozwolenia na remontu budynku zabytkowego nie podlega wstrzymaniu wykonania, gdyż nie nadaje się do przymusowego wykonania w drodze egzekucji administracyjnej. Zaskarżona decyzja nie będzie zatem mogła wywołać bezpośrednio skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy także podzielić pogląd Sądu I instancji wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, iż okoliczności, na które powołują się skarżący nie wskazują na jakiekolwiek niebezpieczeństwo powstania następstw w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Podniesione przed wnioskodawczynie kwestie nie wykazują związku z treścią skarżonego postanowienia jednocześnie wskazując kwestie merytoryczne służące uzasadnieniu samej skargi. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił zażalenie oddalić.