IV SA/Wa 230/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.), Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie z dnia [...] czerwca 2007 roku; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) listopada 2007 roku, wydanym na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych ( Dz. U. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. i144 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku T. Sp z o.o. o ponowne rozpoznanie sprawy, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia (...) czerwca 2007 roku odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego o powierzchni sprzedaży do 2000 m2, budynku małej gastronomii wraz z parkingami dla samochodów osobowych, pylonem reklamowym, przyłączem energetycznym, wodociągowym, kanalizacji sanitarnej i deszczowej na działce nr (...) w H. przy ul. (...) oraz zjazdem z drogi krajowej nr (...). Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2004 r. nr 204, poz. 2086 ) zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Włączenie do drogi ruchu drogowego zapewnia zjazd z drogi. Gdy ruch generuje obiekt w którym jest lub ma być prowadzona działalność gospodarcza zjazd taki jest zjazdem publicznym- § 55 ust.1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 43, póz. 430). Nieruchomość objęta uzgadnianą decyzją o warunkach zabudowy ma zapewnione połączenie z drogą krajową nr (...), zakwalifikowaną zarządzeniem nr (...) Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia (...) grudnia 2000 roku w sprawie ustalenia klas dróg krajowych do dróg głównych-droga klasy G, za pomocą wspólnego bezpośredniego zjazdu indywidualnego usytuowanego na granicy tej działki z działką nr (...). Z uwagi na przeznaczenie planowanego obiektu istniejący zjazd musiałby ulec przebudowie na zjazd publiczny i zostać dostosowany do parametrów technicznych określonych przez zarząd drogi krajowej. Organ dodał, iż względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach krajowych klasy G przemawiają za tym, by lokalizowanie zjazdów miało miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia jakiegokolwiek innego dojazdu. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. Sp z o.o, zwana dalej skarżącą, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego do postanowienia z dnia (...) czerwca 2007 roku oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Podniosła zarzut naruszenia prawa materialnego tj. § 9 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez przyjęcie, iż z przepisu tego wynika nakaz sytuowania zjazdu wyłącznie na dwóch sąsiadujących działkach a także zarzut naruszenia prawa procesowego tj. art. 107 § 3 kpa i art. 7 w zw. z art.77 kpa poprzez niepodjęcie wszystkich działań niezbędnych dla wyjaśnienia sprawy i pominięcie w postanowieniu uzasadnienia prawnego i faktycznego w szczególności poprzez niewyjaśnienie stronie dlaczego wjazd z drogi krajowej musi przebiegać częściowo przez działkę sąsiednią. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała m.in., iż określenie w postanowieniu miejsca lokalizacji zjazdu stanowi niedopuszczalne ograniczenie prawa własności i zakresu korzystania z nieruchomości. Organy nie są konsekwentne o określaniu odległości między zjazdami a jedyny problem dotyczy przesunięcia projektowanego zjazdu tak, by znajdował się w całości na działce inwestora. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie podnosząc te same argumenty, co w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona i prowadzi do uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia z dnia (...) czerwca 2007 roku, aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze. Sąd, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153 poz.1270 ) , zwanej dalej p.p.s.a., nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Na wstępie podnieść należy, iż zgodnie z art. 60 ust. I ustawy 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) zwaną dalej ustawą, decyzję o warunkach zabudowy wydaje (z zastrzeżeniem wyjątków nie dotyczących niniejszej sprawy) wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53. ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Wspomniane uzgodnienie w myśl art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy wymagane jest od właściwego zarządcy drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Uzgodnienia dokonuje się w trybie art. 106 kpa. Przywołany wyżej przepis art. 60 ust. 1 ustawy wykorzystuje znaną w prawie administracyjnym instytucję współdziałania organów administracji publicznej w toku załatwiania sprawy. W świetle art. 106 kpa współdziałanie to może następować w różnych formach: opinii, uzgodnienia. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że uzgodnienie, w przeciwieństwie do opinii, jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ decydujący w postępowaniu głównym. Treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może przesądzić o treści decyzji, która wydawana jest po uzgodnieniu przez organ decydujący ( por. uchwała NSA z dnia 15 stycznia 1999r. sygn. OPK 14/98 / ONSA 3/199, póz. 80). Zakres uzgodnienia, którego dokonuje organ uzgadniający obejmuje treść decyzji, jaką ma wydać organ prowadzący postępowanie główne uruchomione wnioskiem strony. Zatem organ uzgadniający nie ma wpływu na sposób prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji, ocenia jedynie jej projekt. Organ decydujący uwzględnia stanowisko organu uzgadniającego, wprowadzając zmiany w sporządzonym projekcie decyzji albo w razie odmowy uzgodnienia projektu decyzji wydaje decyzję odmawiającą załatwienia sprawy. Wszczęcie postępowania uzgodnieniowego następuje na wniosek organu wydającego decyzję, który występując o dokonanie uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem inwestora przekazuje projekt decyzji o warunkach, sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów (art. 60 ust. 4 ustawy). Przedkładany do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy powinien zawierać załączniki, stanowiące jej integralną część. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy podnieść należy, iż w aktach sprawy znajduje się wniosek inwestora z dnia (...) kwietnia 2007 roku o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Zauważyć należy, iż we wniosku tym inwestor nie tylko nie wskazał miejsca planowanego wjazdu, ale nawet nie określił liczby planowanych wjazdów albowiem z treści wniosku wynika, iż ma być ich więcej niż jeden. W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż podstawą rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest opis inwestycji zawarty we wniosku. A zatem w przypadku niejasności organ winien wezwać wnioskodawcę i wyjaśnić ile inwestor planuje zjazdów i w którym miejscu mają być one zlokalizowane. Zwracając się do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad o uzgodnienie projektu decyzji, Burmistrz Miasta H., opisując planowaną inwestycję wskazał na dwa zjazdy z ulicy (...) i również postanowienie z dnia (...) czerwca 2007 roku odmawiające uzgodnienia projektu decyzji określa liczbę zjazdów na dwa. Tymczasem w projekcie decyzji ustalającej warunki zabudowy przesłanej do uzgodnienia, w punkcie szóstym litera f- obsługa komunikacyjna, mowa jest o zjeździe z drogi krajowej. W takiej sytuacji stwierdzić należy, iż w rozpatrywanej sprawie projekt decyzji nie odpowiada treści wniosku inwestora i w konsekwencji został zmieniony przedmiot uzgodnienia. Dokonanie uzgodnienia prowadzi do wniosku, że organ uzgadniający w toku prowadzonego postępowania nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a tym samym dopuścił się naruszenia przepisów procesowym, a zwłaszcza art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to zaś obliguje Sąd do uchylenia obu rozstrzygnięć podjętych przez organ uzgadniający. W związku z koniecznością ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie Sąd nie odniósł się do sformułowanych w skardze zarzutów uznając, iż zajmowanie stanowiska odnośnie trafności rozstrzygnięcia zawartego w uchylonych postanowieniach jest przedwczesne. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ rozważy wskazane wyżej okoliczności. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ) zwanej dalej p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd postanowił stosownie do art. 200 p.p.s.a.