II GSK 79/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Cysek Sędziowie NSA Stanisław Gronowski (spr.) Joanna Kabat-Rembelska Protokolant Kamil Lissowski po rozpoznaniu w dniu 6 października 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 12 listopada 2008 r. sygn. akt III SA/Łd 55/08 w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę kasacyjną Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 4 czerwca 2008 r. sygn. akt III SA/Łd 55/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. oddalił skargę W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] listopada 2007 r. znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia z dniem 30 września 2007 r. zezwoleń udzielonych skarżącemu nr: [...], [...], [...] wydanych przez Prezydenta Miasta Ł. w dniu [...] marca 2006 r. na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa, powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) i powyżej 18% alkoholu w sklepie ogólnospożywczym przy ul. [...] w Ł. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji uwzględnił następujący stan sprawy. Decyzją z dnia [...] października 2007 r. Prezydent Miasta Ł. stwierdził wygaśnięcie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych udzielonych W.K., z uwagi na nieuiszczenie trzeciej raty opłaty za ww. zezwolenia, w terminie przewidzianym ustawą. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji podniósł, iż W. K. nie dokonał w terminie, to jest do dnia 30 września 2007 r., wpłaty trzeciej raty opłaty za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w 2007 r. i powołując się na treść art. 18 ust. 12 pkt. 5 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn. Dz.U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.), dalej ustawa z dnia 26 października 1982 r. lub ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wskazał, iż zaszła wobec tego jedna z przyczyn wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Odwołując się od powyższej decyzji skarżący zarzucił, iż została ona wydana z rażącym naruszeniem art. 57 § 4 kodeksu postępowania administracyjnego. W. K. podniósł, iż zgodnie z powyższym uregulowaniem w przypadku, gdy koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, to za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy dzień powszedni. Zaznaczył też, iż 30 września 2007 r. przypadał w niedzielę, a więc w dzień ustawowo wolny od pracy. Zatem w jego ocenie, ostatnim dniem terminu był najbliższy dzień powszedni, to jest poniedziałek 1 października 2007 r. W tym też dniu strona dokonała wpłaty trzeciej raty opłaty za wymienione wyżej zezwolenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując w uzasadnieniu, iż zgodnie z treścią art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473) zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży, wygasa między innymi w przypadku: niezłożenia oświadczenia o wartości sprzedaży napojów alkoholowych w roku poprzednim oraz niedokonania opłaty w wysokości określonej w art. 111 ust. 2 i 5 w terminach, o których mowa w art. 111 ust. 7. Stosownie do art. 111 ust. 7 powołanej ustawy, opłata za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych wnoszona jest na rachunek gminy w każdym roku kalendarzowym objętym zezwoleniem, w trzech ratach w terminach do 31 stycznia, 31 maja, 30 września danego roku kalendarzowego. Niedokonanie wymaganej wpłaty w zakreślonym terminie skutkuje wygaśnięciem zezwolenia z dniem upływu tego terminu. W ocenie Kolegium terminy określone w art. 111 ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi są terminami prawa materialnego i mogłyby zostać przywrócone jedynie w przypadku, gdyby wymieniona ustawa przewidywała możliwość jego przywrócenie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. W. K. zarzucił naruszenie przepisu art. 57 § 4 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż do wniesienia opłaty za korzystania z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniesioną skargę strona powtórzyła argumentację przedstawioną w uzasadnieniu odwołania od decyzji organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2008 r., sygn. akt III SA/Łd 55/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. oddalając skargę W. K., podzielił stanowisko organu, iż nieuiszczenie w ustawowym terminie opłat za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, stosownie do art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, skutkuje wygaśnięciem zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Oznacza to, że organy administracji publicznej wydały w rozpoznawanej sprawie decyzję deklaratoryjną, stwierdzającą wygaśnięcie z mocy samego prawa z dniem 30 września 2007 r. zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych udzielonych W. K. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 57 ust. 4 k.p.a. Sąd I instancji wskazał, iż powołany przepis dotyczy terminów prawa procesowego. Terminy te oznaczają okresy przewidziane do dokonania określonej czynności procesowej przez podmioty postępowania. Natomiast terminem materialnym jest okres, w którym nastąpić może ukształtowanie praw lub obowiązków jednostki w ramach administracyjnoprawnego stosunku materialnego. Sąd I instancji powołując się na doktrynę wskazał, iż zakwalifikowanie określonego terminu do terminu materialnego lub terminu procesowego powinno być oparte na kryterium zamieszczenia normy prawnej, wyznaczającej termin w ustawie materialnej lub procesowej. W ocenie Sądu I instancji terminy, o których jest mowa w art. 111 ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi są terminami prawa materialnego, zatem ich ewentualne przywrócenie lub przedłużenie musi być przewidziane w ustawie. Przepis art. 18 ust. 2 powołanej ustawy reguluje sytuacje powodujące wygaśnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Sytuacje te mają charakter zdarzeń występujących w określonym czasie. W świetle uzasadnienia nieuiszczenie przez W. K. do dnia [...] września 2007 r. wymaganej raty za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych spowodowało uchybienie terminowi określonemu w art. 111 ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Wystąpiło więc zdarzenie określone w art. 18 ust. 12 pkt. 5 powołanej ustawy, które skutkowało wygaśnięciem zezwolenia z dniem upływu zakreślonego terminu. Sąd zauważył nadto, iż terminy prawa materialnego mogą być przedłużone lub przywrócone tylko w sytuacji, gdy przewiduje to konkretna ustawa, jednakże ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie przewiduje możliwości prolongaty terminów z art. 111 ust. 7. Niedochowanie tych terminów powoduje zatem wygaśnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Przy czym bez znaczenia pozostaje fakt, czy opóźnienie było zawinione, jak również jakie były przyczyny uchybienia terminu. Sąd wskazał także, iż decyzja organu I instancji, utrzymana w mocy przez organ odwoławczy jest decyzją deklaratoryjną, to znaczy decyzją potwierdzającą fakt wygaśnięcia przedmiotowych zezwoleń z mocy samego prawa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący domagając się jego uchylenia i uwzględnienia skargi, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Ł. do ponownego rozpoznania oraz orzeczenia o kosztach zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W oparciu o art. 173 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie prawa materialnego - (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) poprzez błędną wykładnię pozostającą w bezpośrednim związku z wynikiem sprawy w postaci uchybienia: a) art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2005 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 18 ust. 12 pkt 5 w związku z art. 111 ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi; 2) naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) przez obrazę: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w związku z art. 111 ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przepisów przez organ administracyjny; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 7, 10, 77 § 1, art. 80, 81, 107 § 3 k.p.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przepisów prawa przez organ administracyjny. Naruszenie to polega na zaniechaniu wyjaśnienia w sposób prawidłowy ze wskazaniem podstawy prawnej kwestii podstawowej dla prawa materialnego, tj. chwili zaspokojenia wierzyciela długu publicznego gdy termin zapłaty przypada w niedzielę, a obywatel dłużnik płaci tę opłatę w poniedziałek, tj. w pierwszy możliwy dzień roboczy. Zdaniem strony skarżącej opłata wniesiona w poniedziałek (jak to uczyniono w sprawie) jest skuteczna. Do argumentacji strony w tym zakresie, podnoszonej w piśmie procesowym z dnia 5 sierpnia 2008 r. Sąd I instancji się nie odniósł. Fakt zapłaty w poniedziałek, tj. w pierwszy dzień roboczy po niedzieli 30 września 2007 r., jest bezsporny. Kwestia prawna do rozstrzygnięcia jest natomiast taka, czy można uznać za skutecznie wniesioną opłatę w pierwszy dzień roboczy po dniu wolnym od pracy niedzieli (30 września 2007 r.), w którym nie działa poczta i opłata nie mogła być wniesiona w zgodzie z interesem Gminy Ł. (wierzyciela) i obywatela (skarżącego). W prawie materialnym administracyjnym sensu largo poza materialną częścią Ordynacji podatkowej brak jest części ogólnej prawa administracyjnego. Na skutek tego pozostają luki w prawie, które sąd administracyjny winien usuwać i wypełniać. Luka w prawie w konkretnym przypadku polega na tym, że nie ma przepisu określającego, z jaką chwilą i w jaki sposób wierzyciel długu publicznego jest zaspokojony - z datą dokonania przekazu, czy z datą "otrzymania jej" przez wierzyciela. Nadto nie jest określone w prawie jak należy liczyć termin materialnoprawny, gdy termin zapłaty przypada w dzień wolny od pracy (w niedzielę). W ocenie strony skarżącej Sąd I instancji nie rozpoznał istoty sprawy, a dokonał wykładni prawa w sposób niekorzystny dla obywatela i z pominięciem faktu, że 30 września 2007 r. to była niedziela i ogólnie dostępne środki zapłaty w tym bank, poczta i kasa wierzyciela nie były czynne i dostępne dla skarżącego; "e)" art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie (oddalenie skargi) zamiast art. 145 § 1 tej ustawy; "i)" art. 135 p.p.s.a. poprzez brak uchylenia decyzji SKO "w sprawie SKO.[...]", a tym samym niezastosowanie normy prawnej nakazującej sądowi administracyjnemu zastosowanie wszystkich materialnych środków prawnych, mimo że było to niezbędne do jej końcowego załatwienia zgodnie z prawem. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano w szczególności, że błędna jest taka wykładnia art. 18 ust. 12 pkt 5 w związku z art. 111 ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, która uznaje za niewniesienie opłaty w terminie uiszczenie jej w poniedziałek, tj. następny dzień po dniu 30 września 2007 r., który to dzień wypadał w niedzielę to jest dzień ustawowo wolny od pracy, i w którym to dniu nie pracowała ani poczta, ani bank, ani też nie działała kasa wierzyciela. Wykładnia prawna w sprawie winna uwzględniać, "choćby per analogiam", zasady obowiązujące w prawie publicznym, np. w prawie podatkowym "ale nie sięgać wprost po instytucje prawa cywilnego". Chodzi tu o stosowanie przez wszystkie organy orzekające w sprawie, choć żaden z nich tego wprost nie przyznał i nie wyraził, art. 454 § 1 zd. II kodeksu cywilnego przez przyjęcie zasady długu pieniężnego jako oddawczego, co m.in. implikuje chwilę zaspokojenia wierzyciela. Żaden z organów orzekających, w tym WSA, nie przeanalizował kwestii liczenia terminów w prawie administracyjnym "w takiej sytuacji". Nie bez znaczenia jest też aspekt celowościowy i funkcjonalny analizowanych przepisów. Ustawodawca w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ani w żadnej ustawie z zakresu prawa administracyjnego sensu stricto nie określił, jak liczyć termin, gdy jego koniec przypada w niedzielę. Wobec tej luki należy ją wypełnić racjonalnie. Skoro interes wierzyciela został zaspokojony pierwszym możliwym dniu po "30 września 2007 r." (niedziela) to względy wykładni funkcjonalnej i celowościowej a także zasady prawa administracyjnego nakazują uznać skuteczność zapłaty raty pierwszego dnia po niedzieli. W kwestii naruszenia przepisów postępowania zarzucono WSA, że uchylił się od analizy zagadnienia prawnego i nie rozpoznał istoty sprawy. W tym zakresie postawiono zarzut braku wskazania przez Sąd I instancji podstawy prawnej i sposobu, w jaki zastosował prawo w zakresie obliczania terminu, analizy prawnej tego, że 30 września 2007 r. przypadał w niedzielę oraz jakie przepisy in concreto w tym zakresie. W ocenie strony skarżącej uzasadnienie wyroku w zakresie wyjaśnienia podstawy prawnej nie nadaje się do kontroli kasacyjnej z uwagi na brak analizy prawnej zagadnienia sposobu liczenia i dotrzymania terminu prawa materialnego, gdy jego ostatni dzień przypada na niedzielę, a więc dzień ustawowo wolny od pracy, w którym nie działają urzędy, banki i poczta. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (a więc nie w całokształcie sprawy i wszystkich łączących się z nią zagadnień), bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a. nie występowała. Istotne dla wyniku postępowania kasacyjnego było zatem ustosunkowanie się do zarzutów zgłoszonych przez skargę kasacyjną. Prawidłowo sformułowany zarzut skargi kasacyjnej wskazywać, winien jaki to konkretny (precyzyjnie oznaczony) przepis prawa został zdaniem wnoszącego omawiany środek zaskarżenia naruszony, podawać (uzasadniać) na czym naruszenie wskazanego przepisu polegało oraz - gdy chodzi o przepisy postępowania - wyjaśniać, dlaczego podnoszone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaznaczyć przy tym wypada, że nie jest rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego stawianie hipotez co do intencji wnoszącego skargę kasacyjną i wychodzenie ponad to, co wynika z brzmienia tego środka zaskarżenia (odrębnego skonstruowania w nim zarzutów). W przedmiotowej skardze kasacyjnej zgłoszono w stosunku do zaskarżonego wyroku zarzuty w nawiązaniu do obydwu podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. Zagadnieniem kluczowym na gruncie przedmiotowej sprawy jest kwestia legalności dokonanego w postępowaniu administracyjnym, a zaakceptowanego zaskarżonym wyrokiem stwierdzenia wygaśnięcia udzielonych skarżącemu zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych - wobec braku dokonania przez niego wpłaty trzeciej raty opłaty za korzystanie z tych zezwoleń w 2007 r. w terminie do dnia 30 września 2007 r. Fakt braku dokonania przez skarżącego wpłaty trzeciej raty opłaty za korzystanie z omawianych zezwoleń w 2007 r. w terminie do dnia 30 września 2007 r. jest w sprawie bezsporny. Strona wnosząca skargę kasacyjną utrzymywała jednak, iż wobec tego, że dzień 30 września 2007 r. przypadał w niedzielę to mogła ona dokonać wpłaty trzeciej raty za korzystanie z konkretnych zezwoleń także w dniu 1 października 2007 r. (poniedziałek) jako najbliższym dniu roboczym po dniu 30 września 2007 r. (niedzieli) i czyniąc tak spowodowała brak podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia udzielonych mu zezwoleń. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko prezentowane w skardze kasacyjnej nie jest trafne i nie podważa wyroku Sądu I instancji. Podkreślić bowiem trzeba, iż w myśl art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy z dnia 26 października 1982 r. skutek w postaci wygaśnięcia konkretnego typu zezwoleń jest przewidzianą wprost przez prawo - bezwarunkową i bezwzględną konsekwencją niedotrzymania terminów dokonywania opłaty za korzystanie z omawianych zezwoleń (ich raty), określonych w art. 111 ust. 7 powołanej ustawy w sposób ścisły i jednoznaczny - bo poprzez kalendarzowe oznaczenie daty ich upływu i przy braku wskazania przez ustawodawcę jakichkolwiek odstępstw w tym zakresie - w szczególności związanych z sytuacją "przypadania" końca terminu w dzień wolny od pracy (jakim jest także niedziela). Art. 111 ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie przewiduje możliwości wydłużenia wyznaczonych w nim kalendarzowo terminów, gdy ich koniec przypada w dzień wolny od pracy (w szczególności w niedziele). Przeszkodą do wydania deklaratoryjnej decyzji stwierdzającej wygaśnięcie określonego typu zezwoleń z powodu ich opłacenia po upływie terminów wskazanych w art. 111 ust. 7 powołanej ustawy mogłoby być tylko wykazanie, że w porządku prawnym istnieją inne unormowania ustawowe korygujące - omawianą już - jednoznaczną (clara non sunt interpretanda) wymowę unormowań zawartych w art. 18 ust. 12 pkt 5 i art. 111 ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna istnienia takich - obowiązujących na tle rozpatrywanej problematyki - unormowań nie wykazała, postulując jedynie - przy okazji podniesienia, że dzień 30 września 2007 r. przypadał w niedziele i stwierdzenia, że w tej sytuacji dopuszczalne jest uiszczanie opłaty za konkretne zezwolenia w poniedziałek (1 października 2007 r.) jako najbliższy dzień roboczy - uwzględnianie per analogiam "zasad obowiązujących w prawie podatkowym", nie określając o jakie konkretnie unormowania chodziło. Pomijając nawet, iż już sam brak - niezbędnego w wywodach skargi kasacyjnej - skonkretyzowania przepisów prawa jest już okolicznością dyskwalifikującą, podnieść wypada, iż zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w prawie publicznym stosowanie analogii jest co do zasady wyłączone i nie może być podstawą do korygowania, czy też uzupełniania treści jasnych i jednoznacznych przepisów (por. T. Stawecki, P. Winczorek, Wstęp do prawoznawstwa, wyd. IV, str. 180). Biorąc pod uwagę, że stronę skarżącą w niniejszej sprawie wiązał stosunek administracyjnoprawny wynikający z prawa publicznego skarga kasacyjna bez uzasadnienia wprowadzała do rozważań wątki nawiązujące do konstrukcji stricte cywilistycznych (np. w zakresie charakteru długu). W celu rozpoznania konkretnej sprawy poprzestać należało na analizie przepisów prawa administracyjnego bezpośrednio regulujących podstawę prawną do wydania zaskarżonej decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w świetle przedstawionych już wywodów nie znalazł potwierdzenia zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 18 ust. 12 pkt 5 w związku z art. 111 ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez ich błędną wykładnię. Przedstawiona w dotychczasowych wywodach wymowa art. 18 ust. 12 pkt 5 i art. 111 ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi miała w istocie zasadnicze znaczenie dla ustalenia wyniku sprawy. Limitowała ona w szczególności brak podstaw do podzielenia zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. W zakresie zarzutu naruszenia art. 1 § 1 p.u.s.a. nie przedstawiono żadnej argumentacji. Zamierzonego skutku nie mógł też odnieść zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. zgłoszony w powiązaniu z art. 7, 10, 77 § 1, 80, 81 i 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu tego zarzutu zaniechano wskazania - w relacji do poszczególnych przepisów k.p.a., na czym polegało ich naruszenie przez rozstrzygające w sprawie organy, którego nie dostrzegł Sąd I instancji. Rozważania zawarte w uzasadnieniu tego zarzutu nawiązują zresztą do problematyki prawa materialnego, a w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny zajął już stanowisko. Tytułem uzupełnienia dodać tylko można, że uwagi skargi kasacyjnej o tym, że w niedzielę 30 września 2007 r. "ogólnie dostępne środki zapłaty w tym banki, poczta, kasa wierzyciela nie były czynne i dostępne dla skarżącego" budzą zastrzeżenia, gdy chodzi o funkcjonowanie poczty. Wywody skargi kasacyjnej pomijają fakt, który należy zaliczyć do kategorii powszechnie znanych, tj. funkcjonowanie dyżurnych placówek pocztowych - w miastach tej rangi co Ł., także w niedzielę. Oddalając skargę Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 151 p.p.s.a. Wyniku sprawy nie mogło zmienić zgłoszenie przez skargę kasacyjną zarzutu naruszenia art. 135 p.p.s.a., na który powołano się bez uwzględnienia w sposób pełny jego treści. Podkreślić wypada zwłaszcza, że art. 135 p.p.s.a. wchodzi w rachubę, gdy są podstawy do uwzględnienia skargi i wtedy umożliwia on wyeliminowanie aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji trafnie jednak oddalił skargę. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji, z mocy art. 184 p.p.s.a.