II OZ 766/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. C. i E. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 211/08 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. C. i E. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nakazu opróżnienia i wyłączenia z użytkowania budynku mieszkalnego postanawia: oddalić zażalenie Decyzją z dnia z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] w przedmiocie skierowanego do A. C. oraz E. M. nakazu opróżnienia i wyłączenia z użytkowania w całości w trybie natychmiastowym stanowiącego ich własność budynku mieszkalnego zlokalizowanego na nieruchomości położonej w C. przy ul. [...] oraz obowiązku wykonania w terminie do dnia [...] czerwca 2008 r. czynności umieszczenia na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz o zakazie jego użytkowania i dostępu do obiektu przez osoby postronne, jak też wykonania doraźnych zabezpieczeń obiektu, w tym w szczególności elementów konstrukcji narażonych na zawalenie oraz usunięcie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia w sposób określony w ekspertyzie technicznej. Na powyższą decyzję w dniu 22 lutego 2008 r. A. C. oraz E. M. złożyły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W przedmiocie podstaw złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania, skarżące odwołały się do zarzutów skargi, Postanowieniem z dnia 30 maja 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W świetle okoliczności przytoczonych we wniosku, zdaniem Sądu, nie zachodzą wymienione w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) przesłanki uzasadniające konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała, że obowiązek wykonania decyzji mógłby spowodować niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek skarżących dla uznania jego zasadności powinien zostać poparty stosowną argumentacją, w tym w szczególności dowodzącą istnienie braku zagrożeń dla ludzi i mienia, a w przypadku zagrożeń o charakterze majątkowym, również odpowiednią dokumentacją dotyczącą sytuacji finansowej lub majątkowej skarżących. Sąd podkreślił, iż na tym etapie sprawy, nie bada zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Na powyższe postanowienie A. C. i E. M. złożyły zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 oraz art. 141 § 4 i 166 p.p.s.a. Jak podniesiono w uzasadnieniu zażalenia Sąd wydaje postanowienie na podstawie akt sprawy. W chwili orzekania Sąd dysponował odpowiednią dokumentacją dotyczącą sytuacji finansowej lub majątkowej skarżących. Nie bez wpływu na ocenę zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji ma również długotrwałe toczące się postępowanie cywilne w sprawie o odszkodowanie, które w przypadku korzystnego dla skarżących rozstrzygnięcia umożliwiłoby skarżącym dokonanie remontu budynku. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż na podstawie zgromadzonych dowodów w aktach sprawy, zostało wykazane niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody związane z trudną sytuacją majątkową i życiową skarżących. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zasadnie zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 maja 2008 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż jak wynika z treści skargi, w którym został zawarty przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, nie został on uzasadniony. W szczególności skarżące nie wykazały, iż wykonanie decyzji mogłoby narazić je na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trafnie przy tym Sąd I instancji zauważył, iż wniosek skarżących dla uznania jego zasadności powinien zostać poparty stosowną argumentacją, w tym w szczególności dowodzącą istnienie braku zagrożeń dla ludzi i mienia, a w przypadku zagrożeń o charakterze majątkowym, również odpowiednią dokumentacją dotyczącą sytuacji finansowej lub majątkowej skarżących. Skoro wniosek skarżących tego rodzaju informacji i argumentów nie zawierał nie mógł on zostać merytorycznie rozpoznany. W takiej sytuacji Sąd mógł jedynie odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Odnosząc się do argumentu podniesionego w zażaleniu należy wskazać, iż Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. Jak bowiem wyżej stwierdzono to na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zgodzić się również należy z Sądem I instancji, iż na tym etapie sprawy Sąd nie bada argumentów podniesionych w skardze a odnoszących się do legalności zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.