II SA/Rz 936/07

Dnia 8 kwietnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2008 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. O. i B. O. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 roku, nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zamurowania otworów okiennych - postanawia – odrzucić skargę A. O. Zarządzeniem z dnia 17 grudnia 2007 roku Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, na podstawie art. 220 § 1 i 3 w związku z art. 214 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) dalej jako P.p.s.a. wezwał A. i B. O. do solidarnego uiszczenia wpisu od wniesionej przez nich skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 roku, nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zamurowania otworów okiennych, w kwocie 500 złotych. Do wezwania dołączono informację, iż procesową konsekwencją jego niewykonania w terminie 7 dni od dnia doręczenia będzie odrzucenie skargi. Zarządzenie doręczono skarżącym ze skutkiem prawnym w dniu 24 grudnia 2007 roku – k. 10 akt sądowych. W terminie otwartym do uiszczenia wpisu – 29 grudnia 2007 roku - skarżący B. O. złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2008 roku referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w żądanym zakresie. Od wskazanego postanowienia nie wniesiono sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2007 roku, nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2005 roku, Nr [...] zobowiązującą A. i B. O. do zamurowania materiałem ściennym niepalnym trzech otworów okiennych znajdujących się na ścianie wschodniej budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr 961 w miejscowości R. W., gmina Ś. Wskazany obowiązek nałożono na A. i B. O. wspólnie, ponieważ nieruchomość na której położony jest ww. budynek stanowi ich współwłasność łączną – k. 6 akt administracyjnych organu I instancji. Oznacza to, iż obowiązek wynikający z zaskarżonej decyzji, po pierwsze - jest dla nich wspólny, a po drugie - oparty jest na tej samej podstawie faktycznej i prawnej. Zakwestionowanie powołanej na wstępie decyzji przez A. i B. O., przy uwzględnieniu wskazanych powyżej okoliczności, będzie miało swoje konsekwencje procesowe w zakresie obowiązku opłacenia skargi. Otóż, zgodnie z treścią art. 214 § 2 zdanie pierwsze, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) dalej jako P.p.s.a., pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. Obowiązek uiszczenia wpisu ciąży zatem na obojgu skarżących solidarnie – por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. akt II OZ 612/2006, publ. Lex Polonica Maxima CD, nr 418115. Uiszczenie wpisu przez jednego ze skarżących zwalnia pozostałych. Analogiczna zasada nie działa jednak w sytuacji, gdy jeden ze skarżących zostanie zwolniony z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w ramach przyznanego mu prawa pomocy. Przyznanie jednemu ze skarżących solidarnie zobowiązanych do uiszczenia wpisu od skargi prawa pomocy i zwolnienie go od kosztów sądowych, nie odnosi skutku w stosunku do pozostałych skarżących, którym pomocy takiej nie przyznano. Uzasadnienia dla takiej konkluzji należy upatrywać w charakterze zobowiązania solidarnego oraz w przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. 1964 r., Nr 43, poz. 296 ze zmian. dalej jako K.C.), które ten rodzaj zobowiązań regulują. Możliwość stosowania zasad odpowiedzialności za zobowiązania solidarne w stosunku do zobowiązań publicznoprawnych, a więc i w tym kosztów sądowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie jest wykluczona. Ustawodawca nierzadko posługuje się tą konstrukcją uznając, iż brak jest wskazań do tworzenia odrębnych reguł w stosunku do zobowiązań publicznoprawnych – zob. chociażby Rozdział 13 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.) zatytułowany "odpowiedzialność solidarna". Przyjąć zatem należy, iż rozpatrując konkretny przypadek zobowiązania publicznoprawnego, za które odpowiedzialność ma charakter solidarny, uprawnione jest sięganie do odpowiednich przepisów K. C. celem ustalenia reguł, jakimi ten rodzaj odpowiedzialności się rządzi. Uwzględniając ten fakt należy stwierdzić, iż przedstawiona wcześniej teza znajduje oparcie w treści art. 373 K.C., zgodnie z którą zwolnienie z długu lub zrzeczenie się solidarności przez wierzyciela względem jednego z dłużników solidarnych nie ma skutku względem współdłużników. Odpowiednie stosowanie powołanego przepisu, a więc takie, które uwzględnia charakter stron oraz specyfikę zobowiązania do uiszczenia kosztów sądowych, jak również tryb zwalania z obowiązku jego wykonania, pozwala zasadnie twierdzić, iż zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych ma skutek wyłącznie wobec tego ze skarżących solidarnie zobowiązanych do ich ponoszenia, który we właściwym trybie procesowym zwolnienie to uzyskał. Mając na uwadze całość powyższego Sąd stwierdza, iż skarga A. O. podlega odrzuceniu. Skarżąca mimo pouczenia o konsekwencjach nie uiściła wpisu w zakreślonym terminie. Zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie uiszczono wpisu. Trzeba przy tym zaznaczyć, iż odrzucenie skargi A. O. będzie miało ten skutek, że spowoduje zmianę jej statusu procesowego. A. O. nie będzie już skarżącą lecz uczestnikiem postępowania, a więc zgodnie z art. 33 § 1 P.p.s.a. osobą, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, nie wniosła skargi, a wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego. Odrzucenie skargi A. O. nie wpłynie natomiast na skuteczność skargi B. O. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.