II SA/Wa 14/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędzia WSA - Anna Mierzejewska, Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.), , Protokolant - Anna Siwonia, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu oddala skargę Komendant Policji w P. decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nr [...], działając na podstawie § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu przez policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1468), po rozpatrzeniu wniosku J. S. z dnia [..] kwietnia 2006 r., przyznał wymienionemu pomoc finansową w kwocie [...] zł, która będzie wypłacona jednorazowo do dnia [...] listopada 2006 r. Uzasadniając swoje stanowisko podał, że skarżący pełni służbę w Szkole Policji w P. od dnia [...] sierpnia 1996 r. i z tym dniem został mianowany na funkcjonariusza Policji w służbie stałej. Ponadto wymieniony przedstawił akt notarialny [...] oraz decyzję Dyrektora WAM z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...], a w dniu [...] kwietnia 2006 r. posiadał uprawnienia do 3 norm zaludnienia (wnioskodawca, jego żona [...] oraz syn [...]), przy czym wysokość należnej kwoty na jedną normę zaludnienia wynosi [...] zł. Po wszczęciu postanowieniem z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...], działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 157 § 2 k.p.a., stwierdził nieważność decyzji Komendanta Policji w P. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...]. W uzasadnieniu – powołując się na opisany już powyżej stan faktyczny – podał, że na podstawie wskazanego już wyżej aktu notarialnego, skarżący nabył lokal mieszkalny [...] w P., przy czym wcześniej, bo na mocy przytoczonej decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...], lokal ten został mu przydzielony jako służbowy. Stosownie zaś do treści art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, skarżącemu nie przysługuje prawo do pomocy finansowej, ponieważ przydzielono mu już, zgodnie z normami zaludnienia, lokal mieszkalny. Ponadto analiza wyżej wymienionego przepisu z art. 95 ustawy wskazuje, że otrzymanie jednego ze świadczeń, eliminuje uprawnienia do drugiego. Reasumując, skarżący nie spełnia przesłanek do pomocy finansowej udzielanej w trybie art. 94 ust. 1 ustawy, bowiem posiadał on już lokal przydzielony na podstawie decyzji administracyjnej. To zaś z kolei powoduje, iż decyzja Komendanta Policji w P. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W odwołaniu z dnia [...] marca 2007 r. od powyższej decyzji do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, skarżący wniósł o jej uchylenie. Uzasadniając swoje stanowisko podał, że brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z powodu rażącego naruszenia prawa, ponieważ nie polega ono na błędach w wykładni prawa, ale na jego przekroczeniu w sposób jasny i niedwuznaczny. Nie można również uznać rozstrzygnięcia za wydanego z rażącym naruszeniem prawa, jeżeli wynika ono z odmiennej interpretacji normy prawnej, natomiast można uznać za spełnienie się tej przesłanki, jeżeli jest to wyraz ewidentnego oraz jasno uchwytnego błędu w interpretowaniu i w tym względzie powołał się na stanowisko judykatury konstatując, że stwierdzenie nieważności postępowania stanowi kwalifikowaną postać naruszenia prawa i nie może być interpretowane w sposób rozszerzający. W dalszej części podał, że wspomnianą decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...], przyznano mu prawo zamieszkania w spornym lokalu na czas oznaczony wynoszący 10 lat, zatem nie jest to decyzja administracyjna o przydziale lokalu w rozumieniu art. 94 ust. 1 ustawy o Policji. Natomiast stosownie do analizy treści przepisów art. 1a pkt 1, art. 29, 36 ust. 2 oraz art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, poprzez zamieszkanie należy rozumieć przebywanie i korzystanie z lokalu mieszkalnego na podstawie tytułu prawnego lub prawa zamieszkania i nie jest to realizacja prawa do lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji. Zatem nie można dokonywać wykładni rozszerzającej treści art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, skoro stanowi się w niej konkretnie o decyzji administracyjnej przydzielającej lokal mieszkalny. Reasumując, decyzja o prawie zamieszkania na czas oznaczony, nie jest decyzją o przydziale lokalu. Niezależnie od powyższego zarzucił, że w aktach sprawy brak jest protokołu kontroli wewnętrznej, który stanowił podstawę do wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności. W dalszej części podał, że sporny lokal nie jest lokalem funkcyjnym oraz nie należy do tej kategorii lokali, o których mowa w art. 90 ust. 1 ustawy. Kończąc stwierdził, iż organ naruszył treść art. 10 k.p.a., poprzez uniemożliwienie mu wypowiadania się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2006 r. nr [...]. W uzasadnieniu – powołując się na dotychczasowe ustalenia i argumentację organu pierwszej instancji – podał, że z treści art. 88 ust. 1 ustawy o Policji wynika prawo policjanta do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej. Natomiast w myśl art. 94 ust. 1, policjantowi przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu, jeżeli nie otrzymał takiego lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej. Zatem prawo policjanta do lokalu mieszkalnego jest realizowane poprzez przydział lokalu, a gdy takiego lokalu nie uzyskał, to przysługuje mu pomoc finansowa na jego uzyskanie. Jest to powiązane z istotą służby w Policji i zadaniami, jakie stawia się funkcjonariuszowi i w tej sytuacji nie jest to przywilej, lecz cel do wykonywania tych zadań. Innymi słowy mówiąc, jeżeli policjant ma odpowiedni lokal, to cel tego przepisu jest spełniony i w związku z tym nie powstaje prawo do lokalu. Ponadto z treści art. 95 ust. 1 ww. ustawy wynika, że funkcjonariuszowi nie przysługuje prawo do pomocy finansowej oraz prawo do przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, jeżeli ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscowości pełnienia służby lub w pobliskiej. Zatem warunek przyznania pomocy finansowej należy wiązać z sytuacją, kiedy policjant spełnia warunki do przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, lecz lokalu takiego nie otrzymał. W rozpoznawanej zaś sprawie skarżący w dacie przyznania pomocy finansowej zajmował lokal mieszkalny o powierzchni [...] m2 oraz posiadał uprawnienia do 3 norm zaludnienia, tj. lokalu o powierzchni mieszkaniowej 21 – 31 m2. Zatem miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Nie ma również znaczenia w sprawie, że tytuł prawny wynikał nie z decyzji o przydziale, a z decyzji o prawie zamieszkania w lokalu. Ponadto z akt sprawy nie wynika, aby dalsze użytkowanie powyższego lokalu było uzależnione od jego kupna. Niezależnie od powyższego zauważyć należy – zdaniem organu – że skarżący ustanowił odrębną własność tego lokalu na warunkach preferencyjnych, przy zastosowaniu art. 56 i 58 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (tekst jedn. z 2005 r. Dz. U. Nr 41, poz. 398 ze zm.). Zatem decyzja z dnia [...] maja 2006 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa i organ nie dopatrzył się naruszenia również art. 10 k.p.a., bowiem wydano postanowienie o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie i jednocześnie poinformowano skarżącego o możliwości składania wniosków oraz wszelkich dowodów. Ponadto skarżący nie wykazał, aby w jakikolwiek sposób został pozbawiony możliwości składania wyjaśnień. Wprawdzie po zakończeniu postępowania nie wystosowano do niego formalnego zawiadomienia, ale nie miało to wpływu na treść rozstrzygnięcia. Natomiast organ nie miał obowiązku zapoznawania skarżącego z protokołem pokontrolnym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, J. S. nie zgodził się z zaskarżoną decyzją i zarzucił jej naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. w zw. z art. 88, 94 ust. 1 i 95 ust. 1 ustawy o Policji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi natomiast – powołując się na dotychczasowe zarzuty i argumenty – dodał, że decyzja z dnia [...] maja 2006 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa i na dowód powyższego przytoczył stanowisko judykatury. Natomiast wspomniany już wyżej protokół miał zasadnicze znaczenie dla sprawy i w tej sytuacji zaniechanie przez organ zapoznania z nim skarżącego narusza treść art. 10 k.p.a., zaś niepowiadomienie go o zebraniu materiału dowodowego uniemożliwiło mu złożenie wniosków dowodowych i przesłuchania w charakterze świadków osób przeprowadzających kontrolę. Niezależnie od powyższego nie zgodził się ze stanowiskiem zaprezentowanym przez organ, jakoby prawo zamieszkania w spornym lokalu wykluczało przyznanie mu pomocy finansowej i powołał się na orzeczenia sądowe dodając, iż nie można utożsamiać pojęć "posiadania lokalu mieszkalnego" i "prawa do zamieszkania na czas oznaczony". W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Według treści art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. z 2002 r. Dz. U. Nr 7, poz. 58 ze zm.), policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. W związku z tym prawem na organ policyjny nakłada się obowiązek, według art. 90 ust. 1 ustawy, przeznaczenia na lokale mieszkalne dla policjantów takich lokali, które są w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, uzyskanych w wyniku ich działalności inwestycyjnej albo od terenowych organów rządowej administracji ogólnej, stanowiące własność gminy lub zakładów pracy, a także zwolnionych przez osoby, które decyzje o przydziale uzyskały z jednostek podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Ponadto z owym prawem do lokalu mieszkalnego policjantowi, w myśl art. 91 ust. 1 ustawy, przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Niezależnie od powyższego, zgodnie z treścią art. 94 ust. 1 ustawy, policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Zatem przysługujące funkcjonariuszowi Policji prawo do lokalu mieszkalnego jest realizowane przede wszystkim poprzez przydzielenie tego lokalu w myśl art. 88 ust. 1 i na podstawie decyzji, o której mowa w art. 97 ust. 5 ustawy. Natomiast kiedy przydziału takiego nie dokonano, to wówczas policjantowi przysługuje prawo do pomocy określonej w art. 94 ust. 1 ustawy. Innymi słowy mówiąc, policjant ma prawo do otrzymania pomocy finansowej określonej w powyższym przepisie, jeżeli nie zaspokojono jego potrzeb mieszkaniowych poprzez przydział konkretnego lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1 ustawy. Jednakże powyższe uprawnienie nie może być analizowane bez powołania się na przepis art. 95 ust. 1 ustawy. Zgodnie z jego treścią, lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi: 1) w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 94, 2) posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy, 3) którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2, 4) w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo dom, o którym mowa w pkt 2, z wyjątkiem przypadków określonych na podstawie art. 96 ust. 3. Skoro zatem w powołanych powyżej okolicznościach funkcjonariuszowi Policji nie przysługuje prawo do realizacji zaspokojenia jego potrzeby mieszkaniowej przewidzianej w art. 88 ust. 1 ustawy, to w konsekwencji nie należy mu się też – zdaniem Sądu – prawo do pomocy finansowej określonej w art. 94 ust. 1 ustawy. Powyższa analiza znajduje swoje uzasadnienie w stanowisku judykatury. W uchwale Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 1999 r. sygn. akt. OPS 1/99 (vide; ONSA 1999/3/77, Prok. i Pr. 1999/6/52, Wokanda 1999/8/23, LEX nr 36572) wyrażono następujący pogląd: "Warunek przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu lub domu zatem wiązać należy tylko z taką sytuacją, w której policjant spełnia warunki do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego, o jakim mowa w art. 90 ustawy, na podstawie decyzji administracyjnej, lecz lokalu takiego nie otrzymał. Natomiast jeśli policjant ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej w formie przewidzianej przez ustawę (art. 95 ustawy), to nie spełnia on ustawowych warunków do uzyskania prawa do lokalu (art. 88 ustawy). W konsekwencji taki policjant nie spełnia niezbędnej przesłanki przyznania pomocy finansowej (określonej w art. 94 ust. 1 ustawy), tj. niezrealizowania prawa do lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 9 ustawy. Powyższe rozważania prowadzą do konkluzji, że stosownie do art. 94 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 30, poz. 179 ze zm.) policjantowi nie przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu lub domu, jeżeli policjant nie ma prawa do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego określonego w art. 90 tej ustawy, w drodze decyzji administracyjnej, ponieważ posiada inny odpowiedni lokal mieszkalny w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej (art. 95 powołanej ustawy)". Podobne stanowisko wyrażono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2006 r. sygn. akt I OSK 1203/05, a mianowicie: "Wynika stąd, że pomoc finansowa przysługuje wyłącznie funkcjonariuszom Policji, którzy są uprawnieni do otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, gdyż ich potrzeby mieszkaniowe nie zostały zaspokojone w sposób określony w art. 95 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o Policji" (LEX nr 321175). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy bezspornym jest, że decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...], skarżącemu J. S. przyznano prawo do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym [...] w P. Nie budzi również wątpliwości fakt, że posiadał on wówczas uprawnienia do 3 norm zaludnienia, zaś lokal ten spełniał powyższy normatyw, bowiem jego powierzchnia mieszkaniowa wynosi [...] m2, a po jednej normie przysługiwało skarżącemu, jego żonie – [...] synowi [...]. Zgodnie bowiem z § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884), lokal mieszkalny przydziela się policjantowi według norm zaludnienia i dla policjanta posiadającego rodzinę – po jednej normie zaludnienia dla policjanta i każdego członka jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Członkami rodziny zaś są, zgodnie z przywołanym przepisem ustawy: 1) małżonek, 2) dzieci (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 25 lat życia, 3) rodzice policjanta i jego małżonka, będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli ze względu na wiek albo inwalidztwo, albo inne okoliczności są niezdolni do wykonywania zatrudnienia; za rodziców uważa się również ojczyma i macochę oraz osoby przysposabiające. Natomiast w myśl § 3 rozporządzenia, norma zaludnienia przysługująca policjantowi wynosi od 7 do 10 m2 powierzchni mieszkalnej, którą stanowi powierzchnia pokoi znajdujących się w lokalu mieszkalnym. Z tego powodu zatem stwierdzić należy, że nie budzi wątpliwości – zdaniem Sądu – fakt, iż skarżący miał w momencie wydania przez Komendanta Policji w P. decyzji z dnia [...] maja 2006 r. nr [...], zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Zauważyć bowiem należy, że w myśl art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. z 2005 r. Dz. U. Nr 41, poz. 398 ze zm.), żołnierzowi służby stałej zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej, zamieszkałemu w lokalu mieszkalnym niebędącym kwaterą, przysługuje prawo do zamieszkiwania w tym lokalu, zaś dyrektor oddziału regionalnego Agencji wydaje decyzję o prawie zamieszkiwania w tym lokalu mieszkalnym. Zauważyć ponadto należy, że żołnierzowi zawodowemu nie wydaje się już również decyzji o przydziale lokalu, jak miało to miejsce przed nowelizacją ustawy, a jedynie decyzję o prawie zamieszkania w nim. Zatem w myśl tej ostatniej ustawy, żołnierz po otrzymaniu decyzji o prawie zamieszkania, ma już zrealizowane prawo do lokalu mieszkalnego. Reasumując, w rozpoznawanej sprawie skarżący J. S. w dacie wydania spornej decyzji miał w pełni zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w rozumieniu art. 95 ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji, tj. posiadał w miejscowości pełnienia służby lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej i tym samym pomoc finansowa określona w art. 94 ust. 1 ustawy, nie należała mu się. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, zgodnie z wykładnią leksykalną przepisu art. 94 ust. 1, że użyte w nim określenie "pomoc", to "praca, wysiłek, działanie (fizyczne lub moralne) podjęte dla dobra innej osoby w celu ulżenia w jej działaniu lub ratowaniu w niebezpieczeństwie; wspieranie kogoś, pomaganie komuś" (vide: Słownik Języka Polskiego pod red. M. Szymczaka – PWN, Warszawa 1979 str. 798). Jednakże, co należy wyeksponować w rozpoznawanej sprawie, skarżący nabywając sporny lokal mieszkalny, już raz – wprawdzie nie od organu Policji – skorzystał z dobrodziejstwa pomocy przewidzianej w art. 55 w zw. z art. 58 ust. 2 pkt 2 cytowanej już wyżej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, bowiem od jego wartości rynkowej zastosowano pomniejszenie o 90%. Zatem stosując również wykładnię celowościową tegoż przepisu, Sąd doszedł do przekonania, że skarżący wykorzystując już raz udzieloną mu pomoc, nie może po raz kolejny z niej korzystać. Tym bardziej, że w tej konkretnej sytuacji, owa pomoc przyznana w wysokości [...] zł, przewyższyłaby faktyczną i poniesioną przez niego preferencyjną wartość zakupionej nieruchomości, która według aktu notarialnego wynosi [...] zł (wraz z kwotą [...] zł udziału we współwłasności działek). Tym samym – wbrew zarzutowi skarżącego – decyzja Komendanta Policji w P. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...], w sposób rażący narusza prawo, bowiem, zdaniem Sądu, jej skutków społeczno – gospodarczych nie można zaakceptować z punktu widzenia wymagań praworządności. Ponadto nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organ przepisu art. 10 k.p.a. W ocenie Sądu dokument, na który powołuje się skarżący, a mianowicie protokół kontroli wewnętrznej przeprowadzonej przez organ przed wszczęciem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie, skoro w zaskarżonej decyzji w sposób przekonywający przedstawiono przesłanki umożliwiające jej wydanie. Stąd też ewentualne zawnioskowanie o przesłuchanie w charakterze świadków osób przeprowadzających ową kontrolę nie wniosłoby niczegokolwiek nowego do sprawy. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.