I SA/Po 179/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Jaśniewicz Sędziowie NSA Jerzy Małecki (spr.) as.sąd. WSA Karol Pawlicki Protokolant st.sekr.sąd. Urszula Kosowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi T.C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do zgłoszenia nabycia spadku oddala skargę. /-/ K.Pawlicki /-/ M.Jaśniewicz /-/ J.Małecki Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił T. C. przywrócenia terminu do złożenia zgłoszenia o nabyciu własności rzeczy i praw majątkowych tytułem spadku po zmarłym mężu J. C. Uzasadniając powyższe postanowienie organ podatkowy podał, że postanowieniem z dnia [...] sygn akt [...] Sąd Rejonowy w P. stwierdził, iż spadek po zmarłym w dniu 01.03.2007r. J. C. na podstawie ustawy nabyli żona spadkodawcy T.S. C.oraz jego dzieci T. J. C. oraz M. E.C. każde z nich w 1/3 części. Powyższe postanowienie uprawomocniło się w dniu 21.06.2007r. W dniu 27.07.2007r. T.C. złożyła w Urzędzie Skarbowym wniosek oznaczony tą samą datą o przywrócenie terminu do zgłoszenia nabycia spadku po w/w zmarłym i w tym samym dniu dokonała zgłoszenia spadku na druku SD-Z1. Organ podatkowy powołując się na treść art. 4 a ustawy o podatku od spadków i darowizn stwierdził, iż przywrócenie terminu jest uzależnione od uprawdopodobnienia faktu późniejszego powzięcia wiadomości o nabyciu majątku. Ponadto termin o którym mowa w powyższym przepisie jest terminem prawa materialnego, który nie podlega przywróceniu. W dniu [...] T.C. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, ponawiając żądanie przywrócenia terminu do złożenia zgłoszenia o nabyciu własności rzeczy i praw majątkowych. Postanowieniu strona zarzuciła obrazę przepisu art. 162 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na nieprzyjęciu, iż w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności do przywrócenia terminu do zgłoszenia nabycia spadku, podczas gdy wszystkie przesłanki do przywrócenia terminu zostały spełnione. Jednocześnie strona wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i orzeczenie o przywróceniu terminu do zgłoszenia nabycia spadku, a tym samym o uznanie dokonanej przez nią czynności za skuteczną. Na poparcie swojego żądania T. C. powołała się na korespondencję między nią, a Sądem Rejonowym w P., z której wynikało, iż prawomocny odpis postanowienia o nabyciu spadku strona otrzymała z opóźnieniem oraz na informację jaką uzyskała z Krajowej Informacji Podatkowej podczas rozmowy telefonicznej. Dyrektor Izby Skarbowej w P. w postępowaniu odwoławczym uznał, iż termin określony w art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn, wprowadzony ustawą z dnia 16.11.2006r. o zmianie ustawy o podatku od spadków i darowizn oraz ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2006r., Nr 222, poz. 1629), przewidziany do zgłoszenia nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych w drodze spadkobrania jest terminem materialnym, a jego upływ powoduje wygaśnięcie praw i obowiązków materialnoprawnych (prawa do skorzystania ze zwolnienia), co powoduje, że termin ten nie ma waloru przywracalności. Z tych względów postanowieniem z dnia [...]Nr [...]utrzymał w mocy postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji. Powyższe postanowienie Strona w dniu [...] zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. Strona wniosła o: 1. zmianę w całości zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w P. poprzez przywrócenie terminu do zgłoszenia nabycia spadku po J. C. zgodnie z art. 4a ust. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn, 2. ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w P. poprzez przywrócenie terminu do ponownego rozpoznania, 3. zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym ewentualnych kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, 4. zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego w celu ustalenia zgodności art. 4a ustawy z dnia 28 lipca 1983r. o podatku od spadków i darowizn z art. 2 Konstytucji w zakresie w jakim art. 4a cytowanej ustawy uzależnia prawo do skorzystania ze zwolnienia podatkowego od zachowania miesięcznego terminu liczonego od dnia uprawomocnienia się postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku. Zaskarżonemu postanowieniu strona skarżąca zarzuciła: 1. błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie art. 162 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez uznanie, że przepis ten nie znajduje zastosowania w przypadku określonym w art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn skutkujące błędnym ustaleniem, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności do przywrócenia terminu do zgłoszenia nabycia spadku, podczas gdy wszystkie przesłanki do przywrócenia terminu zostały spełnione, 2. naruszenie art. 4a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn poprzez uznanie, że termin określony w tym przepisie jest terminem materialnym, a nie procesowym, przywracalnym, 3. naruszenie art. 4a ust. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy okoliczności niniejszej sprawy wyraźnie wskazują, że przepis ten należało zastosować, 4. naruszenie art. 4a ust. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn w związku z art. 217 Konstytucji poprzez błędną interpretację i zastosowanie art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn w sytuacji, gdy zwolnienie podatkowe nie może być uzależnione od zachowania czynności proceduralnej w postaci złożenia stosownej deklaracji podatkowej w stosownym terminie, 5. naruszenie art. 4a ust. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn w związku z art. 2 Konstytucji poprzez błędną interpretacje i zastosowanie art. 4a ustawy : podatku od spadków i darowizn w sytuacji, gdy przepis ten z uwagi na sposób określenia w nim terminu do skorzystania ze zwolnienia podatkowego nie odpowiada zasadzie prawidłowej legislacji i uniemożliwia podatnikowi zgłoszenia nabycia spadku we właściwym terminie oraz skorzystania ze zwolnienia podatkowego, 6. naruszenie art. 357 w związku z art. 363 i art. 364 Kodeksu postępowania cywilnego poprzez błędne uznanie, że o nabyciu spadku strona dowiedziała się nie później niż w dniu rozprawy, której była wnioskodawcą, w sytuacji, gdy o fakcie nabycia spadku skarżąca dowiedziała się dopiero z chwilą doręczenia jej odpisu postanowienia wraz z poświadczeniem prawomocności. Zdaniem T.C. "nie jest możliwe ustalenie przez stronę daty stwierdzenia prawomocności wyroku lub postanowienia w dacie, w której dane postanowienie faktycznie się uprawomocniło." W ocenie skarżącej "uzależnienie zwolnienia podatkowego od terminu, którego w dacie jego wystąpienia nie da się faktycznie ustalić pozostaje sprzeczne z zasadą prawidłowej legislacji i demokratycznego państwa prawa. Podatnik ma bowiem prawo skorzystać z ulgi przyznanej mu przez ustawodawcę w obowiązujących przepisach prawa. Skoro jednak ten sam ustawodawca określając w sposób nieprecyzyjny i niepewny termin do skorzystania z tego zwolnienia uniemożliwia podatnikowi skorzystanie ze zwolnienie to takie działanie pozostaje niezgodne z demokratycznym państwem prawa. Zarówno obowiązki jak i prawa przysługujące obywatelom powinny być sformułowane w sposób umożliwiający ich wykonanie i zrozumiałe dla obywateli." W piśmie procesowym z dnia [...] strona podtrzymała swoją dotychczasową argumentację przedstawioną w złożonej do Sądu skardze. T. C. wskazała, że postanowienie o nabyciu praw spadkowych po zmarłym mężu otrzymała dopiero w dniu 21 lipca 2007r. i "dopiero w tym dniu dowiedziała się o dacie uprawomocnienia się postanowienia". Dyrektor Izby Skarbowej w P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podkreślił, iż "niedopuszczalne jest doszukiwanie się znaczenia normy prawnej wbrew jej oczywistemu literalnemu brzmieniu. Zwolnienia winny być bowiem interpretowane według wykładni językowej. Zwolnienie, o którym mowa w art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn jest zwolnieniem z mocy prawa i przysługuje podatnikowi, jeżeli spełni on określone przepisami warunki. W przypadku nabycia spadku warunkiem tym jest dokonanie zgłoszenia faktu nabycia w terminie miesiąca od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu stwierdzającego nabycie spadku właściwemu Naczelnikowi Urzędu Skarbowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P., po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) - Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji podatkowej tylko pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie jest zatem trzecią i kolejną instancją orzekającą merytorycznie o prawach i obowiązkach strony, nie zatem uprawnień do wyręczania organów podatkowych w rozstrzyganiu spraw podatkowych. Sąd administracyjny ma jedynie kompetencje kasacyjne w stosunku do zaskarżonych ostatecznych rozstrzygnięć administracji podatkowej. Ocenie Sądu podlega zatem legalność aktów administracyjnych (decyzji i postanowień) zarówno z uwagi na brzmienie przepisów materialnego, jak i formalnego prawa podatkowego. Kontrola sądów administracyjnych została przez ustawodawcę ograniczona zatem tylko do badania, czy organy administracji skarbowej nie naruszyły materialnego i procesowego prawa podatkowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego obowiązującego w niniejszej sprawie w 2007 r. i na podstawie akt administracyjnych sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonej ostatecznej decyzji. W postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji obowiązuje zasada oficjalności mająca tetyczne umocowanie i określone granice w postanowieniach art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z zasadą oficjalności, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa podatkowego przez organy administracji podatkowej, a związanych z materią zaskarżonych postanowień. Granice rozpoznania skargi są zatem z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności postanowień organów podatkowych odmawiających T. C. przywrócenia terminu do zgłoszenia nabycia spadku po zmarłym mężu J. C. dla skorzystania ze zwolnienia od należnego podatku od spadków i darowizn. Z drugiej natomiast strony Sąd orzekając w powyższej sprawie podatkowej winien mieć na uwadze zakaz pogarszania sytuacji prawnej strony skarżącej (zakaz reformationis in peius). Sąd w niniejszej sprawie nie dopatrzył się, by organy podatkowe swymi postanowieniami naruszały powszechnie obowiązujące przepisy prawa podatkowego i dlatego nie mógł uwzględnić wniesionej skargi. Ustrój organów władzy publicznej oparty jest na zasadzie trójpodziału władzy, przy czym tworzenie ustaw podatkowych na mocy art. 217 Konstytucji RP z 1997 r. należy do wyłącznych prerogatyw parlamentu. Standardem konstytucyjnym demokratycznego państwa prawnego wynikającym z art. 84 polskiej Konstytucji jest obowiązek płacenia przez każdego podatków wynikających z konstytucji (tzw. zasada powszechności opodatkowania). Wynika to z tego, iż w każdym społeczeństwie wszyscy muszą dbać o dobro publiczne i tym samym w imię solidaryzmu społecznego przyczyniać się do zaspakajania potrzeb biedniejszych i wspólnych takich np. jak system zaopatrzenia społecznego, ochrona zdrowia, oświata i nauka, czy budowa oraz utrzymanie urządzeń komunalnych. Rozkład ciężaru podatkowego należy do wyłącznych uprawnień władzy ustawodawczej, który w tym zakresie kierować się może różnymi kryteriami wartości np. zdolnością do poniesienia ciężaru podatkowego, względami społecznymi czy też gospodarczymi. Wszelkie jednak sytuacje w których większość podatników ponosi cięży podatkowe, a tylko niektórzy są z nich zwolnieni - może rodzić takie lub inne wątpliwości co do przesłanek zwolnienia, a także przestrzegania przez owe zwolnienia konstytucyjnych reguł sprawiedliwości społecznej, jak i równości wobec prawa. Oczywiście w każdym systemie podatkowym demokratycznego państwa prawnego ustawodawca uwzględnia pewne sytuacje wyjątkowe czy losowe , które uniemożliwiają podatnikowi wywiązanie się z obowiązku podatkowego. Dlatego zgodnie z art. 217 Konstytucji RP - ustawodawcy przysługuje prawo do stosowania w konstrukcjach podatkowych takich czy innych ulg czy nawet zwolnień podatkowych. Owe ulgi i zwolnienia podatkowe zwane w doktrynie przywilejami podatkowymi może ustawodawca przyznawać pod pewnymi warunkami. Dochowanie owych warunków jest zatem zawsze niezbędne by można było skorzystać z takich ulg czy zwolnień podatkowych. Takie czy inne warunki uzyskania przywilejów podatkowych są też zawsze instytucją materialnego prawa podatkowego, gdyż decydują o treści obowiązku oraz zobowiązania podatkowego, są istotnym elementem stosunku prawnopodatkowego. Nie są to zatem kwestie procedury podatkowej. Względami społecznymi kierował się zapewne polski prawodawca zmieniając z dniem 1 stycznia 2007 r. dotychczasową ustawę z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od darowizn i spadków ( Dz. U. z 2004 r., Nr 143, poz. 1514 ze zm.). Zmiany w tym podatku polegają m.in. na dodanie nowego przepisu art.4a ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. ( Dz. U. Nr 222, poz. 1629), który rozszerza katalog dotychczasowych zwolnień systemowych w przypadku nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych przez małżonka, zstępnych, wstępnych , pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę (bez względu na wartość spadku czy darowizny) pod warunkiem wszakże zachowania warunków określonych przez ustawodawcę. Powyższe zwolnienie podatkowe ma zatem charakter warunkowy , jego uzyskanie zależy tylko i wyłącznie od prawidłowego zachowania się samego spadkobiercy czy obdarowanego. W przypadku gdy nabycie spadku po 1 stycznia 2007 r. następowało w drodze spadkobrania - spadkobierca by skorzystać z całkowitego zwolnienia od opodatkowania owego nabycia własności rzeczy lub prawa majątkowych miał obowiązek zgłoszenia tego faktu właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie miesiąca od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu powszechnego stwierdzającego nabycie spadku. Warunek zatem skorzystania ze zwolnienia podatkowego w przypadku spadkobierców został jasno i precyzyjnie przez ustawodawcę polskiego sprecyzowany. Zgodnie z postanowieniami rozporządzenia wykonawczego Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie wzoru zgłoszenia o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych ( Dz. U. Nr 243, poz.1762) nabycie spadku dla uzyskania takiego zwolnienia powinno być złożone w powyższym miesięcznym terminie na specjalnym druku urzędowym SD-Z1. Niedotrzymanie takiego czy innego terminu wyznaczonego podatnikowi przez ustawę podatkową z reguły rodzi ujemne konsekwencje dla strony. Te ujemne konsekwencje niedochowania terminu ustawowego przez podatnika mogą być niekiedy minimalizowane, ale tylko w przypadku gdy dany termin ma charakter terminu prawa procesowego. Uchylanie się od skutków uchybienia procesowemu terminowi prawa podatkowego powoduje, iż możliwe jest uchylenia się od ujemnych skutków takiego uchybienia poprzez zastosowanie przewidzianej w art. 162-164 Ordynacji podatkowej instytucji przywrócenia uchybionego terminu i pod warunkiem łącznego spełnienia trzech przesłanek przez podatnika. W polskim prawie podatkowym nie ma natomiast ogólnych instytucji prawnych, które pozwoliłyby na uchylenie się przez podatnika od ujemnych skutków związanych z uchybieniem terminowi prawa materialnego, a organ podatkowy nie dysponuje żadną podstawą prawną do wydania rozstrzygnięcia uwzględniającego wniosek o przywrócenie uchybionego terminu prawa materialnego. Gdyby organ podatkowy przywrócił uchybiony termin materialnego prawa podatkowego - byłoby to działaniem bez podstawy prawnej, a więc jaskrawym naruszeniem art. 7 Konstytucji RP oraz art. 120 Ordynacji podatkowej. W komentarzu do ustawy z dnia 16 listopada o zmianie ustawy o podatku od spadków i darowizn oraz o podatku od czynności cywilnoprawnych Michał Rusinek wyraża się pogląd, że chociaż samo zgłoszenie nabycia własności rzeczy lub prawa majątkowego w drodze spadku jest obowiązkiem o charakterze porządkowym - ma skłaniać nabywców do porządkowania stanu prawnego nabywanego mienia - to jednak termin ten nie może być uznany za procesowy. W konsekwencji nie wydaje się możliwe jego przywrócenie na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej. Przemawia za tym - według komentatora – również fakt, że ustawodawca w ograniczonym tylko zakresie uwzględnia niezawinione przez podatnika opóźnienia, związane z realizacją obowiązku zgłoszenia przewidziane w art. 4a ust.2 znowelizowanej ustawy podatkowej. Podobne stanowisko w kwestii uchybienia obowiązkowi miesięcznego terminu do zgłoszenia o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych przez spadkobiercę wyrażono również w artykule J.Banach, Ulgi i zwolnienia podatkowe oraz sankcje w podatku od spadków i darowizn ,"Biuletyn Skarbowy" 2007, nr 1 , s. 8 i n. Także w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt 1704/07) potwierdzono wcześniejsze ustalenia doktryny prawa podatkowego, iż miesięczny termin zgłoszenia spadku przez spadkobiercę - liczony od momentu uprawomocnienia się postanowienia o stwierdzeniu praw do spadku - jest terminem prawa materialnego, a więc brakuje podstaw prawnych do jego przywracania w razie uchybienia. W niniejszej sprawie nie budzą wątpliwości między stronami ustalenia podatkowego stanu faktycznego. Na wniosek T. C. - Sąd Rejonowy w P. postanowieniem z dnia 30 maja 2007 r., stwierdził, że spadek po zmarłym w dniu 1 marca 2007 r. J. C. na podstawie ustawy nabyli żona spadkodawcy T. C. oraz jego dzieci T. C. oraz M.C., każde z nich w 1/3. Powyższe postanowienie uprawomocniło się w dniu 21 czerwca 2007 r. Natomiast skarżąca T. C. dokonała zgłoszenia spadku w Urzędzie Skarbowym na druku urzędowym SD-Z1 dopiero w dniu 27 lipca 2007 r. (a więc po upływie ustawowego miesięcznego terminu do jego złożenia) i złożyła w tymże dniu jednocześnie wniosek o przywrócenie jej uchybionego terminu do złożenia owego zgłoszenia zwalniającego spadek od opodatkowania. W niniejszej sprawie organy podatkowe nie mogły uwzględnić wniosek o przywrócenie uchybionego terminu prawa materialnego. Prawidłowo też odmówiły zastosowania wobec skarżącej wyjątkowego i alternatywnego rozwiązania co do liczenia miesięcznego terminu do zgłoszenia organowi podatkowemu nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych przez spadkobiercę, a przewidzianego w art.4a ust.2 znowelizowanej w 2006 r. ustawy o podatku od spadków i darowizn. W świetle ustalonego powyżej podatkowego stanu faktycznego (niespornego między stronami), trudno przyjąć, iż skarżąca dowiedziała się o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych po swym mężu po upływie terminów o których mowa w art. 4a ust. pkt. 1 ustawy podatkowej i by w jakikolwiek sposób uprawdopodobniła ów fakt późniejszego powzięcia wiadomości o ich nabyciu. Bowiem niespornym jest fakt, iż to właśnie sama skarżąca T. C. wszczęła jako wnioskodawca deklaratoryjne stwierdzenie praw do spadku po zmarłym w dniu 1 marca 2007 r. jej mężu i najpóźniej na rozprawie przed Sądem Rejonowym w P. w dniu 30 maja 2007 r. dowiedziała się, iż jest spadkobiercą w 1/3. Zgodnie też z art. 327 § 1 w związku z art. 361 kpc – T. C. jako wnioskodawca i aktywny uczestnik postępowania o stwierdzenie praw do spadku po zmarłym mężu - musiała zostać przez Sąd Rejonowy w P. pouczona o możliwości zaskarżenia wydanego w dniu 30 maja 2007r. postanowienia o stwierdzeniu praw do spadku i o terminie 21 dni w jakim wobec niezaskarżenia owe postanowienie stanie się prawomocne z mocy prawa. Przepisy polskiej procedury cywilnej skutku w postaci prawomocności orzeczenia sądowego nie wiążą z jego doręczeniem stronie, lecz z upływem terminu do jego zaskarżenia. Nic zatem nie stało na przeszkodzie, by skarżąca zgłosiła właściwemu urzędowi skarbowemu nabycie rzeczy lub praw majątkowych - o których wiedziała i zabiegała w sądzie powszechnym o ich potwierdzenie - w terminie miesiąca od uprawomocnienia się orzeczenia sądu stwierdzającego nabycie spadku, doręczając ewentualnie później odpis prawomocnego postanowienia sądu powszechnego o stwierdzeniu praw do spadku po mężu. Skład orzekający nie związany zarzutami skargi i podnoszonymi w niej argumentami stwierdza, iż sami posłowie w 2008 r. zdali sobie sprawę z tego, iż uchwalona w 2006 r. nowelizacja ustawy o podatku od spadków i darowizn w kwestii zwolnień od opodatkowania członków najbliższej rodziny może budzić określone wątpliwości co do poprawności przyjętych rozwiązań legislacyjnych, różnicowania warunków owego zwolnienia w zależności np. od tego czy następuje ono w drodze postanowienia sądowego czy wynika ono z aktu notarialnego. Poselski projekt zmian w tym zakresie, po pierwszym czytaniu w kwietniu 2008 r. został skierowany do dalszych prac legislacyjnych. Ów projekt poselski poprawiający dokonaną w 2006 r. nowelizację ustawy o podatku od spadków i darowizn - przewiduje ponadto swoistą abolicję podatkową m.in. dla tych spadkobierców, którzy uchybili miesięcznemu terminowi do zgłoszenia nabytego spadku i pozwala im w określonych warunkach odzyskać nawet ewentualnie zapłacony podatek w/g skali przewidzianej dla I grupy podatkowej. Strona skarżąca winna zatem w swym interesie prawnym śledzić prace legislacyjne nad korzystną dla niej nowelizacją ustawy podatkowej i zastosować się do jej postanowień po jej uchwaleniu. Z tych zatem powodów, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku. /-/K.Pawlicki /-/M.Jaśniewicz /-/J.Małecki